เลเวลอัปไร้ขีดจำกัด

"แกไม่ใช่ฉัน... และฉันก็ไม่มีวันกลายเป็นแก" น้ำเสียงของผมกร้าวและแฝงไปด้วยความรังเกียจ ผมกระชับดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างเงาตรงหน้าไม่มีดวงตา ผิวหนังซีดเผือดราวกับศพที่ถูกแช่แข็งในห้วงเวลา แต่มันกลับยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวและเย้ยหยันราวกับมันเห็นโชคชะตาที่ผมพยายามหนีมาตลอด "เรย์... ความผิดพลาดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาย ไม่ใช่การเลือกฟาร์มเลเวลจนทะลุบั๊ก" ร่างนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของมันก้องกังวานอยู่ในหัวของผมราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรก "แต่คือการคิดว่านายจะควบคุม 'พลัง' นี้ได้เพียงคนเดียว" ทันใดนั้น ร่างนั้นพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เร็วกว่าที่สายตาจะจับภาพได้ ผมเบี่ยงตัวหลบตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... พลังที่แผ่ออกมาจากการเคลื่อนไหวของมันกลับทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว ตัวเลขค่าสถานะสีแดงฉานลอยขึ้นเหนือหัวมันอย่างบ้าคลั่ง [คำเตือนระบบ: ตรวจพบค่าความเสียหายเกินขีดจำกัดสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์...] [คำเตือนระบบ: สเตตัสของผู้ใช้งาน 'เรย์' กำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต!] หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงกะพริบรัวจนแสบตา ผมไม่ได้สนใจมัน ผมตวัดดาบสวนกลับไป แรงปะทะจากการฟันครั้งนี้รุนแรงจนพื้นที่โดยรอบดันเจี้ยนชั้นที่ 38 แตกออกเป็นเสี่ยงๆ หินเพดานร่วงหล่นลงมา ลูน่าที่อยู่ไม่ไกลรีบกางบาเรียเวทมนตร์ปกป้องตัวเองด้วยสีหน้าซีดเผียด "เรย์! หยุดเดี๋ยวนี้! ถ้าคุณใช้พลังนั้นอีก ร่างกายของคุณจะรับภาระไม่ไหว!" ลูน่าตะโกนแทรกเสียงพังทลายของหินผา ผมไม่ฟัง เธอไม่เข้าใจหรอกว่าวินาทีนี้ หากผมไม่จัดการกับ 'ตัวตนอนาคต' ที่ขวางทางอยู่ ผมก็ไม่มีวันก้าวข้ามผ่านคำสาปของเซนอสไปได้ ผมรวบรวมมานาทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วมือ กดปุ่ม 'เร่งสปีดสถานะ' จนถึงขีดสุดที่เคยล็อกไว้ [คุณใช้ทักษะ: ขีดจำกัดไร้ขีดจำกัด] [คำเตือน: ความเสียหายสะท้อนกลับต่อร่างกาย 500%...] ผมไม่สนความเจ็บปวดที่เหมือนร่างจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ผมพุ่งทะลุเงาสีดำนั้นไป ปลายดาบแทงทะลุหน้าอกของมัน ทว่าสิ่งที่ผมสัมผัสได้กลับไม่ใช่เนื้อหนัง แต่เป็นความว่างเปล่าที่เย็นเยียบ เงาร่างนั้นสลายตัวกลายเป็นละอองสีดำ ก่อนจะรวมตัวกันใหม่ที่ด้านหลังของผม พร้อมกระซิบที่ข้างหู "เซนอสรออยู่นะ... ที่จุดจบของดันเจี้ยนนี้" เมื่อเงาร่างนั้นหายไป แรงกดดันมหาศาลที่กดทับมิติอยู่ก็มลายสิ้น ผมทรุดเข่าลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนัก ลมหายใจร้อนผ่าวราวกับไฟเผาปอด หน้าจอโปร่งใสเบื้องหน้าแสดงผลสถานะที่ทำเอาผมต้องขยี้ตา [ชื่อ: เรย์] [เลเวล: 999 (Max Limit Reached)] [ค่าสถานะ: ???] [สถานะ: ร่างกายกำลังปรับเปลี่ยนสู่ระดับพระเจ้า...] "นี่มันไม่ใช่แค่บั๊กแล้ว..." ผมพึมพำกับตัวเอง มือที่สั่นเทาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด มันไม่ใช่พลังของมนุษย์ แต่มันคือพลังที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายระบบของเกมนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ลูน่าเดินเข้ามาใกล้ เธอมองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เธอเอื้อมมือมาสัมผัสไหล่ผม แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสผิวหนังของผม ไฟฟ้าสถิตสีม่วงก็แลบแปลบปลาบออกมาจนเธอต้องชักมือกลับ "เรย์... ดวงตาของคุณ..." เธอพึมพำ "มันเปลี่ยนไปแล้ว" ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ ความรู้สึกเหนื่อยล้าเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาที่กัดกินถึงก้นบึ้งของจิตใจ ผมหันไปมองเธอก็พบว่าเงาสะท้อนในดวงตาของเธอไม่ได้เห็นเป็นภาพตัวผม แต่เห็นเป็นภาพของบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามกว่า "เราต้องไปต่อ" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบเกินไป "เซนอสกำลังจะเปลี่ยนระบบโลกนี้ในอีกไม่ช้า หากเราไม่ไปถึงชั้นสุดท้ายและทำลายแกนกลางเสียก่อน ทุกอย่างที่นี่... รวมทั้งโลกข้างนอกนั่น จะกลายเป็นแค่ของเล่นในมือมัน" เราเดินหน้าต่อไปผ่านซากปรักหักพัง บรรยากาศเงียบงันจนน่าขนลุก ดันเจี้ยนชั้นนี้ดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด จนกระทั่งเราก้าวเข้าสู่ห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยกระจกเงา ทุกบานสะท้อนภาพผม... แต่เป็นภาพผมในหลายร้อยรูปแบบที่ต่างกันออกไป บางร่างกำลังร้องไห้ บางร่างกำลังหัวเราะ บางร่างถืออาวุธที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทว่า... ในกระจกบานสุดท้ายที่อยู่ใจกลางห้อง ผมไม่ได้เห็นภาพตัวเอง ผมเห็นเซนอสนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างจากเศษซากของไอเทมในเกม แต่มันไม่ได้ดูเหมือนกำลังรอคอยศัตรู มันกำลังถือ 'หัวใจ' ของระบบดันเจี้ยนเอาไว้ในมือ และที่น่าตกใจที่สุด คือข้างๆ บัลลังก์นั้น... คือศพของตัวผมเองที่นอนแน่นิ่งอยู่ เลือดสีน้ำเงินไหลนองพื้น "เรย์... นั่นมัน..." ลูน่าถึงกับก้าวถอยหลัง ยังไม่ทันที่ผมจะวิเคราะห์ภาพตรงหน้าได้ จู่ๆ บานกระจกก็แตกร้าวพร้อมกันทั่วทั้งห้อง แสงสีขาวเจิดจ้าพุ่งออกมาจากรอยร้าวเหล่านั้น และเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง... ฝีเท้าที่หนักแน่น มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "ยินดีต้อนรับสู่จุดจบของเรื่องราวที่นายเขียนขึ้นเอง เรย์" เสียงนั้นเป็นเสียงของผม... แต่ไม่ใช่เสียงของผมในตอนนี้ มันคือเสียงที่เยือกเย็นและดูมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง ผมค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็ทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น... เขาไม่ได้มีใบหน้าของผมอีกต่อไป แต่เขามีใบหน้าที่งดงามราวกับเทพเจ้า และในมือของเขา เขากำลังถือ 'ดาบ' เล่มเดียวกับที่ผมถืออยู่ เพียงแต่มันไม่ได้เป็นแค่เหล็กธรรมดา แต่มันคืออาวุธที่สลักรหัสผ่านของการลบระบบทิ้งไว้ทั้งเล่ม "นายไม่ใช่ผู้เล่น..." เขาเอ่ยพลางยิ้ม "นายคือ 'บั๊ก' ที่ถูกสร้างมาเพื่อให้ฉันเป็นพระเจ้าต่างหาก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - จอมเวทไร้นาม -