ปฏิบัติการโบ้ตามง้อ

"ถ้าคุณยังก้าวถอยหลังอีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณประกาศสงครามกับฉันอย่างเป็นทางการนะคะ คุณบอดี้การ์ดตกอับ!" น้ำเสียงใสแต่ทรงพลังที่ตวาดกรวดใส่หน้าบ้านหลังโต ทำให้คนที่กำลังจะหมุนตัวเดินหนีชะงักกึก ปลายฟ้าสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อระงับความรัญจวนใจที่ตีตื้นขึ้นมาอย่างดื้อด้าน เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดา คุณหนูตัวแสบที่วันนี้ไม่ได้มาในมาดชุดแบรนด์เนมสุดหรู แต่สวมเพียงเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซزตัวโคร่งกับกางเกงวอร์ม ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยความทิฐิและหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยอย่างน่าสงสาร นี่ไม่ใช่ภาพของทายาทมหาเศรษฐีผู้เอาแต่ใจที่เธอคุ้นเคย แต่มันคือภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังพยายามทิฐิในวินาทีที่รู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญไป "คุณรินควรกลับเข้าไปข้างในนะคะ อากาศข้างนอกมันดึกแล้ว... และที่สำคัญ เราจบหน้าที่กันไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ" ปลายฟ้าพยายามดึงน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่หัวใจข้างในอกซ้ายกำลังเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกซี่โครง เมื่อเห็นสภาพยับเยินแต่ไร้การยอมแพ้ของคนตรงหน้า รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาประชิดตัวชายหนุ่มโดยไม่สนว่าระยะห่างระหว่างกันจะลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่อีกฝ่ายใช้ลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้ปลายฟ้าต้องเกร็งกล้ามเนื้อทุกมส่วนเพื่อไม่ให้เผลอยื่นมือไปคว้าเอวบางนั้นเข้ามากอดปลอบเหมือนทุกที "จบเหรอ? ใครบอกว่าจบ! ฉันยังไม่อนุญาตให้คุณออกจากงาน ทำไมคะ? เงินเดือนที่ฉันจ่ายให้มันยังไม่หนาพอจะซื้อความรับผิดชอบของคุณ หรือว่าศักดิ์ศรีบอดี้การ์ดมันค้ำคอจนต้องมาฟอร์มจัดใส่ฉัน!" "มันไม่ใช่เรื่องเงินค่ะคุณริน..." ปลายฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลบสายตาดุๆ นั้นด้วยความอึดอัด "แต่สถานะของเรามันชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว... ผมเป็นแค่ลูกจ้าง ส่วนคุณคือเจ้านาย การที่ผม... เกินเลยความรู้สึกไปมากกว่านั้น มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนคนทรยศต่อหน้าที่" "ทรยศบ้าอะไร! ใครใช้ให้คุณมาคิดเป็นลูกจ้างกับฉันตั้งแต่แรกเล่า!" รินรดาแหวใส่เสียงดังลั่นจนหมาแถวละแวกนั้นส่งเสียงเห่ารับ ปลายจوดรั้นแดงก่ำด้วยความโกรธปนน้อยใจ มือเล็กๆ กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "คุณมันซึน ปากแข็ง โคตรน่ารำคาญที่สุดเลยรู้ตัวไหมคะ! ฉันอุตส่าห์ทิ้งศักดิ์ศรีมายืนรอคุณหน้าบ้านตั้งแต่สองทุ่มจนตีสอง เพื่อจะมาฟังคำปฏิเสธงี่เง่าเนี่ยเหรอ!" ปลายฟ้าเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความตกใจฉายชัดผ่านนัยน์ตาคมกริบ "คุณริน... รอผมตั้งแต่สองทุ่มเหรอครับ... เอ่อ... ตั้งแต่สองทุ่มเหรอคะ?" เขาเกือบเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมา รีบแก้คำสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาดุเขียวปัดของคุณหนูตัวแสบ "ใช่ค่ะ! ฉันหนาว ขาก็ปวด ยุงก็กัด แถมยังต้องมาทนยืนฟังผู้ชายปากแข็งพูดจาใจร้ายใส่igอีก!" รินรดาพรูลมหายใจร้อนผ่าวออกมาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่เขื่อนน้ำตาที่อดกลั้นมานานจะทะลักทลายลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจควบคุม "ฮຶือก... คนใจร้าย ถ้าไม่อยากดูแลฉันแล้วจะมาทำดีด้วยตั้งแต่แรกทำไมเล่า..." ภาพคุณหนูผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครกำลังยืนสะอื้นฮักจนตัวโยน ทำเอาเกราะป้องกันทั้งหมดของอดีตนักกีฬายิงปืนพังทลายลงในพริบตา ปลายฟ้าลืมสิ้นซึ่งความตั้งใจที่จะถอยห่าง ลืมทุกเหตุผลที่ท่องไว้ตลอดทาง เขารวบก้าวเข้าหาแล้วดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกทันทีอย่างลืมตัว "โอ๋... ไม่ร้องนะคะคนเก่ง ผมขอโทษ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นเครือและเต็มไปด้วยความยอมจำนน มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ "ผมไม่ได้ใจร้าย... แต่ผมแค่กลัว... กลัวว่าวันหนึ่งถ้าผมปกป้องคุณไม่ได้ ผมจะทนอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ต่างหาก" รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย ซบใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาลงกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคย กำปั้นเล็กๆ ทุบลงเบาๆ ที่ไหล่หนาด้วยความหมั่นไส้ "ใครใช้ให้คุณมาทำตัวเป็นพระเอกลิเกคะ... ฉันไม่ได้ขอให้คุณเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อฉันสักหน่อย ฉันแค่... อยากให้คุณอยู่ข้างๆ ในวันที่ฉันไม่มีใครต่างหากเล่า" "ครับ... ผมอยู่แล้วครับ ต่อไปนี้ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น..." ปลายฟ้ากระซิบชิดขมับนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดราดไล้อยู่ข้างแก้ม เปลือกตาคมปิดลงช้าๆ ซึมซับความอบอุ่นที่โหยหามาตลอดหลายวัน หัวใจสองดวงที่เคยเต้นสวนทางกัน บัดนี้กลับมาประสานเป็นจังหวะเดียวกันท่ามกลางความเงียบสงบของยามวิกาล ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีระหว่างทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนแทบจะหลอมละลาย เสียงปรบมือเบาๆ สองสามครั้งจากความมืดตรงมุมรั้วบ้านก็ดังขึ้นแทรกกลางอากาศราวกับมีคนจงใจมาขัดจังหวะ *แปะ แปะ แปะ...* "โอ้โห ภาพยนตร์รักโรแมนติกฉากใหญ่เลยสินะครับเนี่ย... น่าประทับใจเสียจริง จนผมเกือบจะลืมไปเลยว่าพวกคุณกำลังมีความผิดฐานละเมิดสัญญาว่าจ้างส่วนบุคคลอยู่" ทั้งรินรดาและปลายฟ้าผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองยังต้นเสียงด้วยความตกใจ ปลายฟ้าดึงร่างของคุณหนูมาหลบไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ พร้อมกับจ้องเขม็งไปยังเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากความมืดของแนวพุ่มไม้ แสงไฟสลัวจากเสาไฟหน้าบ้านสาดส่องกระทบใบหน้าคมคาย รอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากและแววตาพราวระยับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ ทำให้ปลายฟ้าขบกรามแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ "คุณธนา..." รินรดาอุทานออกมาเบาๆ ใบซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือคู่หมั้นหนุ่มจอมปลอมที่ตระกูลบังคับให้แต่งงานด้วย ซึ่งควรจะอยู่ต่างประเทศในเวลานี้ "ไงครับคนสวย... ไม่คิดเลยสินะครับว่าผมจะกลับมาก่อนกำหนด แถมยังได้มาเห็น 'บอดี้การ์ด' ของคุณ ทำหน้าที่เกินขอบเขตงานไปไกลโขขนาดนี้..." ธนากวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะหยุดสายตาคมกราบไว้ที่ปลายฟ้าด้วยแววตาท้าทาย "ดูท่าทาง... งานนี้คุณบอดี้การ์ดคงต้องเตรียมตัวตกงานถาวร พร้อมกับคดีฟ้องร้องข้อหาพรากคู่หมั้นคนอื่นไปกินเสียแล้วล่ะมั้งครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกอดประคับประคองหัวใจของตัวละครมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ