ฟาร์มรัวๆ จนตัวเบา

"เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นสักที ลูน่า... ดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มีไว้ให้เรามานั่งปิกนิก" เรย์กล่าวพลางสะบัดคมดาบที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีเขียวขุ่นของก๊อบลินตัวจ่าฝูงที่เพิ่งขาดใจตายอยู่แทบเท้า พื้นหินของดันเจี้ยนชั้นที่ 15 สั่นสะเทือนเบาๆ จากแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของเขา กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเวทมนตร์จางๆ อบอวลอยู่ในอากาศจนน่าอึดอัด ลูน่าชะงักมือที่กำลังร่ายเวทป้องกัน เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่เธอสัมผัสได้จากไอเวทของเขา "เรย์... พลังของท่านมันเกินขีดจำกัดของมนุษย์ไปไกลแล้ว เลเวลห้าสิบภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง... ท่านกำลังฝืนใช้ร่างกายรับภาระที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังต้องแลกด้วยชีวิตเชียวนะคะ— เอ่อ... ครับ" เธอรีบแก้คำลงท้ายทันทีเมื่อเห็นดวงตาเย็นชาคู่นั้นตวัดกลับมา เรย์ไม่ตอบ เขาเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรงหน้า แสงสีฟ้าหม่นของอินเตอร์เฟซสะท้อนกับนัยน์ตาที่ไร้ซึ่งความปรานี [ ระบบแจ้งเตือน: เลเวลของผู้เล่น 'เรย์' พุ่งทะลุขีดจำกัดที่ 50! ] [ ตรวจพบค่าสถานะพิเศษ: พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 200%, ความเร็วในการเคลื่อนที่เพิ่มขึ้น 300% ] [ สถานะ 'ผู้สังหารไร้ขีดจำกัด' ทำงาน: ทุกการสังหารจะเพิ่มค่าประสบการณ์เป็นสองเท่า ] "ฟาร์มรัวๆ จนตัวเบา..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความสมใจ ความรู้สึกเบาสบายที่เกิดจากค่าความเร็วที่พุ่งสูงขึ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของพื้นที่แห่งนี้ เขาไม่ได้วิ่ง แต่เขากำลัง 'แทรกซึม' เข้าไปในห้วงเวลาของศัตรู ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะดังมาจากทางเข้าโถงสังหาร ฝีเท้าที่ต่างจากพวกมอนสเตอร์ไร้สมองอย่างสิ้นเชิง "เซนอสคงส่งสุนัขรับใช้มาตรวจสอบสินะ" เรย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือยิ้มของนักล่าที่กำลังรอคอยเหยื่อเดินเข้ามาติดกับ "ท่านเรย์ เราควรเลี่ยงไปก่อนนะคะ ถ้ากิลด์ใหญ่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่..." ลูน่าขยับเข้ามาใกล้ ส่งกระแสจิตเตือน "เลี่ยง? ไม่ลูน่า..." เรย์ก้าวเดินออกไปข้างหน้าทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาวางลง พื้นหินแตกร้าว "ผมไม่ได้มาเพื่อซ่อนตัว ผมมาเพื่อทวงคืน... ทุกตารางนิ้วที่มันเคยแย่งไป และนี่คือจุดเริ่มต้นของการถอนรากถอนโคน" กลุ่มผู้เล่นสวมเกราะสีทองอร่ามราวสิบคนปรากฏตัวขึ้นที่ปากทางเข้า พวกมันคือหน่วยล่าสังหารของกิลด์ 'เนบิวลา' กองกำลังของเซนอส ผู้นำที่เรย์เคยรู้จักดีเกินกว่าจะเรียกว่าศัตรู "แกเองรึที่ทำให้ดันเจี้ยนนี้ปั่นป่วน?" หัวหน้าหน่วยเอ่ยเสียงกร้าว ชักดาบเลเซอร์ออกมา "เซนอสสั่งมาว่าใครก็ตามที่บั๊กค่าสเตตัสจนทำลายสมดุล... จะต้องถูกลบไอดีทิ้งซะ" เรย์ไม่เสียเวลาฟัง เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน เงาร่างของเขาจางหายไปทิ้งไว้เพียงแรงลมที่ปะทะหน้าพวกศัตรูจนเกราะเซถลา *ฉับ!* เพียงพริบตาเดียว ดาบของเรย์ก็พาดผ่านคอหุ้มเกราะของหัวหน้าหน่วยอย่างนิ่มนวล ไม่มีการต่อต้าน ไม่มีการร่ายเวทป้องกัน ทุกอย่างจบลงในจังหวะเดียวที่ไร้เสียง "สมดุลงั้นรึ..." เรย์ยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้เล่นที่กำลังตื่นตระหนก เขาก้มลงมองเลือดที่หยดจากปลายดาบ "ในโลกที่ไอ้พวกเนบิวลาเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์น่ะ... ถ้าพวกมันพังสมดุลเองได้ ผมก็แค่กำลังจัดระเบียบให้มันเข้าที่เข้าทางเท่านั้นแหละ" เขาหันไปหาลูน่า "เตรียมตัวให้พร้อม ลูน่า ต่อไปนี้คือการฟาร์มของจริง... เป้าหมายของเราไม่ใช่แค่เลเวล แต่คือการลากคอ 'คนๆ นั้น' ออกมาจากปราสาทลอยฟ้า" ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปหาผู้เล่นที่เหลือ แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็เกิดขึ้นจากใต้ฝ่าเท้า พื้นดินดันเจี้ยนแตกแยกออกเป็นรอยกว้าง ไม่ใช่แรงจากมอนสเตอร์ แต่มันคือแรงบีบอัดจากเวทมนตร์ระดับสูงที่ถูกส่งตรงมาจากชั้นบนสุด หน้าจอระบบเด้งขึ้นมาด้วยสีแดงฉาน แจ้งเตือนข้อความที่ทำให้เรย์ต้องชะงัก: [ คำเตือนระดับวิกฤต: ผู้เล่น 'เซนอส' ได้ล็อกพิกัดดันเจี้ยนของคุณแล้ว ] [ กำลังเริ่มกระบวนการ: 'ลบทิ้งถาวร' ภายใน 300 วินาที ] [ ปริศนาแห่งอดีตกำลังถูกคลี่คลาย... คุณพร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า 'คุณ' คือผู้สร้างระบบนี้ขึ้นมาเองหรือไม่? ] เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความบรรทัดสุดท้าย ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจเมื่อดาบในมือสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่เงาร่างของชายคนหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า... มันคือใบหน้าของตัวเขาเองที่สวมเกราะสีทองของเซนอส! ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ในก้าวที่เจ็ดนี้นะครับ จอมเวทไร้นามสัญญาว่าจะเร่งฝีเท้าพาไปสู่ความลับที่โหดร้ายกว่าเดิมในตอนถัดไปครับ