จากกันในวันที่พายุเข้า

ความเงียบงันในห้องเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ไม่เคยน่ากลัวเท่าวินาทีนี้ค่ะ รินรดายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวรากลองศึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เมื่อเงาร่างที่ก้าวพ้นความมืดเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น ‘พิมพ์พิلا’ อดีตคู่หมั้นของปลายฟ้า—ผู้หญิงที่ควรจะอยู่ปารีสและไม่มีทางบินกลับมาเหยียบเมืองไทยในเวลานี้เด็ดขาด "ตกใจมากเหรอคะ คุณรินรดา หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยนะ" เสียงหวานหยดย้อยที่เคยคิดว่าไพเราะ บัดนี้กลับฟังดูคล้ายเสียงกรีดแหลมของใบมีดที่กรีดลงบนกระจกใส รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกพยศและทิฐิที่เคยมีถูกความหึงหวงและลางสังหรณ์บางอย่างตีรวนจนยุ่งเหยิง เธอกวาดตามองผู้หญิงตรงหัวจรดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยามตามสไตล์คุณหนูเอาแต่ใจ เพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "เธอเข้ามาในนี้ได้ยังไง รปภ.ปล่อยให้คนนอกเข้ามาเพ่านพล่านได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือต้องให้ฉันซื้อตึกนี้ทิ้งแล้วไล่ตะردพวกไม่มีมารยาทออกไปให้หมด!" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสูง พยายามดึงศักดิ์ศรีของตัวเองกลับมา แม้ข้างในจะเริ่มหวาดหวั่นเมื่อไม่เห็นเงาของใครอีกคน พิมพ์พิลากลั้วหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏบนมุมปากสวย "ใจเย็นๆ สิคะคุณหนูริน รปภ.ข้างล่างน่ะเหรอ... เขาหลับสบายดีด้วยฝีมือของ 'คนของฉัน' ต่างหากล่ะคะ" คำพูดนั้นทำให้รินรดารู้สึกเหมือนมีน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้าจนชาวาบ เธอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "เธอหมายความว่ายังไง... ปลายฟ้าไปไหน!" "ปลายฟ้าเหรอคะ?" พิมพ์พิลาทวนชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ก่อนจะเดินไปหยิบบางสิ่งบนโต๊ะทำงานขึ้นมาหมุนเล่น มันคือปืนพกประจำกายของบอดี้การ์ดสาว—กระบอกที่ปลายฟ้ามักจะพกติดตัวตลอดเวลาและไม่มีทางวางไว้เรี่ยราดเด็ดขาด "คนรักของคุณ... เขาคงกำลังเดินทางไปสนามบินแล้วมั้งคะ หรือไม่ก็... กำลังเลือกทางเลือกที่เจ็บปวดที่สุดเพื่อความปลอดภัยของคุณเอง" "โกหก!" รินรดาร้องลั่น เสียงกรีดร้องเจือด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดมิด เธอย่างสามขุมเข้าไปกระชากแขนอีกฝ่ายทันที "ปลายฟ้าไม่มีทางไปไหนทั้งนั้น! เธอกลัญจสัญญาว่าจะอยู่... เธอบอกว่าจะปกป้องฉัน!" "สัญญาเหรอคะ?" พิมพ์พิลาปัดมือรินรดาออกอย่างไร้เยื่อใย ดวงตาส่อแววสมเพชเวทนา "ผู้หญิงเย็นชาคนนั้นรักความถูกต้องและหน้าที่เหนือสิ่งอื่นใดค่ะคุณริน เมื่อฉันเอา 'ความลับ' ที่เธอพยายามปิดบังคุณมาแลกกับการถอยออกไป... คุณคิดว่าคนอย่างปลายฟ้า จะเลือกปกป้องหัวใจคุณ หรือเลือกปกป้องชีวิตคุณจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอนล่ะคะ?" ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดารู้สึกหูอื้อตาลาย ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว ปลายฟ้าที่ขมวดคิ้วแน่น ปลายฟ้าที่มองเธอด้วยแววตาอาลัยอาวรณ์ก่อนจะผละตัวออกไปรับโทรศัพท์นอกระเบียง... และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอได้เห็นผู้หญิงคนนั้น! "ปล่อยฉัน!" รินรดาไม่รอฟังคำถากถางใดๆ อีกต่อไป เธอกระโจนไปคว้าโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะเพื่อต่อสายหาปลายฟ้าทันที แต่สิ่งที่ได้ยินมีเพียงเสียงสัญญาณเตือนแห้งแล้ง—*หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้* "ฮึ... พยายามให้ตายก็ติดต่อไม่ได้หรอกค่ะ มือถือเครื่องนั้นถูกโยนทิ้งลงแม่น้ำไปแล้วตั้งแต่ตอนที่เธอก้าวเท้าออกจากตึกนี้" พิมพ์พิลายังคงส่งยิ้มเยือกเย็น "ยอมรับความจริงเถอะค่ะคุณรินรดา ว่าคุณมันก็เป็นแค่ 'งานชิ้นหนึ่ง' ที่เธอรับผิดชอบเท่านั้นแหละ ไม่มีทางที่บอดี้การ์ดไร้หัวใจคนนั้นจะมารักคุณจริงหรอก!" "หุบปากนะ!" รินรดาหวีดร้อง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทลายลงมาอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธ ความเสียใจ และความรู้สึกเหมือนถูกหักหลังผสมปนเปกันจนแน่นอก เธอยกมือขึ้นผลักอกพิมพ์พิลาสุดแรง "ไสหัวออกไปจากห้องของฉัน! ออกไปให้พ้น!" พิมพ์พิลาหัวเราะร่าอย่างสะใจก่อนจะยอมหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้รินรดาร้องไห้สะอื้นฮักอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าของห้องกว้าง พายุข้างนอกโหมกระหน่ำ สายฝนสาดซัดกระทบกระจกหน้าต่างเสียงดังสนั่น ราวกับฟ้าดินกำลังหัวเราะเยาะความพ่ายแพ้ของเธอ รินรดาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมอย่างไร้เรี่ยวแรง มือเรียวบางกำเศษกระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆ ที่ปลิวตกอยู่ใต้โต๊ะขึ้นมาดู—ลายมือคุ้นตาที่เขียนไว้เพียงสั้นๆ ด้วยหมึกสีดำ *‘ดูแลตัวเองด้วย... คนดื้อ’* หยดน้ำตาอุ่นร้อนร่วงเผาะลงบนกระดาษแผ่นนั้น จนตัวอักษรเริ่มเลือนราง รินรดากอดกระดาษแผ่นนั้นแนบอกแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ปลายฟ้าทิ้งเธอไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความแตกร้าวในอกที่ไม่มีวันประสาน แต่แล้ว ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องคำรามและหยาดฝนที่โปรยปราย ร่างบางที่กำลังสะอื้นไห้ก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นที่ระเบียงห้องนอนด้านนอก—ระเบียงชั้นยี่สิบห้าที่ไม่มีทางปีนขึ้นมาได้จากด้านนอก ยกเว้นแต่... รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นทั้งคราบน้ำตา ดวงตาสดใสเบิกกว้างด้วยความหวาดระคนความหวัง เมื่อเงาร่างคุ้นเคยในชุดเสื้อโค้ทเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ยืนหอบหายใจจนตัวโยนอยู่หลังประตูกระจกที่ถูกงัดจนเปิดอ้า! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกอดประคับประคองหัวใจของตัวละครมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ