กลิ่นน้ำหอมที่ทำใจสั่น

เตียงคิงไซส์กว้างขวางขนาดนี้ แต่ทำไมถึงรู้สึกว่าอากาศในห้องมันเหลือน้อยลงทุกทีคะ รินรดากอดอกมองเตียงนอนสีขาวสะอาดตาในห้องพักโรงแรมระดับห้าดาวสลับกับร่างสูงของบอดี้การ์ดสาวส่วนตัวที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำ ความชื้นจาง ๆ จากไอน้ำลอยวนอยู่รอบตัวปลายฟ้า เส้นผมสีดำสนิทที่มักจะรวบตึงไว้ลวก ๆ ตอนนี้ปล่อยสยายเปียกชื้นแนบลำคอระหง หยดน้ำใสเกาะพราวอยู่บนลาดไหล่เนียนก่อนจะไหลซึมหายเข้าไปในเสื้อยืดสีดำสนิทตัวบางที่แนบเนื้อ ภาพนั้นทำเอาคุณหนูเอาแต่ใจอย่างเธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก... ให้ตายสิ ยัยนี่ไม่ได้แต่งหน้า ไม่ได้ใส่สูททางการ แต่ทำไมถึงดูอันตรายต่อหัวใจเธอนักนะ "มองอะไรคะ คุณหนู" ปลายฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาคู่คมกลับพราวระยับราวกับรู้ทันความคิดฟุ้งซ่านของคนตรงหน้า มือเรียวยกผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นซับเรือนผมอย่างไม่รีบร้อน "ใครมองเธอกัน อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยปลายฟ้า" รินรดารemวาดสายตาหนีไปทางอื่นทันที เชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้ม "ห้องพักในชั้นนี้เต็มหมดแล้วเหรอ ทำไมผู้จัดการโรงแรมถึงจัดห้องให้เรานอนด้วยกันได้ มันหยหยามกันชัด ๆ ฉันจะโทรไปโหลกสับมันเดี๋ยวนี้!" "โทรไปก็เปลืองค่าโทรศัพท์เปล่า ๆ ค่ะ" ปลายฟ้าสาวเท้าเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นจาง ๆ ที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย บอดี้การ์ดสาวโน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "เพราะฉันเป็นคนบอกพนักงานเองว่า... ขอห้องที่มีเตียงเดี่ยวขนาดใหญ่ที่สุด" "เธอ! นี่เธอถือวิสาสะ ริอ่านมาสั่งการแทนฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ฮึ!" รินรดาแหวใส่ เสียงแหลมสูงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก มือเรียวผลักอกอีกฝ่ายออกเบา ๆ แต่ปลายฟ้ากลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยหลังแต่อย่างใด ซ้ำยังขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนแผ่นหลังของรินรดาแทบจะแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ "ก็เพราะว่าสถานการณ์ตอนนี้มันไม่ปลอดภัย การที่ฉันอยู่ห่างจากตัวคุณหนูเกินสองก้าว มันมีความเสี่ยงมากเกินไปค่ะ" ปลายฟ้ากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่มันกลับสั่นประสาทคนฟังให้เต้นรำไม่เป็นจังหวะ "หรือว่า... คุณหนูกลัวว่าตัวเองจะห้ามใจไม่ไหว มากกว่ากลัวเรื่องความปลอดภัยกันแน่คะ" "ป... ปราสาทสมองเธอนี่มันมีแต่เรื่องพวกนี้หรือไง!" รินรดาร30หน้าแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู มือบางผลักร่างสูงเต็มแรงจนปลายฟ้าผละออกไปยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ถอยไปเลยนะ ยัยบอดี้การ์ดโรคจิต! ฉันจะนอนบนเตียงฝั่งซ้าย เธอห้ามล้ำเส้นเข้ามาเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะไล่ออกจริง ๆ ด้วย!" "ตามสบายค่ะ คุณหนูคนสวย" ปลายฟ้าไหล่ง่อนอย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียงฝั่งขวาอย่างถือวิสาสะ แขนแกร่งข้างหนึ่งหนุนศีรษะไว้ ดวงตาคมกริบยังคงมองตรงมาที่รินรดาที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างเตียง "แต่เตียงมันกว้างแค่นี้ ถ้าดิ้นตกไป... ฉันไม่รับ Acknowledge นะคะ" รินรดาค้อนควักวงใหญ่ใส่ร่างสูงที่นอนเอกเขนกอย่างสบายใจ ก่อนจะก้าวขึ้นเตียงไปอย่างจำใจ เธอเลือกนอนริมสุดชิดขอบเตียงฝั่งตรงข้าม พยายามเว้นระยะห่างระหว่างเธอกับปลายฟ้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นอ่อน ๆ ที่ลอยมาจากตัวของบอดี้การ์ดสาวยังคงเตะจมูกทุกครั้งที่ลมหายใจเข้าออก ทำให้สมาธิที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมด ไฟในห้องถูกดับลง เหลือเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียงที่ทอดเงายาวทับซ้อนกัน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมบรรยากาศภายในห้อง แต่เสียงหัวใจของรินรดากลับดังโครมครามจนกลัวว่าคนข้าง ๆ จะได้ยิน ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รินรดายังคงพลิกตัวไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้เธอเผลอขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว ในจังหวะนั้นเองที่เธอนอนพลิกตะแคงเข้าหาฝั่งของปลายฟ้า... และพบว่าใบหน้าคมคายนั้นอยู่ห่างจากเธอแค่คืบเดียว! ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่ได้หลับอย่างที่คิด ปลายฟ้าลืมตาขึ้นมองเธอในความมืด แววตาคู่สวยสะท้อนแสงไฟสลัวเป็นประกายระยับ ความใกล้ชิดที่แนบ "นอนไม่หลับเหรอคะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลมหายใจอุ่น ๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มของรินรดา ทำให้สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่กระเจิงหายไปในพริบตา "ฉัน... ฉันเปล่า" รินรดาเสียงสั่น ปลายลิ้นแห้งผาก เธอพยายามจะถอยหลังหนีแต่ทว่า... หมับ! มือเรียวแข็งแรงของปลายฟ้าเอื้อมมาคว้าเอวบางของเธอไว้รั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงดึงนั้นทำให้ร่างของรินรดาไถลเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของบอดี้การ์ดสาวอย่างแนบสนิท แผ่นอกอุ่นแนบชิดกับอกนุ่มจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "ปล่อยนะ ปลายฟ้า..." รินรดาประท้วงด้วยเสียงที่เบาหวิวไร้เรี่ยวแรง ราวกับกระซิบมากกว่าจะต่อต้าน มือบางวางทับอยู่บนแผงอกของอีกฝ่ายแต่ไม่ยอมผลักออก "ดึกแล้วค่ะ อย่าดื้อเลย" ปลายฟ้ากระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มอย่างจงใจ "นอนเถอะนะคะ... ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว" ในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากเถียงกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามนิสัย ประตูห้องพักหรูที่ควรจะปิดล็อกสนิทกลับส่งเสียง "คลิก" เบา ๆ พร้อมกับกลอนประตูที่ค่อย ๆ ถูกดันเปิดออกอย่างช้า ๆ ในความมืดสลัว ร่างเงาสوงใหญ่ของใครบางคนก้าวล้ำเข้ามาภายในห้อง พร้อมกับประกายแสงเย็นเฉียบของโลหะบางอย่างที่สะท้อนกับแสงไฟ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความฟินนี้นะคะ