กฎที่ต้องพังทลาย

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานราคาแพงถูกกวาดลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น รินรดาแทบไม่สนใจด้วยซ้ำว่าความเสียหายตรงหน้าจะมีมูลค่าเท่าไหร่ ในเมื่อเวลานี้หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ประโยคกระวนกระวายจากเลขาฯ ที่ดังลั่นเข้ามาทางสายเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาและสติสัมปชัญญะของเธอกลับไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตของบริษัท หากแต่เป็นร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปของบอดี้การ์ดส่วนตัวที่กำลังยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่ตรงมุมห้อง "คุณปลายฟ้า... ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงคะ!" รินรดาตวาดแว้ด ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดปนความร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ ปลายฟ้าถอนหายใจเบาๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีสุขุมเยือกเย็นสวนทางกับสถานการณ์วิกฤตเบื้องหน้าอย่างสิ้นเชิง "ตั้งสติก่อนค่ะคุณริน ปัญหาที่บริษัทหุ้นตกเพราะข่าวลือ เราแก้ทันแน่ถ้าคุณไม่สติหลุดไปซะก่อน" ปลายฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงราบเรียบแต่น่าฟังนั้นกลับยิ่งทำให้คนฟังรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะหยิกแขนสักที "จะไม่ให้ฉันสติหลุดได้ยังไงล่ะคะ! ในเมื่อข่าวฉาวนั่นมันเล่นงานชื่อเสียงฉันโดยตรง แถมตอนนี้... ฮึ่ย!" รินรดากัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ เธอย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวร่างสูง ปลายฟ้าถอยหลังไปนิดโดยอัตโนมัติเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกใสบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองเบื้องล่าง รินรดายื่นมือไปยันกระจกไว้ทั้งสองข้าง กักขังบอดี้การ์ดสาวไว้ในอาณาเขตของตัวเอง "คุณก็รู้นี่ว่าฉันเกลียดการพ่ายแพ้ที่สุด แล้วทำไม... ทำไมคุณยังทำหน้าตาย e-นิ่งแบบนี้ได้อยู่ล่ะคะ!" ปลายฟ้าก้มมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้รื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความคับ Aใจ ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยถูกสร้างกำแพงน้ำแข็งหนาเตึบกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อกลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของอีกฝ่ายลอยละล่องเข้ามาแตะจมูก "เพราะฉันรู้ค่ะ... ว่าต่อให้โลกจะถล่มลงมาตรงหน้าคุณรินรดา คุณก็ไม่มีทางยอมแพ้ใครง่ายๆ หรอก" ปลายฟ้ากระซิบเสียงแผ่วเบa ดวงตาคู่สวยมองลึกลงไปในนัยน์ตาของคนตัวเล็กกว่าอย่างมีความหมาย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน รินรดาชะงักค้าง หัวใจที่กำลังเต้นเร้าด้วยความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นจังหวะรักที่ปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ เธอมองริมฝีปากหยักสวยที่มักจะเอ่ยคำพูดกวนประสาทใส่เธออยู่เสมอ ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป... ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวพร้อมๆ กับที่สติสัมปชัญญะพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง รินรดาเป็นฝ่ายขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เรียวแขนเล็กที่เคยค้ำยันกระจกเปลี่ยนมาคล้องคอของบอดี้การ์ดสาวไว้หลวมๆ ปลายฟ้าสะดุ้งเฮือก มือเรียวเผลอยกขึ้นแตะเอวคอดของนายจ้างตามสัญชาตญาณเพื่อพยุงไม่ให้ล้ม แต่วินาทีต่อมา สัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากก็ทำให้ทุกคำพูดและเหตุผลรอบตัวมลายหายไปในพริบตา จูบนั้นไม่ได้นุ่มนวลอ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา ความดื้อรั้น และแรงอารมณ์ที่สะสมมานาน ปลายฟ้าเบิกตากว้างด้วยความตกใจในคราแรก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร่างกายกลับทรยศความตั้งใจด้วยการตอบรับสัมผัสนั้นอย่างลึกซึ้ง เรียวลิ้นร้อนล้ำลานพันเกี่ยวกันท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนรุ่ม รินรดารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายคาอ้อมแขนที่แข็งแกร่งคู่นี้ มือหนาของปลายฟ้าขยับมากดท้ายทอยของเธอให้แนบชิดยิ่งขึ้น แรงอารมณ์ที่พวยพุ่งทำให้พวกเธอแทบไม่สนใจโลกภายนอกอีกต่อไป กฎเกณฑ์ทุกข้อที่เคยตั้งไว้ว่าห้ามล้ำเส้นความสัมพันธ์นายจ้างกับลูกน้อง ถูกพังทลายลงราบคาบด้วยจูบที่ร้อนแรงและดึงดูดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ในเสี้ยววินาทีที่ลมหายใจเริ่มขาดห้วง ทั้งคู่ผละออกจากกันเพียงนิดเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด หน้าผากมนแนบชิดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินรดกันและกัน ปลายฟ้ามองคนในอ้อมแขนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความปรารถนาที่เก็บงำมานานจนปิดไม่มิด "คุณริน... รู้ตัวไหมคะว่ากำลังทำอะไรอยู่" ปลายฟ้ากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ยิ่งเย้ายวนใจ "รู้สิคะ..." รินรดาตอบเสียงสั่น พวงแก้มแดงก่ำด้วยความเขินอายแต่ก็ยังไม่ยอมแพ้สายตา เธอส่งยิ้มท้าทายทั้งที่หอบหายใจน้อยๆ "และฉันก็ไม่คิดจะเสียใจด้วย..." ปลายฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างจนใจ มือหนาเตรียมจะรั้งร่างบางเข้ามาประทับจูบซ้ำอีกครั้งเพื่อตอกย้ำความรู้สึกที่ห้ามไม่อยู่ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนที่กลอนประตูจะถูกหมุนเปิดออกโดยไม่รออนุญาต ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ และเอ่ยเสียงดังลั่นห้อง "คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ ฉันเช็คยอดหุ้นล่าสุดแล้ว... ว이! ขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะนะคะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามความฟินนี้ด้วยหัวใจพองโตนะคะ!