เซนอสเริ่มเคลื่อนไหว

"นายกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญโลกทั้งใบอยู่ เรย์... และทางเลือกเดียวที่นายมี คือการวางมือจากทุกอย่างเสียก่อนที่ชื่อของนายจะถูกลบออกจากสารบบของโลกนี้ไปตลอดกาล" เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเซนอส ก้องกังวานอยู่ในห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยผลึกมานาสีเลือด แสงไฟสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์วูบไหวสะท้อนกับดวงตาที่เยือกเย็นของชายผู้ครองตำแหน่งหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่ง เขากำลังจ้องมองภาพโฮโลแกรมที่ฉายเส้นทางเดินของชายหนุ่มคนหนึ่ง—เรย์—ที่กำลังมุ่งหน้าสู่ใจกลางดันเจี้ยนต้องห้าม ลูน่าขยับตัวเข้ามาใกล้ผม เธอขมวดคิ้วแน่น มือเรียวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยขณะถือคทาไม้โอ๊คโบราณ "เรย์... กลิ่นอายรอบตัวเขาเปลี่ยนไป กิลด์ 'อีเทอร์นอล เซนทิเนล' เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว พวกมันไม่ได้ส่งแค่ผู้เล่นระดับสูงมา แต่มันส่ง 'หน่วยเงา' ออกมาเก็บกวาด" ผมไม่ได้หันไปมองเธอ แต่สายตาของผมยังคงจับจ้องไปที่หน้าต่างระบบที่เด้งเตือนซ้ำๆ [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานระดับสูง – รหัสผ่านพิกัด: 00-X] "เก็บกวาดงั้นหรือ?" ผมแค่นหัวเราะ เสียงของผมราบเรียบจนน่ากลัว "เซนอสยังคงคิดว่าโลกนี้เป็นกระดานหมากรุกที่เขาเป็นผู้คุมกฎสินะ... เขาคิดว่าการส่งพวกหมาล่าเนื้อมา จะหยุดการฟาร์มเลเวลที่ทะลุขีดจำกัดของฉันได้" ผมหมุนแหวนเงินที่นิ้วกลางอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับลูน่า แววตาของผมที่เคยว่างเปล่ากลับฉายประกายสีม่วงจางๆ ซึ่งเป็นผลจากการอัปเกรดสถานะ 'พลังจิตวิญญาณ' จนเกินเพดาน "ลูน่า ฟังนะ ถ้าพวกมันมาถึง เราจะไม่มีการเจรจา การฆ่าในโลกนี้ไม่ใช่ความผิด แต่มันคือการคัดกรองเผ่าพันธุ์ที่อ่อนแอออกไป เซนอสลืมไปแล้วว่าต้นกำเนิดของพวกเราคือใคร..." "แต่เรย์..." ลูน่ากัดริมฝีปาก "นั่นคือเพื่อนเก่าของนายนะ นายจะฆ่าเขาจริงๆ หรือ?" ผมเดินผ่านเธอไป ช้าๆ และหนักแน่น กลิ่นอายของความตายจากดันเจี้ยนที่ผมเพิ่งผ่านพ้นมายังคงติดตัวผมอยู่ "เพื่อนเก่า... คือคำที่เขาใช้เพื่อรั้งให้ฉันอยู่ใต้อำนาจของเขาในอดีต ลูน่า เธอรู้ดีว่าคำว่า 'มิตรภาพ' ในกิลด์ใหญ่มีค่าแค่เศษเงินในระบบซื้อขายไอเทม" ขณะเดียวกัน ที่สำนักงานใหญ่ของกิลด์อันดับหนึ่ง เซนอสวางแก้วไวน์สีแดงฉานลงบนโต๊ะไม้โอ๊คอย่างเชื่องช้า เขามองดูแผนที่ดันเจี้ยนที่กำลังถูกยึดครองโดยผู้เล่นปริศนาเพียงคนเดียว "เรย์... นายเปลี่ยนไปมาก" เซนอสพึมพำกับความว่างเปล่า ก่อนจะหันไปหาเงาดำที่คุกเข่าอยู่เบื้องหลัง "ไปหาเขา อย่าเพิ่งฆ่า... ฉันต้องการรู้ว่าไอ้บั๊กที่เขากำลังใช้ มันคือต้นตอเดียวกันกับ 'ศิลาแห่งปฐมกาล' ที่หายไปหรือไม่" "รับทราบครับท่าน" เสียงแหบพร่าจากเงามืดตอบกลับ ก่อนที่ร่างนั้นจะหายไปดุจควันไฟ ผมสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างในชั้นบรรยากาศของดันเจี้ยน แรงกดดันมหาศาลที่ไม่ได้มาจากมอนสเตอร์ แต่มาจาก 'จิตสังหาร' ที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ผมหยุดเดิน ท่ามกลางโถงทางเดินที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าออร์คที่ผมเพิ่งจัดการไป "มาแล้วสินะ" ผมกระซิบ ความมืดเบื้องหน้าค่อยๆ ก่อตัวเป็นร่างของชายสวมหน้ากากเหล็ก เขาคือหนึ่งในเจ็ดขุนพลเงามืดของเซนอส ไอเทมระดับตำนานที่เขาสวมใส่นั้นเปล่งแสงสีทองสว่างจ้าจนบดบังวิสัยทัศน์ แต่สำหรับผม... ระบบไม่ได้แสดงระดับของเขาเป็นตัวเลข แต่มันแสดงเป็น [???] "จอมเวทไร้นาม" ชายหน้ากากเหล็กเอ่ยขึ้น "ท่านเซนอสให้โอกาสนายครั้งสุดท้าย ส่ง 'คอร์' ของดันเจี้ยนนี้มา แล้วเราจะปล่อยให้ชีวิตนายดำเนินต่อไปในฐานะเบี้ยล่าง... เหมือนเช่นเคย" ผมปลดปล่อยพลังเวทออกมาโดยไม่ลังเล แสงสีม่วงดำพุ่งทะยานขึ้นสู่เพดานดันเจี้ยนจนหินผาสั่นสะเทือน ผมไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่หยิบดาบสั้นที่สร้างจากเศษเสี้ยวของรอยร้าวในระบบขึ้นมา มันไม่ใช่ดาบปกติ แต่มันคือบั๊กที่ผมสร้างขึ้นจากการทำลายล้างบอสลับในชั้นที่ 99 "กลับไปบอกเจ้านายของแก..." ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แรงกดดันที่ผมปล่อยออกมาทำให้ผนังดันเจี้ยนแตกร้าว "ว่า 'เรย์' คนเก่าตายไปตั้งแต่วันที่เขาหักหลังฉันในวิหารแห่งเงาแล้ว... และวันนี้ ฉันจะกลายเป็นบั๊กที่จะล้างกระดานหมากรุกของเขาให้สิ้นซาก" ชายหน้ากากเหล็กขยับตัวด้วยความเร็วที่ตาเปล่าแทบมองไม่ทัน เขาพุ่งเข้ามาพร้อมกับใบมีดอาบยาพิษนรก ผมไม่ได้หลบ แต่กลับถอยหลังเพียงครึ่งก้าวเพื่อเปิดช่องว่างของจังหวะเวลา [สกิลพิเศษ: Time Dilation - หน่วงเวลา 0.5 วินาที] ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ผมเห็นหยดเหงื่อที่ไหลรินบนหน้ากากของเขา ผมเห็นการเคลื่อนไหวที่ผิดพลาดของข้อเท้าซ้าย... ผมยิ้มมุมปาก ดาบในมือผมตวัดผ่านช่องว่างนั้นอย่างไร้ปรานี แต่ทว่า... ทันทีที่ปลายดาบสัมผัสกับหน้ากากของศัตรู รอยร้าวบนหน้ากากกลับไม่ได้เผยให้เห็นใบหน้าของคนข้างใน แต่กลับกลายเป็น 'ช่องว่างของมิติ' ที่ดูดกลืนพลังของผมเข้าไปทั้งหมด! หน้ากากนั้นแตกกระจายเผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใต้... มันไม่ใช่ใบหน้าคน แต่เป็น 'ใบหน้าของผมเอง' ที่กำลังแสยะยิ้มด้วยดวงตาว่างเปล่าสีแดงฉาน "เซอร์ไพรส์ไหมเรย์?" เสียงนั้นไม่ได้มาจากหน้ากาก แต่มาจากภายในหัวของผมเอง "แกไม่ได้ฟาร์มเวลทะลุบั๊กหรอก... แกต่างหากที่เป็นเพียง 'บั๊ก' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เซนอสทดสอบขีดจำกัดของระบบ" ผมเบิกตากว้าง ความทรงจำในอดีตที่เคยเชื่อมั่นกลับพร่าเลือน ความจริงที่ว่าผมคือผู้เล่นคนเดียวเริ่มสั่นคลอน เมื่อหน้าต่างระบบสีฟ้าที่เคยเชื่อถือได้กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงสดพร้อมข้อความที่ทำลายความหวังทั้งหมดของผม [ระบบเตือน: ตรวจพบสถานะ 'ร่างโคลนทดลองหมายเลข 20' - เริ่มต้นกระบวนการลบข้อมูลผู้ใช้งานทิ้งทันที] ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของจอมเวทไร้นามนะครับ!