ศัตรูจากอดีต

"ถ้าคุณคิดจะมาเพื่อรื้อฟื้นเรื่องไร้สาระในอดีต ผมแนะนำให้หันหลังกลับไปซะตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วเรียก รปภ. มาเชิญคุณออกไปจากเซฟเฮาส์ของผมครับ" น้ำเสียงของทิศเหนือเยียบเย็นและคมกริบราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ทว่าแววตาของเขาในวินาทีนี้กลับไม่ได้มีความนิ่งสนิทอย่างที่ปากพูด รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ทำเอาบรรยากาศในห้องนั่งเล่นของเซฟเฮาส์ลับลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบจนน่าใจหาย ร่างของชายหนุ่มแปลกหน้าผู้ก้าวเข้ามาใหม่หยุดชะงัก รอยยิ้มมุมปากที่ดูเย่อหยิ่งและเป็นเอกลักษณ์ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย เขาคือ "กรณ์" อดีตโปรดิวเซอร์มือทองผู้เคยร่วมงานและเป็นคนรักเก่าของทิศเหนือเมื่อหลายปีก่อน สมัยที่ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงยังเป็นเพียงผู้กำกับหน้าใหม่ที่ต้องยอมจำนนต่ออำนาจทุนและระบบสตูอันเน่าเฟะ กรณ์กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ร่างบางของพริมา ซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆ ทิศเหนือ ดวงตากลมโตของนักเขียนบทสาวฉายแววความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด รังสีความเป็นปรปักษ์พวยพุ่งออกมาจากตัวเธอราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่ผลักไสกันอย่างรุนแรง "ใจเย็นก่อนสิครับ คุณทิศเหนือ... และคุณพริมาด้วย" กรณ์ยกมือขึ้นระดับอกเชิงยอมจำนน แต่แววตาแพรวพราวกลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่อง เราเป็นผู้ใหญ่กันแล้วนะครับ จะให้มาตบตีแย่งชิงอะไรกันแบบเด็กๆ มันน่า, ขำตายเลยไม่ใช่เหรอครับ?" "ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และคุณก็ไม่ใช่แขกที่ได้รับเชิญ" พริมาเป็นฝ่ายสวนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนบาดลึก เธอก้าวขึ้นมาอยู่วัดรอยเท้าเคียงข้างทิศเหนือโดยอัตโนมัติ แม้ในใจจะยังมีความระแวงในความสัมพันธ์ซับซ้อนอดีตของคนทั้งคู่ แต่สัญชาตญาณของการเป็นนักเขียนบทผู้ปกป้องงานและคนของเธอ (แม้ปากจะบอกว่าเกลียดขี้หน้าเขาก็ตาม) กลับทำงานเร็วกว่าสมอง "ถ้ามีธุระอะไรก็พูดมาให้จบในสามนาที ไม่อย่างนั้นประตูทางออกอยู่ข้างหลัง เชิญครับ" กรณ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก เขาสลับมองหน้าคนทั้งสองด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้รู้สึกระคายผิวหนัง "โอ้... เคมีเข้ากันดีนี่ครับ จับมือกันแน่นเชียว หวังว่าบทละครเรื่องใหม่ที่กำลังปั้นกันอยู่ จะเร่าร้อนและกลมกล่อมเท่ากับความสัมพันธ์เฉพาะกิจในเซฟเฮาส์นี้หรอกนะ" "กรณ์!" ทิศเหนือคำรามต่ำในลำคอ ร่างสูงก้าวพรวดเดียวเข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มผู้มาเยือน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ปกเสื้อสูทของอีกฝ่ายทันที แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "อย่าล้ำเส้น... คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดจาต่ำทรามแบบนี้ในพื้นที่ของผม" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะระเบิดเป็นจุล ทิศเหนือในยามนี้ไม่ใช่ผู้กำกับหนุ่มปากร้ายที่เอาแต่ใจตัวเองเหมือนเวลาปะทะคารมกับพริมา แต่เขาคือชายหนุ่มผู้ถูกสะกิดแผลเก่าจากอดีต—อดีตที่เขาเคยโง่เขลา เคยไว้ใจคนผิด และเกือบทำลายอนาคตของตัวเองด้วยมือของกรณ์เอง พริมาเห็นท่าไม่ดี เธอรีบก้าวเข้าไปแตะแขนของทิศเหนือเบาๆ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต ทำให้สติที่เกือบขาดผึ่งของผู้กำกับหนุ่มดึงกลับมาได้ทันเวลา "ปล่อยเขาเถอะครับทิศเหนือ การใช้กำลังกับคนประเภทนี้ มันรังแต่จะทำให้มือของคุณเปื้อนเปล่าๆ" เสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาดของพริมาดังขึ้นข้างหู เธอไม่ได้มองกรณ์ด้วยซ้ำ สายตาคู่สวยจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของทิศเหนือที่กำลังขบกรามแน่น "เรามีเรื่องสำคัญที่ต้องเคลียร์ให้จบวันนี้ ตั้งใจฟังว่าเขาเอาขยะอะไรมาทิ้งไว้ที่นี่ดีกว่าครับ" ทิศเหนือสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธ ดวงตาคมกริบกวาดมองหน้ากรณ์อีกครั้งก่อนจะผลักร่างของอีกฝ่ายออกห่างอย่างรังเกียจราวกับสัมผัสสิ่งปฏิกูล กรณ์จัดปกเสื้อของตัวเองให้เข้ารูปอย่างไม่สะทกสะท้าน เขายังคงยิ้มระรื่นราวกับผู้กุมความได้เปรียบในกำมือ "ใจร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะครับทิศเหนือ... เสียดายจังที่ความใจร้อนแบบนี้แหละ ที่เคยทำให้คุณเกือบพังมาแล้วรอบหนึ่ง" กรณ์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะคว้าแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เหน็บไว้ใต้แขนขึ้นมาสะบัดเบาๆ "เอาล่ะ ในเมื่อคุณใจร้อนนัก ผมก็จะไม่ลีลาให้เสียเวลา ข่าวดีที่ผมเอามาฝาก คือทางช่องใหญ่กำลังจะเปิดโปรเจกต์ซีรีส์ฟอร์มยักษ์แนวทริลเลอร์-ดราม่า และชื่อของคุณ... ทิศเหนือ ก็ถูกวางตัวให้เป็นผู้กำกับหลัก" คำพูดนั้นทำให้ทิศเหนือชะงักไปเล็กน้อย ส่วนพริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "ส่วนข่าวร้าย..." กรณ์เว้นจังหวะ ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาชั่วขณะ ก่อนจะยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "คือโปรเจกต์นั้นถูกซื้อลิขสิทธิ์บทประพันธ์มาจากต่างประเทศ และนักเขียนบทมือหนึ่งที่ทางช่องดึงตัวมาประกบคู่กับคุณ... ก็คือคนๆ นี้แหละครับ" สิ้นคำพูด ประตูห้องนั่งเล่นที่เปิดแง้มไว้ก็ถูกผลักให้กว้างขึ้น พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามและมั่นใจ ใบหน้าเฉี่ยวคมเปื้อนรอยยิ้มเย้ายวนที่ทิศเหนือจดจำได้ไม่มีวันลืม "สวัสดีค่ะทุกคน... ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ ทิศเหนือ" เสียงหวานใสที่เอ่ยทักทายก้องกังวานอยู่ในห้องนั่งเล่น ทว่ามันกลับทำให้เลือดในกายของทิศเหนือเย็นเฉียบลงในพริบตา ขณะที่พริมาหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความตื่นตะลึง หญิงสาวคนนั้นคือ "มีա" นักเขียนบทมือรางวัลระดับแถวหน้าของประเทศ—และเธอก็คืออดีตคู่หมั้นของทิศเหนือผู้เคยหักหลังเขาอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน ทิศเหนือยืนนิ่งงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความทรงจำอันเจ็บปวดที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของหัวใจถูกกระชากกลับขึ้นมาในเสี้ยววินาที ร่างกายสูงใหญ่ไหววูบไปเล็กน้อยจนพริมาต้องเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนของเขาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ "คุณ... มีա" ทิศเหนือเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาด้วยความยากลำบาก มีนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้เขา ก่อนจะกวาดสายตามาหยุดอยู่ที่พริมาที่ยืนเคียงข้างผู้กำกับหนุ่ม ดวงตาคู่คมของหญิงสาวคนใหม่กวาดสำรวจพริมาหัวจรดเท้าด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันที่ซ่อนอยู่ใต้ความเรียบเฉย "อุ๊ย ขอโทษด้วยนะคะที่มาแบบเซอร์ไพรส์... หวังว่าฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะเวลา 'ทำงาน' ส่วนตัวอะไรของพวกคุณหรอกใช่ไหมคะ?" มีนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดจริตที่ชวนให้รู้สึกระคายหู "เพราะต่อจากนี้ไป เราคงต้องใช้เวลาร่วมกันอีกนาน... ในฐานะทีมงานหลักของโปรเจกต์พันล้านนี้ค่ะ" พริมาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความรู้สึกไม่สบอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ไม่ใช่เพราะความหึงหวงไร้สาระ แต่เป็นเพราะเธอสัมผัสได้ถึงพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำเข้ามาทำลายความสงบสุขของเซฟเฮาส์แห่งนี้ และที่สำคัญที่สุด... มันกำลังทำร้ายผู้ชายปากร้ายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอในยามนี้ ทิศเหนือหันมาสบตากับพริมาอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาไหวระริกด้วยความสับสนและเจ็บปวด เป็นครั้งแรกที่พริมาเห็นความอ่อนแอซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวของผู้กำกับหนุ่มมือฉมัง ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมาเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของทิศเหนือก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยควักมันขึ้นมากดรับสายโดยละสายตาจากมีนไม่ได้เลย "ฮัลโหล..." ทิศเหนือกรอกเสียงลงไป "ไอ้เหนือ! แกดูข่าวออนไลน์หรือยังวะ!" เสียงปลายสายของผู้จัดละครรุ่นพี่ดังลั่นด้วยความตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ตอนนี้โลกโซเชียลกำลังแชร์ภาพแกกับผู้หญิงคนนั้น... คนที่ยืนอยู่กับแกในเซฟเฮาส์ตอนนี้แหละ! ข่าวลือเรื่องพวกแก รีเทิร์นกำลังดังเป็นพลุแตก แถมแฮชแท็กชื่อแกกับมีนกำลังติดเทรนด์อันดับหนึ่งแล้วโว้ย!" ทิศเหนือเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เขารีบหันขวับไปมองหน้ากรณ์และมีนทันที รอยยิ้มของผู้มาเยือนทั้งสองคนในตอนนี้ ชัดเจนยิ่งกว่าคำตอบใดๆ ว่าทั้งหมดนี้... คือแผนการที่ถูกวางเอาไว้ล่วงหน้าเพื่อต้อนให้เขาจนมุม "ว่าไงล่ะครับทิศเหนือ..." มีนก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยเข้าจมูก "ข่าวดีชิ้นนี้... ถูกใจคุณบ้างไหมล่ะคะ?" ทิศเหนือยังไม่ทันได้อ้าปากตอบโต้ พริมาที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดก็ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เธอปัดมือของทิศเหนือที่ถือโทรศัพท์ให้ออกจากหูอย่างเด็ดขาด ก่อนจะจ้องหน้ามีนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ใครเห็นก็ต้องหนาวสันหลัง "ขอโทษทีนะครับคุณมีա..." พริมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดถ้อยชัดคำ ดวงตาคู่สวยประกายแสงกร้าวอย่างไม่เกรงกลัว "พอดีว่าพื้นที่ตรงนี้... มันเต็มแล้ว และคนเก่าๆ อย่างพวกคุณ ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเข้ามาเหยียบ... เชิญไสหัวออกไปจากเซฟเฮาส์ของพวกเราได้แล้วครับ!" บรรยากาศในห้องตัดขาดลงฉับพลัน ทิศเหนือหันขวับมามองพริมาด้วยความอึ้งระคนทึ่ง ขณะที่รอยยิ้มบนใบหน้าของมีนและกรณ์แข็งค้างลงในเสี้ยววินาที --- *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอมานะครับ!