พลังของ Void Walker

"นายคิดจะทำอะไรกันแน่ เรย์... พลังนั่นมันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะควบคุมได้!" ลูน่าตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของมิติที่กำลังฉีกขาด มือเรียวบางของเธอสั่นระริกขณะยึดเกาะเศษซากเสาหินไว้แน่น สายตาของเอลฟ์สาวจับจ้องไปยังร่างชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความหวาดหวั่นที่ยากจะปิดมิด เรย์ไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่ขยับนิ้วชี้เบาๆ ในอากาศ ลายเส้นเรืองแสงสีม่วงดำปรากฏขึ้นเป็นวงแหวนซับซ้อนรอบตัวเขา บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวจนมองเห็นภาพซ้อนของเศษเสี้ยวเวลาที่แตกกระจาย "ความผิดพลาดในอดีตสอนให้ผมรู้ว่า หากต้องสู้อยู่ใต้เงาของผู้อื่น เราก็จะไม่มีวันเห็นจุดสิ้นสุดของขอบฟ้า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่มันกลับก้องกังวานดุจคำพิพากษา "เซนอสอาจจะคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของกฎเกณฑ์ในโลกนี้ แต่เขาคงลืมไปว่า... ในจักรวาลนี้ยังมี 'ความว่างเปล่า' ที่แม้แต่ระบบของเขาก็ยังอ่านค่าไม่ได้" ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร เซนอสยืนตระหง่านอยู่บนหลังมังกรโครงกระดูกที่ถูกอัญเชิญมาด้วยสกิลระดับตำนาน เขากระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตามองดูเรย์ราวกับมองมดปลวกที่พยายามจะต่อต้านกระแสน้ำเชี่ยว "เอาเลยสิ เรย์! โชว์ให้โลกเห็นว่าแกจะพยายามดิ้นรนได้สักแค่ไหน" เซนอสตะโกนก้อง เสียงของเขาถูกขยายด้วยเวทมนตร์จนดังไปทั่วชั้นที่ 77 ของดันเจี้ยน "พลังที่แกภูมิใจนักหนา สุดท้ายก็เป็นได้แค่บั๊กในระบบที่รอวันถูกลบหายไปเท่านั้น!" เรย์นิ่งเงียบ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว ความเย็นเยียบแผ่ซ่านออกมาจนหยดน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง เขาไม่ได้ใช้สกิลอัญเชิญ ไม่ได้ใช้เวทมนตร์ธาตุทั่วไป แต่เขากำลัง 'ฉีก' พื้นที่รอบตัวให้กลายเป็นสนามพลังส่วนตัว [System Alert: ตรวจพบการใช้งานทักษะต้องห้าม – Void Walker (Active)] [คำเตือน: ความเสถียรของเซิร์ฟเวอร์อยู่ในสภาวะวิกฤต!] เซนอสชะงัก รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าเริ่มสั่นคลอนเมื่อเห็นแถบสีแดงฉานแจ้งเตือนบนหน้าต่างระบบของเขา "เป็นไปไม่ได้... นั่นมันสกิลระดับ Void ที่ควรจะสูญหายไปพร้อมกับยุคบรรพกาลไม่ใช่หรือไง!" "ผมไม่ได้เรียนรู้จากตำรา แต่มันไหลเวียนอยู่ในทุกจุดบกพร่องที่พวกคุณสร้างขึ้นต่างหาก" เรย์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้สุ้มเสียง ทุกย่างก้าวที่เท้าแตะพื้น พื้นดินที่ควรจะมั่นคงกลับกลายเป็นสีดำมืดราวกับหลุมดำที่ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง ลูน่ากัดริมฝีปากแน่น เธอมองเห็น 'เงา' ของเรย์ที่ยืดขยายออกไปเป็นรูปร่างของอสูรกายมิติ มันไม่ใช่เรย์ที่เธอรู้จักอีกต่อไป แต่เป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น เรย์สะบัดมือขวาเพียงครั้งเดียว ห้วงอากาศที่เซนอสกองทัพอยู่บิดเบี้ยวทันที แรงกดดันมหาศาลทำให้มังกรโครงกระดูกกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างของมันจะแตกสลายกลายเป็นละอองพิกเซลที่กระจัดกระจายไปในความว่างเปล่า "นี่หรือคือพลังที่นายแลกมาด้วยทุกอย่างที่มี..." ลูน่าพึมพำกับตัวเอง น้ำตาคลอเบ้า เซนอสที่ร่วงลงสู่พื้นพยายามเรียกใช้สกิลป้องกันขั้นสูงสุด แต่ความว่างเปล่ารอบตัวเรย์ได้ตัดขาดการเชื่อมต่อระหว่างเขากับระบบไปเสียแล้ว เขาเหมือนคนธรรมดาที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางพายุทอร์นาโดที่ไร้จุดจบ ความเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด "หยุดนะ! แกคิดว่าแกทำอะไรลงไป! ถ้าแกทำลายพื้นที่นี้ไป นายเองก็จะถูกขังอยู่ในรอยแยกมิติชั่วกัลปาวสาน!" เซนอสแผดเสียง ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน เรย์หยุดยืนห่างจากเซนอสเพียงไม่กี่ก้าว เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของอีกฝ่าย "ความจริงที่แกควรจะรู้นะเซนอส... การที่แกคิดว่านี่คือ 'เกม' นั่นแหละ คือจุดเริ่มต้นของความพ่ายแพ้ของแก" ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้าของดันเจี้ยนเริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่ถูกทุบ ข้อมูลจำนวนมหาศาลที่ถูกเข้ารหัสไว้พรั่งพรูออกมาเป็นตัวเลขสีเขียวที่ดูไร้ระเบียบ เรย์ไม่ได้แค่โจมตีเซนอส แต่เขากำลัง 'เขียนรหัสใหม่' ให้กับมิตินี้ ในวินาทีที่เรย์เตรียมจะปิดฉากด้วยการดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว รอยแยกมิติเบื้องหลังเขาก็เปิดออกกว้างขึ้น สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากช่องว่างที่บิดเบี้ยวนั้น... เธอสวมชุดเกราะที่คุ้นตาเกินกว่าที่เรย์จะลืมได้ หญิงสาวคนนั้นหยุดชะงัก สายตาสั่นระริกมองมาที่เรย์ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เขานิ่งค้างไปในทันที "เรย์... นายไม่ควรกลับมาที่นี่... และนายไม่ควรจะรู้ว่าจริงๆ แล้วคนที่เป็น 'บั๊ก' ของระบบนี้ ตั้งแต่ต้น... ไม่ใช่เซนอส แต่คือตัวนายเอง" หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับบทนี้และเตรียมตัวพบกับความจริงในตอนถัดไปนะครับ จอมเวทไร้นาม