การบุกโจมตีฐานที่มั่น

"ก้าวเท้าของพวกแกให้เบาหน่อย ถ้าไม่อยากตายก่อนเห็นแสงตะวันพรุ่งนี้" เสียงทุ้มต่ำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของอุโมงค์หินลับที่เชื่อมต่อไปยังฐานที่มั่นของกิลด์อิมพีเรียล มือของเขากระชับดาบเล่มโปรดแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองไปข้างหน้าด้วยความเย็นชาที่ทำให้อากาศรอบตัวลดต่ำลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ลูน่าที่เดินตามหลังมาติดๆ ปรับกระแสมานาในร่างกายให้แผ่วเบาที่สุด เธอเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่แบกรับความแค้นไว้เต็มอก พลางกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "เรย์... สัญญาณตรวจจับเวทมนตร์ของพวกมันหนาแน่นกว่าที่คิด ถ้าเราพังประตูเข้าไปตรงๆ ระบบป้องกันภัยของกิลด์จะแจ้งเตือนเซนอสทันทีนะ" "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ" เรย์หยุดเดินทันที เขาหันกลับมามองลูน่าด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความลังเล "การลอบเร้นมันจบลงตั้งแต่ตอนที่พวกมันหักหลังผมเมื่อสองปีก่อนแล้ว วันนี้ผมมาเพื่อฉีกหน้ากากของพวกมันให้โลกเห็น ไม่ใช่มาแอบขโมยของในเงามืด" เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว ประตูหินบานยักษ์ที่ถูกผนึกด้วยอาคมขั้นสูงของกิลด์อิมพีเรียลก็เริ่มสั่นไหว เสียงครืนคราดของหินที่เสียดสีกันดังสนั่นไปทั่วชั้นใต้ดิน เรย์ไม่ได้พังมันด้วยกำลังกาย แต่เขาใช้วิธีแทรกซึม 'รหัสบกพร่อง' เข้าไปในโครงสร้างระบบของประตูโดยตรง ซึ่งเป็นวิชาที่เขาลักจำมาจากระบบดันเจี้ยนชั้นที่ 99 ที่ไม่มีใครเคยไปถึง เมื่อประตูเปิดออก แสงสีทองจากโคมไฟระย้าภายในฐานที่มั่นก็สาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นภาพของเหล่าผู้เล่นระดับหัวกะทิของกิลด์อิมพีเรียลที่กำลังตั้งวงดื่มกินกันอย่างสุขสบาย พวกเขาไม่ได้เตรียมตัวรับมือกับการบุกรุกเลยแม้แต่น้อย "ใครวะ!" เสียงตะโกนของสมาชิกกิลด์คนหนึ่งดังขึ้นก่อนจะเงียบหายไปเมื่อสายลมมรณะจากคมดาบของเรย์พุ่งผ่านลำคอของเขาไปอย่างรวดเร็ว เรย์ก้าวเท้าเข้าไปในห้องโถงกว้างราวกับผู้พิพากษาที่มาทวงคืนความยุติธรรม ทุกย่างก้าวที่เขาวางลง พื้นหินจะร้าวรานราวกับทนรับแรงกดดันจากค่าสเตตัสที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปไม่ได้ เขาไม่ได้ดูโกรธเกรี้ยว แต่มันน่ากลัวกว่านั้น—เขาสงบนิ่งราวกับพายุที่รอเวลาสำแดงเดช "เซนอส... ออกมา" เสียงของเรย์ก้องกังวาน ไม่ได้ตะโกน แต่กลับทรงพลังจนผู้เล่นนับร้อยในห้องนั้นชะงักงัน "แก... แกมันไอ้คนทรยศนั่น!" รองหัวหน้ากิลด์คนหนึ่งชักอาวุธออกมาด้วยมือที่สั่นเทา "แกตายไปแล้วไม่ใช่หรือไง? ระบบประกาศว่าแกถูกลบชื่อออกจากเซิร์ฟเวอร์แล้ว!" เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก "ระบบโกหก... แต่เลือดที่ไหลออกมาจากพวกแกน่ะของจริง" ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกกดทับลงมาบนบ่าของทุกคน ลูน่าร่ายเวทมนตร์วงกว้างขึ้นเป็นโล่ป้องกัน ขณะที่เรย์พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตาที่ทิ้งรอยแยกของมิติไว้เบื้องหลัง การสังหารหมู่เริ่มต้นขึ้นอย่างไร้ความปรานี เรย์ไม่ได้ใช้ทักษะที่ฉูดฉาด เขาเพียงแค่ใช้การโจมตีพื้นฐานที่รวดเร็วและแม่นยำเข้าจุดตายของศัตรูแต่ละคน เสียงกรีดร้องสลับกับเสียงอาวุธกระทบกันดังระงมไปทั่วโถงอิมพีเรียล ผู้เล่นระดับสูงที่เคยอวดอ้างว่าไร้เทียมทาน กลับร่วงหล่นลงดั่งใบไม้ร่วงเมื่อเผชิญหน้ากับชายผู้ผ่านการฟาร์มเลเวลจากดันเจี้ยนต้องห้ามมานานนับปี ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ประตูบานยักษ์ด้านในสุดของฐานทัพก็เปิดออก ร่างของชายผู้สูงศักดิ์ในชุดเกราะทองคำปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เหยียดหยาม—เซนอส "นึกว่าจะเก่งกว่านี้ซะอีก" เซนอสพูดพลางปรบมือช้าๆ "แต่การที่แกโง่พอจะบุกเข้ามาถึงถิ่นฉันแบบนี้ มันก็ช่วยลดงานฉันไปได้เยอะเลย เรย์... แกคงคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกผู้มาทวงแค้นสินะ?" เรย์หยุดชะงัก ดาบในมือเปื้อนเลือดสีสดของศัตรู เขาเงยหน้าขึ้นมองศัตรูคู่อาฆาตด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ฉันไม่ได้มาเพื่อแค้น... ฉันมาเพื่อทำลายสิ่งที่แกสร้างขึ้นมาด้วยคำลวง" "ทำลายงั้นเหรอ?" เซนอสหัวเราะลั่น ก่อนจะดีดนิ้วสั่งการบางอย่าง ทันใดนั้นหน้าจอโฮโลแกรมขนาดยักษ์ก็ปรากฏขึ้นกลางห้อง เผยให้เห็นภาพที่ทำให้เรย์ต้องเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ บนหน้าจอนั้นคือภาพของ 'ลูน่า' อีกคนหนึ่ง—เธอกำลังถูกขังอยู่ในกรงเวทมนตร์ภายในดันเจี้ยนลึกที่เขาเพิ่งจากมา และข้างๆ เธอก็คือชายอีกคนที่สวมหน้ากากแบบเดียวกับเรย์เป๊ะทุกประการ "ถ้าแกฆ่าฉัน... ระบบสำรองที่เชื่อมต่อกับหัวใจของเอลฟ์คนนั้นจะหยุดทำงานทันที" เซนอสกล่าวพลางเดินลงมาจากบัลลังก์ "และที่น่าสนุกไปกว่านั้น... เรย์ แกแน่ใจเหรอว่าแกคือ 'ผู้เล่นคนเดียว' จริงๆ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ เรย์รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อเขาหันกลับไปมองลูน่าที่ยืนอยู่ข้างหลัง—แต่กลับพบว่าร่างของเธอกำลังเริ่มจางหายไปเหมือนสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ไม่เสถียร จอมเวทไร้นามขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้มาจนถึงตอนที่ 41 นะครับ