คืนที่ความอดทนขาดผึง

สัมผัสอุ่นร้อนที่กดทับลงมาบนกลีบปากอิ่ม ไม่ใช่แค่การสั่งสอนตามคำขู่ แต่เป็นการประกาศิตจากความอดทนที่ขาดผึงลงอย่างไร้ร่องรอย รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก มือเรียวที่เคยเงื้อขึ้นเตรียมประทุษร้ายถูกมือแกร่งของปลายฟ้าตรึงรวบไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดายราวกับคีมเหล็ก กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าที่ผสมผสานกับความเร่งร้อนและลมหายใจที่กระชั้นชิด ทำให้ห้องนอนกว้างหรูหรากลายเป็นพื้นที่ปิดตายที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย ปลายฟ้าไม่ได้ละเมียดละไมหรือทะนุถนอมเหมือนอย่างเคย รสสัมผัสครั้งนี้ดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมานานนับแรมเดือน เรียวปากหยักลึกบดขยี้กลีบปากนุ่มเพื่อลงทัณฑ์ความดื้อรั้นและวาจาร้ายกาจที่หลุดออกมาไม่หยุดหย่อน แรงกดทับที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้รินรดาต้องเผยริมฝีปากออกด้วยความเจ็บปวดแปลบปلم และนั่นคือจังหวะที่บอดี้การ์ดสาวฉกฉวยความได้เปรียบ ส่งเรียวลิ้นร้อนล้ำเข้าตักตวงความหวานล้ำอย่างไม่ยอมให้ตั้งตัว "อื้อ..." เสียงประท้วงในลำคออู้อี้ดังขึ้น รินรดารู้สึกเหมือนออกซิเจนในปอดกำลังถูกสูบหายไปจนหมดเกลี้ยง สมองที่เคยประมวลคำพูดจาเชือดเฉือนมานับร้อยพันกลับขาวโพลน ว่า ภายในอกเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกซี่โครง มือที่ถูกพันธนาการไว้เริ่มอ่อนแรงลงทีละน้อย จากการขัดขืนกลเป็นการจิกกำลงบนลาดไหล่กว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำสนิทเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปลายฟ้ายอมผ่อนแรงลงชั่ววินาทีเพื่อให้คนใต้ร่างได้สูดอากาศ ทว่าดวงตาคู่คมที่มักจะเรียบนิ่งเป็นน้ำแข็งกลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ยากจะควบคุม "คุณยังกล้าพูดจายโสกับฉันได้อีกไหมคะ... คุณหนูรินรดา" เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บนแก้มเนียนที่แดงก่ำ "เธอ... บ้าไปแล้วหรือไง..." รินรดาหอบหายใจตัวโยน หน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ ปากยังคงแข็งแม้ว่าน้ำเสียงจะสั่นระรัวจนสิ้นฟอร์ม "กล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้... ปล่อยนะ!" "ฉันเตือนคุณหลายครั้งแล้วแต่คุณไม่เคยฟัง..." ปลายฟ้าไม่ปล่อยให้เธอได้ต่อรอง นิ้วมือที่เคยตรึงข้อมือบางไว้เปลี่ยนมาประคองท้ายทอยนุ่ม บังคับให้อนุญาตรับรสจูบครั้งใหม่ที่ลึกซึ้งและร้อนแรงกว่าเดิม คราวนี้ไม่มีการผ่อนปรน ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ เรียวลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานอย่างไร้ความปรานี ปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึกในกายของคนเอาแต่ใจให้สั่นสะท้าน รินรดาหลับตาลงแน่น ร่างกายทรยศต่อสมองสั่งการ ความรู้สึกต่อต้านที่มีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความวابหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว มือที่เคยจิกทึ้งเปลี่ยนเป็นโอบรั้งลำคอของบอดี้การ์ดสาวไว้แน่นเพื่อยึดเหนี่ยวในยามที่โลกทั้งใบหมุนเคว้งคว้าง เคมีที่ปะทะกันมาระหว่างความพยศและอำนาจเหนือกว่า บัดนี้หลอมรวมกันเป็นไฟเร่าร้อนที่เผาผลาญทิฐิทุกอย่างจนมอดไหม้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ จนกระทั่งเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของทั้งคู่เริ่มสงบลง ปลายฟ้ายอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ดวงตาคู่สวยมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำและริมฝีปากบวมเจ่อจากการถูกลงทัณฑ์ ความอ่อนโยนฉายชัดขึ้นมาวบหนึ่งในแววตา ก่อนที่เจ้าตัวจะซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของคนใต้ร่าง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่โอบกอดความรู้สึกที่เพิ่งระเบิดออกไป รินรดานอนตัวแข็งทื่อ มือเรียวยังคงวางอยู่บนลาดไหล่กว้าง ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครแล่นริ้วเข้ามาในความรู้สึก เธอไม่เคยยอมใคร ไม่เคยแม้แต่จะก้มหัวให้กาลเวลาหรืออำนาจใด แต่วันนี้... กลับพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงที่ยืนอยู่ใต้บังคับบัญชาของตัวเองอย่างราบคาบ "ฉันเกลียดเธอ..." รินรดาเอמהเสียงแผ่วเบา ไร้ซึ่งพิษสงและน้ำหนักคำพูดใดๆ ปลายฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนแนบอกของคนฟัง "เกลียดแต่จูบตอบฉันซะเคลิ้มเชียวนะคะ... คุณหนู" "ปลายฟ้า!" รินรดาแหวใส่พร้อมกับออกแรงผลักไหล่คนตัวโตให้ออกจากตัว ทว่าอีกฝ่ายกลับพลิกตัวลงมานอนตะแคงข้าง กอดกระหวัดเอวบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมกับใช้สายตาเจ้าเล่ห์มองมาอย่างผู้ชนะ "เลิกดื้อกับฉันสักวันจะตายไหมคะ... รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนอดกลั้นมากแค่ไหนกับการทำตัวเป็นบอดี้การ์ดผู้เจียมตัว ทั้งที่จริงๆ แล้ว... ฉันอยากทำแบบนี้กับคุณมานานแค่ไหนแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ทำให้รินรดาถึงกับพูดไม่ออก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรงกับความตรงไปตรงมานั้น "ใครอนุญาตให้เธอพูดแบบนี้..." รินรดาหลบสายตา ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู "ไม่ต้องรออนุญาตหรอกค่ะ เพราะต่อจากนี้... ฉันจะไม่ยอมถอยให้อีกแล้วเหมือนกัน" ปลายฟ้าโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกชนกัน บรรยากาศหวานล้ำกำลังจะกลับมาครอบงำพื้นที่ในห้องนอนอีกครั้ง ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวตามมาด้วยเสียงไขลูกบิดที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็ว ทำลายบรรยากาศสีชมพูในพริบตา รินรดากระ조กตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความตกใจ ขณะที่ปลายฟ้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ประวัติศาสตร์ห้องนอนส่วนตัวกำลังจะถูกเปิดเผย เมื่อประตูห้องเปิดผางออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก... "คุณรินรดาคะ! แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับบทนี้นะคะ ขอตัวไปเตรียมรับมือกับดราม่าระลอกใหม่ในตอนหน้าก่อนนะคะ ห้ามพลาดเด็ดขาดค่ะ!