กิลด์เก่ากับความริษยา

"นายคิดจริงๆ เหรอว่าแค่เศษซากจากดันเจี้ยนชั้นต่ำจะทำให้นายกลับมามีที่ยืนในกิลด์ 'ราชันย์นิรันดร์' ได้อีกครั้ง?" เสียงเยาะหยันของเซนอสไม่ได้ดังไปไกลกว่าโต๊ะไม้โอ๊กตัวเขื่องในมุมมืดของโรงเตี๊ยม ใจกลางเมืองหลวงของทวีปแห่งการเริ่มต้น มันเป็นเสียงที่ราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความรู้สึกเหยียดหยามที่เรย์คุ้นเคยดีตลอดสามปีที่ผ่านมา เรย์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากแก้วน้ำเปล่าในมือ เขายังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้ราวกับรูปปั้นหิน ทว่าในใจของเขากลับมีกระแสความโกรธแค้นที่ถูกกดทับไว้ด้วยวินัยและการฝึกฝนกำลังเดือดพล่านเหมือนลาวาใต้เปลือกโลก "ผมไม่เคยคิดจะกลับไปที่นั่น เซนอส" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "และที่สำคัญ... ผมไม่คิดว่าที่นั่นยังเหลืออะไรที่ควรค่าแก่การกลับไป" ลูน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงไอสังหารที่เรย์แผ่ออกมาโดยไม่ตั้งใจ เธอวางมือลงบนแขนของเรย์เบาๆ เป็นสัญญาณเตือนให้เขาใจเย็น เอลฟ์สาวปรายตามองไปยังเหล่าสมาชิกกิลด์ราชันย์นิรันดร์ที่ยืนล้อมโต๊ะอยู่ ทั้งหมดสวมชุดเกราะเลี่ยมทองที่สะท้อนแสงไฟในร้านจนน่ารำคาญตา เซนอสแค่นหัวเราะ เหยียดมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า "ความเย่อหยิ่งยังเป็นนิสัยเสียที่แกแก้ไม่หายสินะ เรย์... จำได้ไหมว่าทำไมวันนั้นฉันถึงถีบหัวส่งแกออกจากกิลด์? ก็เพราะไอ้ท่าทาง 'รู้ดีไปหมด' ของแกนี่แหละ ที่ทำให้ภารกิจล้มเหลว" "ภารกิจล้มเหลวเพราะพวกคุณต้องการให้ผมเป็นแพะรับบาปต่างหาก" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ "พวกคุณขโมยไอเทมบอสไปขาย และใช้ชื่อผมอ้างเพื่อปิดปากคนในกิลด์... อย่าทำเป็นลืมความจริงที่พวกคุณเองก็รู้อยู่แก่ใจเลยครับ" บรรยากาศรอบโต๊ะพลันหนักอึ้ง สมาชิกกิลด์คนหนึ่งชักมือวางบนด้ามดาบ แต่เซนอสยกมือห้ามไว้ เขาก้มตัวลงมาหาเรย์จนใบหน้าแทบชิดกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงบนตัวอีกฝ่ายทำให้เรย์รู้สึกสะอิดสะเอียน "ความจริงน่ะเหรอ? ในโลกใบนี้ ความจริงคือสิ่งที่คนมีเลเวลสูงกว่าเป็นผู้กำหนดต่างหาก" เซนอสกระซิบเสียงต่ำ "และตอนนี้ ฉันได้ยินมาว่าแกไปฟาร์มดันเจี้ยนลับมาได้เยอะไม่ใช่หรือไง? ส่งมอบไอเทมและข้อมูลพวกนั้นมาให้ฉันซะ แล้วฉันจะพิจารณาให้แกเป็น 'เบ๊' ในกิลด์อีกครั้ง ไม่ต้องถึงกับเป็นสมาชิกหรอก" เรย์คลี่ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ดูเย็นชาและน่าขนลุกกว่าทุกครั้งที่เซนอสเคยเห็น "คุณเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่งครับ เซนอส" เรย์วางแก้วน้ำลงเบาๆ บนโต๊ะไม้ "คุณคิดว่าคุณกำลังคุยกับเรย์คนเดิมที่ยอมก้มหัวให้พวกคุณเพื่อแลกกับการอยู่รอด แต่สำหรับผมในตอนนี้... กิลด์ของพวกคุณก็เป็นแค่ 'บั๊ก' ตัวหนึ่งที่ผมรอเวลาจะลบมันทิ้งเท่านั้น" ลูน่าส่งกระแสจิตถึงเรย์ *[เรย์ อย่าเพิ่งทำอะไรผลีผลาม พลังของเขามีมากกว่าที่เราประเมินไว้ในตอนแรก]* เรย์ไม่ตอบโต้ แต่เขากระชับผ้าคลุมไหล่แน่นขึ้น ระบบสเตตัสในดวงตาของเขากำลังแสดงตัวเลขที่พุ่งทะยานด้วย 'สกิลบั๊ก' ที่เขาค้นพบในดันเจี้ยนชั้นลึก มันไม่ใช่แค่ค่าพลังที่เพิ่มขึ้น แต่มันคือการควบคุมกฎเกณฑ์ของเกมนี้ที่เซนอสไม่มีวันเข้าใจ "งั้นเหรอ..." เซนอสถอยออกมาพร้อมกับสีหน้าเหี้ยมเกรียม "ถ้าแกเลือกจะเล่นแข็งข้อ ก็จงอย่าโทษว่ากิลด์ราชันย์นิรันดร์รังแกคนไม่มีทางสู้ก็แล้วกัน สมาชิกทุกคน! จัดการมัน เอาไอเทมทุุกอย่างในตัวมันออกมาให้หมด!" เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังระงมเมื่อสมาชิกกิลด์นับสิบคนพุ่งเข้าใส่เรย์พร้อมกัน พลังเวทสีทองสว่างวาบไปทั่วโรงเตี๊ยม ผู้คนรอบข้างต่างแตกตื่นวิ่งหนีตายกันอลหม่าน ทว่าเรย์ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง ราวกับเขากำลังรอคอยบางสิ่ง ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ดาบของลูกน้องคนแรกจะฟาดลงมาถึงตัว เรย์ก็ขยับตัวด้วยความเร็วที่ดวงตาของคนปกติมองไม่ทัน เขาคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้ แล้วบิดจนเกิดเสียงกระดูกร้าวเบาๆ *กริ๊ก!* "ใครอนุญาตให้พวกคุณแตะต้องตัวผมกันครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องหยุดชะงัก ทันใดนั้นเอง ประตูโรงเตี๊ยมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง ลมหนาวพัดกรูเข้ามาจนไฟในตะเกียงดับวูบ เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด ชายผู้มาใหม่สวมชุดคลุมสีดำสนิทที่แผ่ไอออร่าสังหารรุนแรงกว่าเซนอสหลายเท่าตัว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่ชายคนนั้น... และสิ่งที่อยู่ในมือของเขาคือคัมภีร์ต้องห้ามที่สั่นไหวด้วยพลังสีม่วงเข้ม "หยุดการต่อสู้ที่ไร้สาระนี่ซะ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "เพราะเป้าหมายของพวกแกทั้งสองคน... กำลังจะถูกระบบทำลายทิ้งในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว" เซนอสและเรย์ต่างชะงักไปพร้อมกัน เมื่อเสียงประกาศจากระบบดังก้องขึ้นในหัวของทุกคนพร้อมกันทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ *ประกาศจากระบบ: ดันเจี้ยนระดับ SS 'รอยแยกแห่งความว่างเปล่า' กำลังจะเปิดออก และผู้ที่มีส่วนร่วมในการสังหารบอสในพื้นที่นี้ จะถูกลบตัวละครทิ้งอย่างถาวร หากไม่สามารถเคลียร์ภารกิจได้ภายใน 10 นาที* คนแปลกหน้าคนนั้นขยับยิ้มภายใต้ฮู้ด ก่อนจะหันมามองเรย์ด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะรู้จักเขาเป็นอย่างดี "เรย์... นายคิดว่านายเป็นคนเดียวที่รู้เรื่อง 'บั๊ก' งั้นเหรอ?" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่ 11 นี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและพร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ! จอมเวทไร้นาม