รักนี้ไม่มีวันจบ

“บอกแล้วไงคะว่ารินไม่ได้อยากได้แหวนเพชรเม็ดโตเท่าบ้าน แต่รินอยากได้คนที่ยอมแพ้ให้รินทุกเรื่องต่างหาก” เสียงใสๆ ที่เจือแววเอาแต่ใจนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบของห้องนั่งเล่นเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสุขที่อบอุ่นและเป็นอิสระจากพันธนาการทั้งปวง รินรดายืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายระยับด้วยความท้าทาย ขณะที่เรียวปากสีพีชเผยอยิ้มเย้าแหย่อย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู ปลายฟ้าถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบที่เคยผ่านสนามอารมณ์และกระสุนปืนมานับไม่ถ้วน บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลาย เธอยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ยังคงทำท่าทางพยศไม่เลิก สัญชาตญาณของอดีตบอดี้การ์ดมือหนึ่งไม่ได้ถูกใช้เพื่อระแวดระวังภัยอีกต่อไป หากแต่ถูกเปลี่ยนมาใช้เพื่อโอบกอดและจำนนต่อหัวใจตัวเองโดยสมบูรณ์ “ถ้าให้ยอมแพ้คุณรินทุกเรื่อง ฉันคงต้องลาออกจากงานตลอดชีวิตแล้วมั้งคะ” ปลายฟ้ากระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือรอยยبرกวนที่ทำเอารินรดารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งดวงหน้า “ก็เอาสิคะ ใครห้ามล่ะ” รินรดาเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยแต่ไม่ได้หนีไปไหน ไหล่บอบบางแนบชิดกับอกแกร่งอย่างจงใจ “หน้าที่บอดี้การ์ดส่วนตัวเนี่ย หมดสัญญาไปตั้งนานแล้วนะคะคุณปลายฟ้า หรือว่าติดใจอยากดูแลคุณหนูเอาแต่ใจคนนี้ไปตลอดชีวิตกันแน่ ถึงได้ยังวนเวียนอยู่แถวนี้ไม่ไปไหน” “รู้ทันตลอด...” ปลายฟ้าพึมพำเสียงเบา รวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวด้วยความรวดเร็วตามสัญชาตญาณ ปลายจมูกโด่งคมเฉี่ยวคลอเคลียกับพวงแก้มเนียนนุ่มสูดความหอมเข้าปอดลึกอย่างหมั่นไส้ “คนปากเก่งอย่างคุณริน ต่อให้หมดสัญญาไปสักกี่ชาติ ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้คลาดสายตาหรอกค่ะ โทษฐานที่ชอบดื้อเงียบและทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย” รินรดาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มือเรียวเล็กยกขึ้นโอบรอบลำคอระหงของคนตัวสูงกว่าอย่างเป็นเจ้าandเข้าเจ้าของ ปลายเล็บสีมุกสะกิดเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายอย่างหยอกเย้า ความรู้สึกโล่งเบาและอิ่มเอมใจแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์ เมื่อนึกย้อนไปถึงจุดเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยแรงกระแทกกระทั้น ทั้งความหวาดระแวง การปะทะคารม และความดื้อรั้นที่ไม่ยอมลงให้กัน แต่ใครจะคาดคิดล่ะคะว่า ปลายทางของโซ่ตรวนแห่งการปกป้อง จะกลายเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดในโลกใบนี้ “จำได้ไหมคะ วันแรกที่เราเจอกัน คุณทำหน้าเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อรินให้ได้เลยนะ” รินรดาเอ่ยกระเซ้า ดวงตาสಕುสวายพินิจใบหน้าคมคายที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน “วันนั้นคุณรินก็ทำตัวน่าโดนทำโทษไม่แพ้กันหรอกค่ะ เอาแต่ใจตัวเองจนฉันเกือบจะชักปืนยิงขู่จริงๆ อยู่แล้ว” ปลายฟ้าตอบกลับหน้าตาย แต่แววตากลับระบายด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่หาดูได้ยากยิ่ง นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มใสออกให้อย่างเบามือ “แต่ถ้าวันนั้นฉันไม่ใจแข็งพอจะรับมือคุณ ชีวิตฉันคงน่าเบื่อตายชัก” “ปากแข็งจังนะคะ...” รินรดาแกล้งยู่หน้าใส่ “แล้วตอนนี้ยังกล้าหาญแบบนั้นอยู่หรือเปล่าล่ะคะ หรือว่ากลายเป็นทาสแมว... อื้อ!” คำพูดเย้าแหย่ถูกกลืนหายไปทันทีเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมด ปลายฟ้ามอบจูบที่ทั้งเอาแต่ใจและอ่อนหวานในคราเดียวกัน เป็นสัมผัสที่ยืนยันถึงความผูกพันที่หลอมรวมหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกันอย่างแน่นแฟ้น ไม่มีเงื่อนไข ไม่มีภารกิจคุ้มกันอันตราย มีเพียงคนสองคนที่ยอมถอดเกราะป้องกันทุกอย่างออก แล้วเปลือยเปล่าความรู้สึกแท้จริงให้แก่กันและกัน ห้องนั่งเล่นกว้างขวางเงียบงันลงทันตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอก รินรดาเผยริมฝีปากรับสัมผัสล้ำลึกนั้นอย่างเต็มใจ เรียวแขนเล็กกระชับกอดรอบคออีกฝ่ายแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน ปลายฟ้าประคองร่างบางไว้อย่างทะนุถนอม ราวกับเธอกำลังถือครองสมบัติล้ำค่าที่สุดในจักรวาลนี้ เนิ่นนานกว่าที่ทั้งคู่จะผละออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง ปลายฟ้าซบหน้าลงกับลาดไหล่บอบบาง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงซอกคอขาวผ่อง ขณะที่รินรดายกมือขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยของคนรักอย่างรักใคร่ “รินมีความสุขจังค่ะ...” เสียงหวานเอמהแผ่วเบา เจือความรู้สึกซาบซึ้งที่เอ่อล้นจนแทบหยดหยาด “ขอบคุณนะคะที่วันนั้นยอมก้าวเข้ามาในโลกวุ่นวายของริน” “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณริน” ปลายฟ้าเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่คมฉายแววรักลึกซึ้งไร้ข้อกังขาใดๆ “ขอบคุณที่ทำให้คนเย็นชาอย่างฉัน ได้รู้ว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อปกป้องใครสักคนด้วยหัวใจ... มันมีความหมายมากแค่ไหน” แสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกใสบานใหญ่ อาบไล้ร่างของทั้งสองให้ทอประกายอบอุ่น เรื่องราวการไล่ล่า ปมปัญหา และอุปสรรคที่เคยถาโถมเข้ามาทดสอบความเข้มแข็งของความสัมพันธ์ ได้คลี่คลายและมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงบทเพลงแห่งความรักที่กำลังเริ่มต้นบรรเลงอย่างงดงามและมั่นคง นิยายรักบทนี้อาจปิดฉากลงด้วยความหวานชื่นที่สมบูรณ์แบบ แต่สำหรับรินรดาและปลายฟ้าแล้ว... นี่ไม่ใช่จุดสิ้นสุดของเรื่องราว หากแต่มันคือการเดินทางบทใหม่ ที่จะมีกันและกันเคียงข้างก้าวเดินต่อไปในทุกๆ วันอย่างไม่มีวันสิ้นสุดค่ะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกอดประคับประคองหัวใจของตัวละครมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ กลิ่นลิลลี่สีขาว