บทเรียนแรกในดันเจี้ยน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งผสมกับไอเย็นเยือกของดันเจี้ยนชั้นที่หนึ่ง ไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่กลางโถงหินสั่นสะท้านแม้แต่น้อย เรย์จ้องมองร่างของ 'ก็อบลินลาดตระเวน' ที่นอนแน่นิ่งอยู่แทบเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า มือที่สวมถุงมือหนังสีดำเปื้อนคราบเมือกสีเขียวเข้มข้น เขาสะบัดมีดสั้นในมือเบาๆ ก่อนจะปักมันลงบนพื้นหินจนเกิดเสียงดังกังวาน "ลูน่า... ค่าประสบการณ์ที่ได้รับจากการฆ่าพวกขยะพวกนี้ดูเหมือนจะน้อยลงเรื่อยๆ นะครับ" เด็กสาวเผ่าเอลฟ์ผู้มีดวงตาสีมรกตหม่นแสงค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืดของเสาหิน เธอขมวดคิ้วพลางกวาดสายตามองหน้าต่างระบบที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศด้วยความฉงน "นั่นเป็นเพราะร่างกายของท่านปรับตัวเข้ากับความเข้มข้นของมานาในชั้นนี้ได้แล้วค่ะ... ไม่สิ ต้องบอกว่า 'ช่องว่าง' ที่ท่านสร้างขึ้นจากการรีเซ็ตข้อมูล มันกำลังบังคับให้ระบบส่งมอนสเตอร์ที่อ่อนแอออกมาเพื่อชะลอการเติบโตของท่านต่างหาก" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะของเขามันช่างแห้งแล้งและเย็นชาเหลือเกิน "ชะลอเหรอ? พวกมันคิดว่ากำแพงแห่งตัวเลขที่ตั้งไว้จะหยุดผมได้งั้นสินะ" เขากดเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมา ตัวอักษรสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด [สถานะปัจจุบัน: เรย์] [เลเวล: 12] [อาชีพ: ผู้เล่นไร้สังกัด (เงื่อนไขการอัปเกรด: บั๊กซ่อนเร้น)] [พละกำลัง: 45 (+12 จากบั๊กบัฟ)] [ความเร็ว: 52 (+15 จากบั๊กบัฟ)] [พลังเวท: 30 (+8 จากบั๊กบัฟ)] "ถ้าอยากจะข้ามหัวพวกเซนอสในเวลาที่สั้นที่สุด... เราต้องเลิกมองหามอนสเตอร์ทีละตัว" เรย์พึมพำขณะเดินตรงไปยังทางแยกของดันเจี้ยนที่ทอดยาวลงสู่ชั้นที่สอง เขาหยุดกะทันหันก่อนจะหันไปถามลูน่า "เธอยังจำวิชาอาคมที่ใช้รวบรวมมวลมานาในอากาศได้ไหม? แบบที่กิลด์ใหญ่ในอดีตเคยพยายามจะปิดตายไม่ให้ใครรู้" ลูน่าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าเรียบเฉยของเธอเผยรอยสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที "ท่านหมายถึง... 'กระแสหมุนวนนิรันดร์'? นั่นมันเป็นวิชาที่ต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพันเลยนะคะ หากควบคุมมานาผิดพลาด ร่างกายของท่านอาจจะฉีกขาดจากภายใน" "ผมตายมาครั้งหนึ่งแล้วจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้งขึ้น "การตายเพราะความทะเยอทะยานของตัวเอง ยังดีกว่าการตายเหมือนสุนัขข้างถนนเพราะความโง่เขลา... เริ่มเลย" เรย์วางมือลงบนผนังหินของดันเจี้ยน หลับตาลงช้าๆ พลังเวทสีดำทมิฬเริ่มไหลเวียนออกจากปลายนิ้ว ซึมลึกเข้าไปในเนื้อหิน ราวกับเขากำลังสอดแทรกเจตจำนงของตัวเองเข้าไปแทนที่โค้ดคำสั่งของระบบ ลูน่าเริ่มร่ายเวทมนตร์สนับสนุน แสงสีเขียวจางๆ โอบล้อมร่างของทั้งคู่ไว้ ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่ามอนสเตอร์ก็ดังระงมไปทั่วทางเดินหิน จากความเงียบสงัด ดันเจี้ยนเริ่มสั่นสะเทือนเหมือนแผ่นดินไหว พวกลูกกระจ๊อกระดับต่ำนับร้อยตัวที่เคยซ่อนตัวอยู่ตามซอกหลืบถูกแรงดึงดูดประหลาดกระชากให้มารวมตัวกันที่หน้าโถงใหญ่ "มาแล้วครับ..." เรย์ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายประกายสีม่วงอำพันที่ดูผิดเพี้ยนไปจากมนุษย์ทั่วไป "บทเรียนแรกที่ผมจะสอนระบบนี้ คือการที่เหยื่อไม่ได้มีหน้าที่แค่ถูกล่า... แต่มีหน้าที่ทำลายผู้ล่า" เขาพุ่งตัวออกไปราวกับเงา แสงจากมีดสั้นในมือวาดผ่านอากาศเป็นเส้นสายที่คมกริบ ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีประสิทธิภาพไร้ที่ติ ไม่มีจังหวะใดสูญเปล่า ทุกหยาดเลือดที่กระเด็นออกมาถูกระบบดูดกลืนเพื่อเพิ่มตัวเลขสถานะของเขาอย่างบ้าคลั่ง เลเวลของเขาดีดตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว... 13... 14... 15... ทว่าในขณะที่การสังหารกำลังดำเนินไปถึงขีดสุด บรรยากาศภายในดันเจี้ยนก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ความกดอากาศเบาบางลงจนแทบหายใจไม่ออก เรย์หยุดการโจมตีลงทันที เขาสัมผัสได้ถึง 'ตัวตน' บางอย่างที่กำลังเฝ้ามองพวกเขาอยู่จากเงามืดที่มืดมิดยิ่งกว่าความตาย "ลูน่า... ถอยไป" เรย์กระซิบ เสียงของเขาเครียดเขม็ง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก้าวออกมาจากหลังเสาหิน เป็นชายในชุดเกราะสีทองอร่ามที่ดูขัดกับสภาพแวดล้อมที่สกปรกโสโครกของดันเจี้ยนชั้นต่ำนี้อย่างสิ้นเชิง ใบหน้าที่เย่อหยิ่งนั้นมีรอยยิ้มที่เรย์คุ้นเคยดี... รอยยิ้มของคนที่ถือครองโลกทั้งใบไว้ในอุ้งมือ "ไม่คิดเลยนะว่า 'ซากศพ' อย่างแก จะกลับมาขยับเขยื้อนได้อีกครั้ง" ชายคนนั้นกล่าวพลางปัดฝุ่นที่ไหล่เสื้อ "เรย์... แกควรจะนอนนิ่งๆ อยู่ในหลุมที่ฉันขุดไว้ให้มากกว่านะ" เรย์กระชับมีดในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เซนอส... แกไม่ได้มาที่นี่ด้วยตัวเองแน่ๆ นี่เป็นแค่ร่างจำลองที่แกส่งมาเพื่อรอดูผมตายสินะ" "หึ..." เซนอสหัวเราะหึๆ ก่อนจะยกมือขึ้น ปลายนิ้วของเขามีอักขระสีแดงเข้มส่องสว่าง "ฉันไม่ได้มาเพื่อดูแกตาย แต่มาเพื่อ 'ลบ' แกออกจากระบบเป็นการถาวร... ในฐานะที่แกเป็นบั๊กที่น่ารำคาญที่สุดที่ฉันเคยเจอมา" ฉับพลัน พื้นที่รอบตัวเรย์ก็เริ่มแตกสลายเป็นเศษพิกเซลสีดำ ระบบที่เขาพยายามควบคุมกลับตาลปัตร พื้นหินใต้เท้าเขาเริ่มกลายเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง ขณะที่ร่างจำลองของเซนอสค่อยๆ สลายหายไปพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ทิ้งไว้ให้เรย์ต้องสั่นสะท้าน "ลาก่อนนะเรย์... แต่ขอบอกอะไรให้นะ ดันเจี้ยนที่แกยืนอยู่นี้ ไม่ได้มีไว้เพื่อฟาร์มเลเวล... แต่มันมีไว้เพื่อเป็นสุสานของคนที่พยายามจะ 'ตื่น' ขึ้นมาจากเกมนี้... แกเลือกทางผิดตั้งแต่ก้าวแรกแล้วล่ะ" ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์นะครับ จอมเวทไร้นามสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้เดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ