ยอมแพ้ให้แก่หัวใจ

เสียงปรบมือระลอกใหญ่ในห้องโถงจัดเลี้ยงหรูหราดังสนั่นจนแทบกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวระส่ำของรินรดา ทายาทสาวตระกูลดังยืนตัวแข็งทื่อ ปลายนิ้วเรียวที่กำชายชุดเดรสเข้ารูปสั่นระริกเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากเครื่องปรับอากาศ แต่เป็นเพราะสายตาคู่คมของปลายฟ้า บอดี้การ์ดสาวมาดนิ่งที่กำลังจ้องตรงมายังเธอท่ามกลางแขกเหรื่อผู้มีเกียรตินับร้อยชีวิต "เชิญคุณปลายฟ้าขึ้นมากล่าวอะไรสักหน่อยดีไหมคะ ในฐานะคนที่ปกป้องคุณรินรดามาตลอดคดีวุ่นวายนี้" เสียงพิธีกรบนเวทีเอ่ยไมค์แซวด้วยความเอ็นดู เรียกเสียงฮือฮาและรอยยิ้มจากผู้มาร่วมงานได้เป็นอย่างดี รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตฉายแววทั้งดื้อรั้นและตื่นตระหนกในคราวเดียวกัน ปลายฟ้าในชุดสูทสากลเข้ารูปสีดำสนิทขยับตัวเล็กน้อย ใบหน้าเรียบเฉยที่มักจะซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้ความเยือกเย็น บัดนี้กลับไหววูบอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากับคุณหนูจอมเอาแต่ใจ "จะมองหน้าฉันอีกนานไหมคะ หรือกลัวว่าพูดความจริงออกมาแล้วจะฟอร์มหลุด" รินรดาชิงตัดบทด้วยน้ำเสียงเชิดๆ แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอไม่ยอมเสียฟอร์มให้บอดี้การ์ดปากแข็งคนนี้เด็ดขาด ต่อให้ลึกๆ แล้วเธอจะอยากวิ่งเข้าไปซบไหล่กว้างๆ นั่นแค่ไหนก็ตาม ปลายฟ้าถอนหายใจเบาๆ เป็นจังหวะที่ทำเอารินรดาลอบหมั่นไส้ ร่างสูงโปร่งก้าวขึ้นบันไดเวทีทีละก้าวอย่างมั่นคง ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างร่างระหง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ถ้าพูดความจริงแล้วทำให้คุณหนูเลิกทำหน้าเป็นยักษ์ใส่ฉันสักที... ฉันก็ยอมค่ะ" ปลายฟ้าเอ่ยตอบผ่านไมโครโฟนด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบกังvan แต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากผู้คนรอบข้าง "นี่คุณ!" รินรดาหันขวับ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความฮึดฮัด "ใครทำหน้าเป็นยักษ์ไม่ทราบคะ! ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะ บอดี้การ์ดรับจ้างคนนี้นี่มัน..." "รักนะคะ" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นเอ่ยแทรกขึ้นมากลางอากาศ ทำให้คำต่อว่าทั้งหมดของรินรดาติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่สวยค้างเติ่ง ลมหายใจสะดุดกึก ห้องโถงกว้างใหญ่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงจอแจราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียงลงในพริบตา ปลายฟ้าไม่ได้พูดเล่น แววตาคู่คมที่มองมาไม่มีร่องรอยของการหยอกล้อ มีเพียงความจริงใจระAยระยับที่สะท้อนเงาของรินรดาอยู่ข้างในนั้น "ตลอดเวลาที่ผ่านมา... ที่ฉันยอมทนรับมือกับความเอาแต่ใจของคุณหนู ไม่ใช่เพราะเงินเดือนสูงลิ่วหรอกนะคะ แต่เป็นเพราะหัวใจฉันมันยอมแพ้ให้แก่คุณหนูตั้งแต่แรกเจอต่างหากล่ะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนเสียงกรี๊ดกร๊าดและเสียงปรบมือจะดังสนั่นยิ่งกว่าเดิม บรรดาแขกเหรื่อต่างอมยิ้มและอินไปกับฉากสารภาพรักกลางงานเลี้ยงอย่างไม่คาดคิด รินรดารู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า น้ำ ริมฝีปากสั่นระริก ปลายจมูกรั้นเริ่มแดงเรื่อด้วยความซาบซึ้งและเขินอายจนทำอะไรไม่ถูก มือเรียวที่เคยคิดจะยกขึ้นหยิกแขนอีกฝ่ายถูกรั้งไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัดของปลายฟ้าที่เอื้อมมาคว้าไปกุมไว้แน่นต่อหน้าทุกคน "คนบ้า..." รินรดาพึมพำเสียงเบาหวิว หลบสายตาพราวระยับคู่นั้นด้วยความเขินจัด "ใครอนุญาตให้สารภาพรักกลางงานแบบนี้เล่า ฉัน... ฉันยังไม่ได้ตั้งตัวเลยนะ" "ไม่ต้องตั้งตัวหรอกค่ะ แค่เตรียมตัวมาเป็นแฟนบอดี้การ์ดคนนี้ไปตลอดชีวิตก็พอ" ปลายฟ้ากระซิบเสียงพร่าชิดริมหู รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูมีเสน่ห์จนรินรดาลืมหายใจ ทว่า ในจังหวะที่ทั้งสองกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าหาท่ามกลางเสียงเชียร์และบรรยากาศหวานซึ้งที่อบอวลไปทั่วห้อง ร่างของใครบางคนก็พุ่งพรวดเข้ามาหยุดยืนหน้าเวทีด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หอบหายใจจนตัวโยน "คุณรินรดาครับ! คุณปลายฟ้า! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ที่คลังสินค้าเขต S มีคนบุกรุก และระบบนิรภัยทั้งหมดกำลังถูกแฮก!" รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของปลายฟ้าเลือนหายไปในเสี้ยววินาที ดวงตาคู่คมเปลี่ยนกลับมาเป็นนักล่าผู้เยือกเย็นทันที มือที่กุมมือรินรดาอยู่กระชับแน่นขึ้นโดยอัตโนมัติ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกอดประคับประคองหัวใจของตัวละครมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ