พบกับลูน่า

“อย่าขยับ” ผมสั่งเสียงเรียบ ทว่าเฉียบขาดจนบรรยากาศในโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 5 ดูจะเย็นเยียบลงถนัดตา ปลายนิ้วของผมแตะลงบนพื้นหินที่ดูธรรมดา แต่มันกลับแฝงไปด้วยเส้นสายของอักขระเวทโบราณที่เรืองแสงสีม่วงคล้ำ นี่ไม่ใช่กับดักธรรมดาที่กิลด์กากๆ วางไว้ แต่มันคือ ‘กับดักผนึกวิญญาณ’ ที่คนในโลกนี้ไม่ควรจะรู้จัก เบื้องหน้าของผม คือร่างบอบบางในชุดคลุมสีขาวเปื้อนฝุ่นของหญิงสาวหูแหลม เธอคือเอลฟ์ ดวงตาสีมรกตของเธอกำลังสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว กลิ่นอายเวทมนตร์รอบตัวเธอกำลังถูกสูบหายเข้าไปในรอยแตกของพื้นดินอย่างช้าๆ “นายเป็นใคร...” เสียงของเธอแหบพร่า สั่นเครือเหมือนแก้วที่กำลังจะแตก “ทำไมถึงรู้ว่า... ถ้าขยับ ฉันจะตาย?” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาผมกวาดมองไปรอบโถงดันเจี้ยน การเคลื่อนไหวของมอนสเตอร์ในชั้นนี้ผิดปกติ พวกมันถอยกรูดไปอยู่ในเงามืด ราวกับกำลังหวาดเกรงอะไรบางอย่างที่น่ากลัวกว่าผม... หรืออาจจะกำลังเฝ้ารอให้เหยื่อในกับดักนี้สิ้นลม “ผมก็แค่คนที่บังเอิญผ่านมา และบังเอิญรู้ว่าใครเป็นคนวางกับดักนี้” ผมกระชับดาบในมือแน่นขึ้น พลางก้าวเท้าอย่างระมัดระวังเข้าหาเธอ “เงียบไว้ ถ้าไม่อยากให้ค่าสถานะของเธอถูกรีเซ็ตจนกลายเป็นแค่คนธรรมดา” “เซนอส... เขาไม่ได้ต้องการแค่ค่าพลังของฉัน” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลรินผ่านแก้ม “เขาต้องการ ‘กุญแจ’ ในตัวฉัน” ชื่อนั้นทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ผมนึกถึงข้อความที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่ ชื่อของคนที่ควรจะตายไปแล้ว... คนที่ทรยศผมในอดีตกำลังเคลื่อนไหวผ่านหมากตัวใหม่ที่ชื่อเซนอส ความโกรธแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ค่อยๆ ปะทุขึ้นภายใต้ความเยือกเย็นที่ผมพยายามรักษาไว้ “ลูน่า ใช่ไหม?” ผมถามพลางนั่งคุกเข่าลงข้างจุดกับดัก มือข้างหนึ่งเริ่มร่ายวงเวทสวนทางกับกลไกของมัน เธอมองผมด้วยความประหลาดใจ “นายรู้จักฉัน... ทั้งที่เราไม่เคยพบกัน?” “รู้จักดีกว่าที่เธอคิด” ผมตอบพลางขยับนิ้วเป็นจังหวะที่ซับซ้อน อักขระสีม่วงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ “และตอนนี้ ผมกำลังจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากนรกที่เขาสร้างขึ้น แต่จำไว้ว่า... หลังจากนี้ เธอต้องเป็นคนตัดสินใจเอง ว่าจะอยู่เพื่อถูกหลอกใช้ หรืออยู่เพื่อล้างแค้นคนที่ทำให้เธอต้องเป็นแบบนี้” จังหวะที่ผมสัมผัสลงไปที่จุดศูนย์กลางของกับดัก เสียงระเบิดของพลังงานเวทมนตร์ดังกึกก้องไปทั่วชั้นดันเจี้ยน ร่างของลูน่าหลุดออกมาจากพันธนาการก่อนจะทรุดฮวบลงในอ้อมแขนของผม กลิ่นอายของเอลฟ์โบราณที่จางหายไปนานกำลังปะทุขึ้นรอบกายเธออย่างรุนแรงจนผมต้องร่ายม่านพลังป้องกัน “นาย... ทำไมต้องช่วย?” เธอมองจ้องเข้ามาในดวงตาผม เหมือนจะควานหาคำตอบที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากที่ผมสร้างขึ้น “เพราะศัตรูของศัตรู คือพันธมิตรที่น่าเชื่อถือที่สุด” ผมประคองเธอให้ลุกขึ้น สายตาเหลือบไปเห็นเงาดำทมิฬที่เริ่มเคลื่อนตัวออกมาจากกำแพงหิน พวกมันไม่ใช่ทหารของกิลด์ แต่มันคือ ‘องครักษ์เงา’ ที่เซนอสใช้ลอบสังหารคนที่ไม่ยอมก้มหัวให้ ลูน่าขยับตัวลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรง แต่ดวงตาของเธอกลับฉายแววอาฆาต “พวกมันตามมาแล้ว... เขาไม่มีทางปล่อยให้ฉันมีชีวิตรอดไปจากดันเจี้ยนนี้หรอก” “เขารู้อยู่แล้วว่าผมจะมา” ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก มือคว้าด้ามดาบขึ้นมาถือไว้มั่น “และนั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ... การที่เขาประมาทคิดว่าเขารู้ทันผมทั้งหมด คือความผิดพลาดครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้ทำ” จู่ๆ อากาศในห้องก็หนักอึ้งขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงหัวเราะแหลมเล็กดังก้องไปทั่วโถง แต่มันไม่ใช่เสียงของเซนอส... มันเป็นเสียงที่คุ้นหูอย่างประหลาด เสียงของคนที่ควรจะหายสาบสูญไปพร้อมกับความลับของระบบดันเจี้ยนตั้งแต่วันที่ผมถูกหักหลัง ข้อความสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าเราทั้งคู่—ไม่ใช่ระบบของเกม แต่มันคือ ‘คำสั่งตรง’ จากผู้ดูแลระบบที่ควรจะถูกทำลายไปแล้ว! *“ยินดีต้อนรับกลับมานะ... เรย์ นายยังคงเป็นหมากตัวโปรดที่น่ารังเกียจไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ”* ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อบัญชีผู้ส่งข้อความนี้... มันไม่ใช่ชื่อของเซนอส แต่มันคือชื่อเดียวกับ ‘คนที่ผมสังหารด้วยมือตัวเองเมื่อสามปีก่อน’ ในฐานข้อมูลของระบบดันเจี้ยน! ผมเป็นหนี้รี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่าน "ดันเจี้ยนไร้ขีดจำกัด" มาถึงตอนนี้ ขอบคุณมากครับ!