พันธสัญญาแห่งเงา

"คนตายไม่มีวันส่งข้อความผ่านระบบเครือข่ายศักดิ์สิทธิ์ได้... เว้นเสียแต่ว่าสิ่งที่ผมฆ่าไปเมื่อสามปีก่อน คือ 'ตัวปลอม'" ผมกระซิบกับตัวเองในความมืดมิดของโถงทางเดินชั้นที่ 12 แสงสลัวจากคริสตัลไร้ค่าบนผนังสะท้อนใบหน้าของผมที่บิดเบี้ยวด้วยความสับสน นิ้วมือของผมสั่นเทาเล็กน้อยขณะจ้องมองหน้าต่างระบบที่ค้างอยู่ตรงหน้า ข้อความนั้นสั้นกระชับ แต่มันกรีดลึกเข้าไปในความทรงจำที่ผมพยายามฝังกลบ *‘เธอยังไม่รู้หรอกเรย์... ว่าเรากำลังเล่นอยู่ในกระดานของใคร’* "ท่านเรย์คะ..." เสียงแผ่วเบาของลูน่าแทรกผ่านความเงียบ เธอขยับกายเข้ามาใกล้ หูที่เรียวแหลมของเอลฟ์สาวสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายกำลังจับสังเกตคลื่นพลังงานรอบข้าง "ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของความตายที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่จากมอนสเตอร์ แต่มันมาจาก 'ความทรงจำ' ของท่าน" ผมลดมือลง ปิดหน้าต่างระบบทิ้งเสีย "มันไม่ใช่เรื่องที่เจ้าควรใส่ใจ ลูน่า" "ไม่ใช่เรื่องที่ควรใส่ใจงั้นหรือคะ?" ลูน่าก้าวเข้ามาขวางหน้าผม สายตาของเธอไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าประหลาดใจ "ในดันเจี้ยนที่บิดเบี้ยวแห่งนี้ ชีวิตของพวกเราผูกติดกันด้วยสัญญาเลือด หากท่านมีศัตรูที่แม้แต่ระบบยังต้องสั่นสะเทือน ข้าเองก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าข้ากำลังฝากชีวิตไว้กับคนแบบไหน" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก เย็นชาและไร้ซึ่งความอบอุ่น "คนแบบไหนน่ะหรือ? ก็เป็นแค่ผู้เล่นที่ทำลายบั๊กเพื่อความอยู่รอดไงล่ะ ส่วนศัตรูของผม... พวกเขาคือฝันร้ายที่ฉันพยายามจะตื่นจากมันตลอดสามปี" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ลูน่าถอนหายใจยาว เธอหยิบไม้เท้าที่ทำจากกิ่งไม้โบราณขึ้นมาควงเบาๆ รอบหนึ่ง ก่อนจะปักลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนฝุ่นผง "ถ้าเช่นนั้น เรามาทำข้อตกลงกันใหม่เถอะค่ะ" "ข้อตกลง?" "ท่านช่วยชีวิตข้าจากโซ่ตรวนของกิลด์เซนอส และข้า... มีความรู้เรื่อง 'ระบบเงา' ที่หลงเหลือจากยุคก่อนที่ระบบหลักจะถูกสร้างขึ้น" ลูน่าสบตาผมอย่างไม่หลบเลี่ยง "ท่านนำทางข้าออกไปจากนรกแห่งนี้ ส่วนข้าจะเป็น 'ดวงตา' ให้ท่านมองเห็นสิ่งที่ท่านมองข้ามไป... รวมถึงเบาะแสของคนที่ส่งข้อความนั้นมาด้วย" ข้อเสนอของเธอน่าสนใจ ผมจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาสีมรกตของเธอ เพื่อค้นหาความลวงหลอก แต่นอกจากความปรารถนาที่จะมีชีวิตรอดและแรงแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ผมก็ไม่พบสิ่งใดที่น่าสงสัย "เจ้าจะยอมทิ้งโอกาสที่จะไปเข้าร่วมกับกิลด์ใหญ่เพื่อมาเป็นเงาให้คนขวางโลกอย่างผมงั้นหรือ?" "กิลด์ใหญ่ที่มองเอลฟ์เป็นเพียงทาสแรงงานน่ะหรือคะ?" ลูน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ขมขื่น "ข้าเลือกจะตายในสนามรบด้วยเงื่อนไขของตัวเอง ดีกว่าต้องหายใจทิ้งไปวันๆ ในกรงทองของเซนอส" ผมพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงตกลง "เอาล่ะ ถ้าเราจะเป็นพันธมิตรกัน กฎข้อแรกคือ... ห้ามถามเรื่องอดีตของผมจนกว่าผมจะพร้อมบอก และกฎข้อที่สอง..." "อย่าทำให้ท่านผิดหวัง" เธอต่อประโยคให้ผมพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศอึมครึมเริ่มจางหายไป เราเริ่มออกเดินทางอีกครั้งในความมืดมิด แต่คราวนี้จังหวะฝีเท้าของเราสอดประสานกัน ลูน่าร่ายเวทแสงสลัวนำทาง ทำให้ผมไม่ต้องคอยพะวงกับกับดักที่ซ่อนอยู่ตามพื้น ทว่าในขณะที่ผมกำลังจะก้าวผ่านประตูหินบานยักษ์ที่เชื่อมต่อไปยังโซนชั้นที่ 13 ระบบกลับแจ้งเตือนเสียงดังระงมในหัวของผม [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนที่ไม่ได้รับอนุญาตในรัศมี 50 เมตร!] [สถานะ: การตรวจจับเป้าหมายถูกปิดกั้นโดยพลังงานระดับสูง] "เรย์... หยุดก่อน!" ลูน่ากระซิบเสียงต่ำพลางคว้าแขนเสื้อผมไว้ ผมหยุดกึก สายตาจ้องเขม็งไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากไอหมอกสีดำมืดมิด ไม่ใช่ปีศาจ ไม่ใช่มอนสเตอร์ แต่มันคือชายในชุดเกราะสีเงินที่คุ้นตา เขาสวมหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าจนมิด แต่สัมผัสของพลังที่แผ่ออกมานั้น... มันคือพลังที่ทำให้ผมต้องตัวแข็งทื่อ นั่นคือพลังของ 'คนที่ตายไปแล้ว' คนที่ผมลงมือสังหารด้วยมือตัวเองเมื่อสามปีก่อน ชายคนนั้นค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร ผิดกับดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับหลุมศพ เขาขยับปากพูดโดยไม่มีเสียง แต่ระบบกลับแปลความหมายให้ผมได้ยินโดยตรงในโสตประสาท *‘ยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ... เพื่อนเก่า’* ผมควักดาบสั้นออกมาจากช่องเก็บของทันที แต่ทว่า... ดาบในมือของผมกลับกลายเป็นเพียงเศษทรายที่ร่วงกราวลงพื้นดิน ระบบแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นสีแดงฉาน [คำเตือนระดับวิกฤต: ผู้เล่นเรย์ถูกลบสิทธิ์การเข้าถึงอาวุธถาวร... เนื่องจากคุณคือ 'ผู้กระทำผิด' ในบันทึกของเงา!] ลูน่าเบิกตากว้าง เธอพยายามร่ายเวทป้องกัน แต่แล้วเธอก็ล้มลงไปกองกับพื้นเพราะพลังงานเวทในตัวถูกสูบออกไปจนหมด ชายคนนั้นก้าวเข้ามาหาผมช้าๆ พร้อมกับดาบเล่มเดิมที่ผมเคยใช้ปลิดชีพเขาในอดีต ตอนนี้เขากำลังชี้ปลายดาบนั้นมาที่คอหอยของผม นี่ไม่ใช่แค่การตามล่า... แต่นี่คือการทวงคืนชีวิตที่ผมเคยพรากไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและลูน่ามาจนถึงจุดนี้ หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้เราสองคนในตอนถัดไปนะครับ!