คำสารภาพในความมืด

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็กสาดส่องลงมากระทบสันจมูกโด่งเป็นสันคมของชายหนุ่ม เงาทอดยาวพาดผ่านกองกระดาษร่างบทละครที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องทำงานในเซฟเฮาส์ลับ บรรยากาศรอบกายเงียบงันจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ แต่หัวใจข้างในกลับกำลังปั่นป่วนราวกับพายุหมุน ทิศเหนือขยับตัวเข้าใกล้เงาร่างของหญิงสาวที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง กระจกใสบานใหญ่สะท้อนภาพเมืองยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ แต่ดวงตาของเขากลับมองเห็นเพียงแค่เธอคนเดียว "คุณยังยืนยันที่จะขุดคุ้ยเรื่องเก่าๆ ขึ้นมาทรมานตัวเองอีกทำไม" พริมาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยในยามที่หันกลับมาสบตา ประกายในดวงตาคู่สวยคู่นั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLดNผู้หญิงเข้มแข็ง "เพราะผมอยากให้มันจบ" ทิศเหนือตอบเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดอีกนิดจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ "คุณก็รู้ว่าเรื่องในอดีตมันคอยตามหลอกหลอนผมมาตลอด... ความล้มเหลวในโปรเจกต์นั้น ชื่อเสียงที่พังทลายลงในชั่วข้ามคืน ทุกคนมองว่าผมเป็นผู้กำกับที่หมดอนาคต" "แต่ตอนนี้คุณอยู่ตรงนี้ และเรากำลังสร้างโปรเจกต์ใหม่ด้วยกัน" พริมาขยับถอยหลังเล็กน้อยเมื่อแผ่นหลังชนเข้ากับขอบหน้าต่าง ทว่าทิศเหนือกลับยกมือขึ้นยันกระจกไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา กลิ่นกายสะอาดผสมผสานกับความอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของชายหนุ่มโชยเข้าจมูกจนหญิงสาวต้องกลั้นหายใจ "ใช่... ตอนนี้ผมมีโปรเจกต์ใหม่ และที่สำคัญที่สุดคือผมมีคุณ" ทิศเหนือจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอ นัยน์ตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเองสูง ตอนนี้กลับฉายแววอ่อนล้าและเปราะบางอย่างที่พริมาไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมไม่เคยลืมอดีต... ผมยอมรับ พริมา ผมยังเจ็บปวดกับความผิดพลาดในวันนั้น แต่วันนี้... ผู้ชายคนเดิมที่เคยพังทลายคนนั้น ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว" หัวใจของพริมากระตุกวูบ คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจของคนตรงหน้าทำให้กำแพงความเย็นชาที่เธอสร้างขึ้นพังทลายลงในพริบตา มือเรียวเล็กที่เคยยกขึ้นกอดอกค่อยๆ คลายลง ปล่อยให้ความเงียบเข้าทำหน้าที่พูดแทนความรู้สึกที่ซับซ้อนในใจ "ทำไมคุณถึงชอบทำให้ผมต้องใจอ่อนอยู่เรื่อยเลยนะ ทิศเหนือ" เธอพึมพำเบาๆ หลบสายตาคมคายคู่นั้นด้วยความเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงพวงแก้ม "เพราะผมรู้ว่าภายใต้ความดื้อรั้นและปากเก่งของคุณ มีพื้นที่ให้คนอย่างผมอยู่เสมอไม่ใช่เหรอครับ" เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น ลมหายใจอุ่นร้อนปะัดเข้ากับข้างแก้มเนียนจนพริมาต้องหลับตาลงรับสัมผัสอันตระการตา "ผมอาจจะเคยล้มเหลวในอดีต แต่ปัจจุบัน... และอนาคต ผมไม่อยากพลาดเรื่องเดียวในชีวิต" "เรื่องอะไรของคุณอีก" เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พยายามรักษาสติที่เหลืออยู่ "เรื่องที่มีคุณอยู่ข้างๆ แบบนี้ไงครับ" ทิศเหนือยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความจริงจังและจริงใจจนน่าใจหาย นิ้วเรียวของเขาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนั้นทำให้พริมาถึงกับตัวแข็งทื่อ สมองขาวโพลน คิดคำพูดโต้เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว เคมีที่คุ้นเคยจากการปะทะคารมกันมาตลอดหลายสัปดาห์แปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำที่อบอวลจนแทบหายใจไม่ออก ในวินาทีที่ริมฝีปากของชายหนุ่มกำลังโน้มต่ำลงมาเพื่อจะประทับรอยจูบลงบนหน้าผากมนเพื่อยืนยันความรู้สึกทั้งหมด ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวก็ทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างไม่ไว้หน้า ตามด้วยเสียงผลักประตูห้องทำงานเปิดผางเข้ามาเสียงดังโครม พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ผู้กำกับทิศเหนือ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอมานะครับ!