เควสต์ลับจากระบบ

"ถ้าเจ้าคิดจะไปที่นั่นจริงๆ ข้าแนะนำให้เตรียมโลงศพไว้ล่วงหน้าเลยดีกว่า เพราะต่อให้เป็นวิญญาณก็คงไม่มีสิทธิ์ได้เกิดใหม่ในสถานที่อัปมงคลนั่น" ลูน่าสะบัดมือเรียวยาวของเธอผ่านอากาศที่ว่างเปล่า แสงสีฟ้าจางๆ จากอักขระเวทมนตร์โบราณที่เธอกำลังตรวจสอบสั่นไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด เธอนั่งอยู่บนโขดหินภายในถ้ำที่ใช้เป็นที่พักชั่วคราว ดวงตาสีมรกตคู่นั้นจ้องมองมาที่ผมด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด ผมไม่ตอบโต้ เพียงแค่รัดสายรัดเกราะที่แขนให้แน่นขึ้น เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวานในความเงียบงันของถ้ำ ก่อนจะเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจลับระดับตำนาน – 'ผู้บุกรุกแห่งหอคอยต้องห้าม'] [รายละเอียด: จงก้าวเข้าสู่พื้นที่รอยแยกมิติ 'หอคอยต้องห้าม' และดึงเอาแก่นพลังที่ถูกผนึกไว้กลับมา] [เงื่อนไขการผ่านภารกิจ: มีชีวิตรอดกลับออกมาภายใน 24 ชั่วโมง] [รางวัล: ปลดล็อกสกิลขั้นสูงสุด 'ทลายขีดจำกัด' และไอเทมระดับตำนานสุ่ม 1 ชิ้น] [คำเตือน: อัตราการรอดชีวิตที่คำนวณได้คือ 0.03%] "0.03 เปอร์เซ็นต์..." ผมพึมพำพลางแค่นยิ้มที่มุมปาก "กิลด์เซนอสคงใช้เวลาเป็นทศวรรษก็ยังไม่กล้าเหยียบเข้าไป แต่สำหรับคนอย่างผม ตัวเลขพวกนี้มันก็แค่ความท้าทายที่ดูน่าสนุกดีไม่ใช่หรือไง ลูน่า?" "ความสนุกของท่านมักจะแลกมาด้วยความตายเสมอ เรย์" เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบจี้หยกที่สลักลวดลายประหลาดออกมาจากอกเสื้อ "นี่คือ 'กุญแจแห่งสุญญากาศ' ที่ข้าแอบเก็บไว้ตั้งแต่ตอนที่ถูกขังอยู่ในดันเจี้ยนชั้นต่ำ ถ้าท่านจะไป... ก็จงพามันไปด้วย อย่างน้อยมันอาจจะช่วยให้ท่านเห็นเส้นทางในความมืดที่ไร้แสงนั่นได้" ผมรับมันมา สัมผัสเย็นเยียบของหยกไหลผ่านฝ่ามือเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ใช่แค่เครื่องราง แต่มันคือเบาะแสที่เชื่อมโยงถึงอดีตที่ผมถูกหักหลังโดย 'เซนอส' ชายผู้ที่สร้างกฎเกณฑ์โลกใบนี้ขึ้นมาเพื่อกักขังผู้เล่นคนอื่นๆ ไว้เป็นทาสแรงงาน "ขอบคุณ" ผมพูดสั้นๆ ก่อนจะเดินไปยังปากถ้ำ ท้องฟ้าด้านนอกในเวลานี้ไม่ใช่สีครามอีกต่อไป แต่มันคือสีม่วงคล้ำที่บิดเบี้ยวราวกับภาพวาดของคนเสียสติ สถานที่ที่ระบบเรียกว่า 'หอคอยต้องห้าม' กำลังปรากฏตัวขึ้นใจกลางป่ามรณะ มันไม่ใช่หอคอยที่ทำจากอิฐหรือหิน แต่เป็นแท่งผลึกสีดำขลับที่เสียดแทงขึ้นมาจากผืนดินราวกับนิ้วมือของยักษ์ที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก เมื่อก้าวเข้าสู่เขตแดนของหอคอย แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ร่างกายราวกับถูกภูเขาทับถม อากาศเริ่มกลายเป็นของเหลวหนืดที่ทำให้การเคลื่อนไหวเชื่องช้าลง [ระบบ: กำลังเข้าสู่เขตหอคอยต้องห้าม...] [ระบบ: ปิดการใช้งานฟังก์ชัน 'ติดต่อสื่อสารทางไกล' ชั่วคราว...] [ระบบ: ตรวจพบระดับพลังผิดปกติ... การฟาร์มเลเวลถูกจำกัด?] ผมขมวดคิ้ว นี่คือสิ่งที่เซนอสต้องการใช่ไหม? การลบความได้เปรียบของผมทิ้งไปเพื่อให้ผมติดกับดักนี้ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ผมต้องหยุดชะงัก ผมหมุนตัวกลับไปในทันที พร้อมกับชักดาบที่เคลือบด้วยพลังงานสีฟ้าออกมา แสงสลัวจากหอคอยสะท้อนใบหน้าของชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้านั้นเรียบเฉย แววตาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการอาบเลือดมานับไม่ถ้วน "นายไม่ได้ถูกเชิญมาที่นี่นะ เรย์" ชายคนนั้นกล่าว เสียงของเขาเรียบและเยือกเย็นจนน่าขนลุก "และที่สำคัญ... นายกำลังทำให้แผนการใหญ่ที่ฉันวางไว้พังไม่เป็นท่า" นั่นคือเซนอส เขาไม่ได้มาในฐานะหัวหน้ากิลด์ที่คอยสั่งการจากเบื้องหลัง แต่เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม พร้อมกับไอเทมในมือที่ส่องประกายแสงสีทองอร่าม มันไม่ใช่ไอเทมจากดันเจี้ยนทั่วไป แต่มันคือ 'คทาแห่งผู้สร้าง' อาวุธชิ้นเดียวที่สามารถเขียนทับระบบของโลกนี้ได้ตามอำเภอใจ "แผนการที่จะให้ทุกคนเป็นทาสของนายไปตลอดกาลน่ะหรือ?" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท แม้ภายในใจจะเริ่มตระหนักว่าระดับเลเวลของเขาในตอนนี้อาจจะสูงเกินกว่าที่ผมเคยคาดการณ์ไว้หลายเท่า เซนอสยิ้ม แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ มันคือรอยยิ้มของคนที่เห็นของเล่นชิ้นโปรดกำลังจะถูกทำลาย "ฉันไม่ได้อยากให้ทุกคนเป็นทาสหรอกนะ... ฉันแค่อยากสร้างโลกที่สมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องมี 'บั๊ก' อย่างนายมาคอยปั่นหัว" เขาสะบัดคทาเพียงครั้งเดียว พื้นดินรอบตัวผมก็เริ่มแตกสลายกลายเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากร่างของผมลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะร่วงลงไป ผมเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของผมกระตุกวาบ บนยอดสูงสุดของหอคอยที่สั่นคลอนไปมานั้น มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ผมคุ้นเคยเป็นอย่างดีถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งพลังงานสีม่วง เธอไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลูน่า... แต่เธอกำลังยิ้มให้ผมอย่างเย็นชา ก่อนที่ดวงตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไร้ความรู้สึก [ระบบ: ตรวจพบสถานะ 'ถูกหักหลัง' จากพันธมิตร...] [ระบบ: เควสต์ลับถูกอัปเดต... เป้าหมายเปลี่ยนจาก 'สำรวจ' เป็น 'สังหารคนใกล้ชิดเพื่อหนีรอด'] ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่ลูน่าจะขยับปากพูดโดยไม่มีเสียงใดๆ ออกมา แต่ผมอ่านปากของเธอได้อย่างชัดเจนว่า... 'ขอบคุณที่พามาส่งนะ เรย์' หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับการเดินทางที่เริ่มเข้าสู่จุดพลิกผันที่อันตรายที่สุดในครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ จอมเวทไร้นาม