ข่าวลือเรื่องผู้เล่นปริศนา

"มันไม่ใช่เรื่องตลกหรอกนะเซนอส ถ้าข่าวลือนี้เป็นจริง สิ่งที่เรารวบรวมมาตลอดปีก็แทบจะไม่มีความหมาย" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบสั่นเครือเล็กน้อย ขณะวางแท็บเล็ตโฮโลแกรมลงบนโต๊ะไม้โอ๊กใจกลางห้องบัญชาการกิลด์ ‘ราชันย์นิรันดร์’ ภาพสไลด์บนหน้าจอแสดงคลิปวิดีโอคุณภาพต่ำที่ถูกถ่ายได้จากระยะไกล มันเป็นภาพเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางซากศพของมอนสเตอร์ระดับบอสที่ควรจะรับมือได้ยากลำบาก แต่ร่างนั้นกลับไม่แม้แต่จะหันไปมองซากศพเบื้องหลัง เซนอส หัวหน้ากิลด์ผู้ปกครองเซิร์ฟเวอร์ด้วยอำนาจเบ็ดเสร็จ กรีดนิ้วลงบนโต๊ะช้าๆ นัยน์ตาคมกริบของเขาจ้องมองไปยังเงาร่างนั้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความตื่นเต้นที่น่ารังเกียจ "ผู้เล่นปริศนา... ที่ใช้สกิลที่ไม่มีในฐานข้อมูลของระบบ?" เซนอสพึมพำ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบข้างหนักอึ้ง "คนๆ นี้ไม่ใช่สมาชิกของกิลด์ใหญ่ ไม่มีการลงทะเบียนตัวตน และที่สำคัญที่สุด... ค่าสเตตัสที่เขาสร้างความเสียหาย มันทะลุเพดานที่ระบบอนุญาตไปไกลโข" "เราต้องจัดการไหมครับ?" ลูกน้องคนเดิมถามพลางเหงื่อตก เซนอสแค่นยิ้มที่มุมปาก "จัดการ? ถ้าเขาสามารถจัดการบอสระดับลอร์ดในชั้น 40 ได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวเหมือนที่ในคลิปนี้แสดง... การส่งคนไปให้เขาจัดการก็เท่ากับเราส่งไอเทมเทพไปให้เขากินฟรีๆ เท่านั้นแหละ" ขณะที่โลกภายนอกกำลังโกลาหลและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงต่อ ‘จอมเวทไร้นาม’ ผู้นี้ เรย์กำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าผาหินภายในดันเจี้ยนชั้นลึกที่ไม่มีใครกล้าเหยียบย่างเข้ามา แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกเวทมนตร์สะท้อนใบหน้าของเขาให้เห็นเพียงเสี้ยวหนึ่ง ดวงตาของเขานิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว "นายกำลังคิดเรื่องที่พวกกิลด์ใหญ่เริ่มตามล่าตัวนายอยู่ใช่ไหม?" ลูน่า เอลฟ์สาวคู่ใจเอ่ยขึ้นขณะบรรจงขัดเงาไม้เท้าเวทมนตร์ของเธอข้างๆ เขาท่าทีของนางดูผ่อนคลาย แต่แววตากลับฉายแววเป็นห่วง เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขามองลงไปยังไอคอน ‘ระบบบั๊ก’ ที่สั่นไหวในหน้าต่างสเตตัสส่วนตัว ซึ่งมีตัวเลขเลเวลที่พุ่งทะลุขีดจำกัดไปไกลจนเกินมาตรฐานของโลกนี้ไปหลายเท่าตัว "กิลด์ใหญ่เหรอ? พวกนั้นก็เป็นแค่มดปลวกที่พยายามสร้างกำแพงกั้นทางน้ำหลาก สิ่งที่ฉันกังวลไม่ใช่พวกนั้นลูน่า... แต่คือความลับที่ระบบพยายามปิดบังไว้ต่างหาก" "ความลับ?" "เธอไม่สงสัยหรือไงว่าทำไมถึงไม่มีใครตรวจพบพวกเรา ทั้งที่ฉันกวาดล้างบอสทุกตัวที่ขวางทางมาตลอดสัปดาห์" เรย์ลุกขึ้นยืนพลางปัดฝุ่นออกจากชุดคลุมสีดำสนิทที่เขาได้มาจากการดรอปบอสลับ "ระบบไม่ได้แค่พลาด... แต่มันกำลัง 'จงใจ' ปล่อยให้ฉันทำ" ลูน่าชะงัก เธอเข้าใจความหมายแฝงนั้นดี หากระบบคือพระเจ้าของโลกใบนี้ การที่มนุษย์คนหนึ่งสามารถใช้ช่องโหว่ของมันได้โดยไม่ถูกลบตัวตนทิ้ง นั่นย่อมหมายความว่าเรย์คือ ‘เครื่องมือ’ ที่ถูกเตรียมไว้เพื่อวัตถุประสงค์บางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวกว่าการเป็นผู้เล่นธรรมดา "นายจะบอกว่า..." "ใช่" เรย์หันมาสบตากับเธอ แววตาของเขามีความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น "ฉันไม่ได้ฟาร์มเพื่อจะก้าวข้ามกิลด์เหล่านั้น แต่ฉันกำลังฟาร์มเพื่อจะ ‘พัง’ ระบบที่เซนอสและคนอื่นๆ กำลังก้มหัวกราบกรานอยู่นี่แหละ" ทันใดนั้นเอง พื้นที่โดยรอบสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่ใช่เพราะมอนสเตอร์บุก แต่เป็นเพราะหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าเรย์โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย มันคือประกาศจากระบบที่ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้องได้รับข้อความเดียวกัน [ประกาศจากระบบ: พบความผิดปกติของตัวตนในดันเจี้ยนชั้นที่ 50 ผู้บุกรุกที่ไร้ตัวตนกำลังเข้าใกล้หัวใจของดันเจี้ยน...] [คำสั่งพิเศษ: รางวัลแด่ผู้ที่สามารถกำจัด ‘จอมเวทไร้นาม’ คือการได้รับสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังไอเทมระดับตำนานของกิลด์และระดับเลเวลสูงสุดทันที!] เรย์อ่านข้อความนั้นแล้วหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชาจนลูน่ายังต้องขนลุก "ดูท่ากติกาจะเปลี่ยนไปแล้วนะ... พวกนั้นไม่ได้แค่ตามล่าฉัน แต่มันประกาศสงครามกับทุกคนในโลกนี้เพียงเพื่อจะหัวของฉัน" เขาสะบัดมือเบาๆ ผ้าคลุมสีดำโบกสะบัดราวกับมีชีวิต เรย์ก้าวเดินออกไปท่ามกลางความมืดมิดของดันเจี้ยนที่กำลังคุกรุ่นด้วยไอสังหาร แต่ก่อนที่เขาจะหายลับไปในเงามืด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง "ฉันไม่คิดเลยว่า จะมีคนโง่พอที่จะเปิดเผยตัวตนในที่ที่ไม่มีแสงสว่างแบบนี้" เสียงนั้นเย็นเยียบและคุ้นเคยเกินไป เรย์หยุดก้าวเดินโดยไม่หันกลับไปมอง เขาจำน้ำเสียงนี้ได้ดี... เสียงของคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาเมื่อวันวาน เซนอสเดินออกมาจากเงามืดพร้อมด้วยกองกำลังชั้นนำของกิลด์ราชันย์นิรันดร์นับสิบชีวิตที่ล้อมรอบพวกเขาไว้ในพริบตา "จอมเวทไร้นาม... หรือจะให้ฉันเรียกชื่อเดิมของนายดีล่ะ? 'เรย์' เพื่อนเก่า" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในบทที่เข้มข้นนี้ และอย่าลืมติดตามบทต่อไปนะครับ! จอมเวทไร้นาม