การประชันหน้าของสองสาว

“ถ้าคุณยังคิดจะใช้คำพูดต่ำทรามแบบนี้กับคนของผมอีกล่ะก็... เตรียมตัวรับหมายศาลข้อหาหมิ่นประมาทพร้อมหลักฐานวิดีโอตัวนี้ได้เลยครับ” เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นและเฉียบคมดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่จนทุกคนต้องสะดุ้ง ทิศเหนือเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจระคนไม่เชื่อสายตา เมื่อร่างโปร่งระหงของพริมา ก้าวเข้ามาหยุดยืนขนาบข้างเขาอย่างมั่นคง แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดุดันที่พร้อมจะฟาดฟันทุกคนที่กล้าล้ำเส้น นี่ไม่ใช่พริมาผู้หญิงเรียบร้อย สุขุม และคอยแต่จะคัดค้านบทภาพยนตร์ของเขาในทุกๆ ประชุมเหมือนที่ผ่านมา แต่นี่คือ 'นักเขียนบท' ผู้ปกป้องผู้กำกับของเธออย่างดุเดือด ยิ่งกว่าแม่เสือหวงลูก คู่กรณีของพวกเขาคือ 'ภาคิน' นักลงทุนรายใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลที่เพิ่งแสดงวาจาดดูถูกผลงานและความสามารถของทิศเหนืออย่างเสียๆ หายๆ เพียงเพราะทิศเหนือปฏิเสธที่จะเปลี่ยนตอนจบของหนังตามใจชอบ ภาคินแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจที่ถูกผู้หญิงย้อนเกล็ด “พูดจาให้มันระวังปากหน่อยคุณพริมา คุณเป็นแค่ลูกจ้างในโปรเจกต์นี้ มีสิทธิ์อะไรมาขู่ผม รู้ไหมว่าเงินทุนก้อนนี้ครึ่งหนึ่งมาจากกระเป๋าผม!” ภาคินตบโต๊ะเสียงดังสนั่น “เงินของคุณซื้อได้แค่โปรดักชั่นครับคุณภาคิน แต่ซื้อเกียรติและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเราไม่ได้” พริมาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดอาบยาพิษ เธอหยิบแท็บเล็ตในมือขึ้นมา ชูหน้าจอที่กำลังเล่นคลิปเสียงคำพูดดูถูกเหยียดหยามเมื่อครู่ให้เห็นกันจะๆ “และคลิปนี้ บันทึกทุกถ้อยคำที่คุณพูดไว้ครบถ้วน... ส่งตรงถึงฝ่ายกฎหมายของค่ายเราเรียบร้อยแล้วด้วยครับ” ภาคินหน้าซีดเผือดลงถนัดตา ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อรู้ว่าตัวเองตกเป็นรองในเกมนี้อย่างสมบูรณ์ ทิศเหนือมองเสี้ยวหน้าของพริมาที่ยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา หัวใจที่เคยด้านชาและเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับนายทุนผู้ไร้รสนิยมมาตลอดหลายเดือน กลับไหววูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นซ่านแล่นพล่านขึ้นมาจุกอกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ผู้หญิงคนนี้... คนที่เขาคอยหาเรื่องและเถียงด้วยทุกครั้งที่มีโอกาส คนที่เขาคิดว่าน่ารำคาญที่สุดในโลก กลับเป็นคนแรกที่ก้าวออกมายืนบังกระสุนแทนเขาในวันที่เขาเพลี่ยงพล้ำ “ออกไปจากห้องประชุมของผมซะครับคุณภาคิน ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจไม่แค่ฟ้องหมิ่นประมาท แต่จะแถมข้อหาคุกคามในที่ทำงานไปด้วยเลย” ทิศเหนือถือโอกาสใช้จังหวะนี้สวนกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น สายตาคมกริบจ้องมองนักลงทุนจอมกร่างจนอีกฝ่ายต้องยอมเก็บเอกสารใส่กระเป๋าด้วยความหัวเสีย แล้วเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไปท่ามกลางความเงียบงันของทีมงานคนอื่นๆ เมื่อประตูปิดลง ความตึงเครียดในห้องก็เริ่มคลี่คลาย ทว่าบรรยากาศรอบตัวของคนทั้งคู่กลับระอุขึ้นด้วยคลื่นความรู้สึกใหม่ที่ซับซ้อนและลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม ทิศเหนือค่อยๆ หันไปมองพริมา เผลอสำรวจใบเนียนนิ่งที่ยังคงร่องรอยความโกรธขึงไว้จางๆ มือบางของเธอยังคงกำแท็บเล็ตแน่น แสดงให้เห็นว่าเธอก็ไม่ได้นิ่ง ศาสตราภิรมย์อย่างที่แสดงออกเมื่อครู่ แต่เธอก็เลือกที่จะก้าวออกมา “คุณ...” ทิศเหนือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าทุกครั้ง สิ้นความกวนประสาท หายสิ้นความเย่อหยิ่ง “คุณทำแบบนั้นทำไมครับ รู้ตัวไหมว่ามันเสี่ยงแค่ไหน ถ้ามันพาลถอนทุนขึ้นมาจริงๆ โปรเจกต์ที่เราเหนื่อยกันมาครึ่งปีพังทลายแน่ๆ” พริมาหันมาสบตาเขา แววตาสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความดื้อรั้นตามแบบฉบับของเธอ เธอยกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ “แล้วจะให้ฉันยืนมองหมาบ้าที่ไหนไม่รู้มาเหยียบย่ำผู้กำกับของโปรเจกต์นี้หรือไงคะ... อ้อ หมายถึง ฉันไม่อยากให้ชื่อเสียงของหนังเรื่องนี้ต้องมัวหมองเพราะคนปากเสียต่างหากล่ะครับ!” พริมาเผลอหลุดสรรพนามประชดประชันออกมา แต่ทิศเหนือกลับไม่ได้สนใจจุดนั้นเลย รอยยิ้มบางๆ จุดประกายขึ้นที่มุมปากของทิศเหนือ มันเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้มาจากการเยาะเย้ยถากถาง แต่เป็นรอยยิ้มที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจ “หึ... ปากแข็งเป็นบ้าเลยนะครับ” ทิศเหนือขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง จนพริมาต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะประชุม “แต่เมื่อกี้... ที่คุณบอกว่า ‘คนของผม’ เนี่ย หมายความว่ายังไงเหรอครับ หืม?” พริมาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ดวงตากลมโตตื่นตระหนกเมื่อเพิ่งนึกคำพูดตัวเองออก เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความเขินอายที่พุ่งพล่านขึ้นมาจนควบคุมไม่อยู่ “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น... อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลยครับคุณทิศเหนือ!” “เปล่าสักหน่อย ผมแคททวนคำพูดของคุณเฉยๆ” ทิศเหนือโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของพริมาลอยเข้าจมูกจนเขารู้สึกใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะชนกันในระยะประชิด “แต่ถ้าคุณยอมรับความจริง ว่าเป็นห่วงผม... ผมอาจจะพิจารณาให้คุณแก้บทตอนจบตามที่คุณต้องการทั้งหมดเลยก็ได้นะครับ” พริมาหันขวับกลับมาเพื่อจะต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ ทว่าจังหวะนั้นเอง ใบหน้าของทั้งคู่ก็อยู่ห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน นัยน์ตาคมกริบของทิศเหนือสะท้อนภาพใบหน้าหวานที่กำลังตื่นตระหนกของเธออย่างชัดเจน บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ความเงียบงันเข้าปกคลุม แต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาลที่ฉุดรั้งให้คนทั้งสองจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งความเสน่หาที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทิศเหนือละสายตาจากริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่าของเธอไม่ได้ มือหนายื่นออกไปหมายจะเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบดบังแก้มเนียนใสของเธออย่างเผลอไผล พริมาเองก็แข็งค้าง เธอลืมหายใจไปชั่วขณะ หัวใจเต้นรัวรากับกลองชุดจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ในวินาทีที่ปลายนิ้วของทิศเหนือเกือบจะสัมผัสโดนผิวแก้มของเธอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งรวด พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท “ผู้กำกับครับ! แย่แล้วครับ เกิดเรื่องใหญ่ที่กองถ่ายสตูดิโอ B แล้วครับ!” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอมานะครับ!