ความไว้วางใจที่ถูกท้าทาย

"คุณกล้าดียังไงถึงเอาเรื่องนี้ไปพูดกับคนนอก" เสียงทุ้มต่ำที่กรุ่นไปด้วยไอความโกรธดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานปิดลง แรงกระแทกเบาๆ สะท้อนความไม่พอใจของเจ้า "ทิศเหนือ" ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงที่เวลานี้ดวงตาสีเข้มกำลังลุกโชนไปด้วยไฟโทสะ ร่างสูงก้าวเท้าเข้าประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวอย่างคุกคาม จน "พริมา" ที่กำลังนั่งตรวจทานหน้ากระดาษบทภาพยนตร์ต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวในดวงตากลมโตคู่นั้น มีเพียงความเย็นชาและรอยยิ้มหยันที่มุมปาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ทิศเหนือเกลียดชังที่สุด "ฉันพูดเรื่องอะไร คุณกำลังเพ้อเจ้ออะไรอีกแล้วล่ะทิศเหนือ" พริมาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอวางปากกาในมือลงช้าๆ ชวนให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงเด็กน้อยที่กำลังอาละวาดอย่างไร้เหตุผล "เพ้อเจ้ออย่างนั้นเหรอ!" ทิศเหนือแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนากระแทกสมาร์ตโฟนลงบนโต๊ะตรงหน้าเธอ หน้าจอเปิดค้างไว้ที่หน้าแชทหลุดของกลุ่มคนในวงการบันเทิง ข่าววงในระบุชัดเจนว่า พ็อตเรื่องหลักและฉากไคลแมกซ์ของตอนที่สิบเก้า ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของโปรเจกต์นี้ หลุดรอดไปถึงมือ "ค่ายบลูพิกเจอร์" คู่แข่งตัวฉกาจเรียบร้อยแล้ว และชื่อผู้ที่ปล่อยข้อมูลวงใน ก็ถูกพาดพิงว่าเป็นนักเขียนบทสาวมือหนึ่งของกองถ่าย "ข่าวลือโคมลอยแบบนี้ คุณก็เชื่อเหรอครับ... อ้อ ลืมไป สมองระดับคุณคงแยกแยะไม่ออกระหว่างความจริงกับการใส่ร้ายป้ายสี" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมจนคนฟังรู้สึกเหมือนโดนตบหน้ากลางสาธารณชน "ผมไม่ได้หูเบาพริมา! แต่หลักฐานทุกอย่างมันชี้มาที่คุณ คนที่รู้เรื่องฉากนั้นดีที่สุด มีแค่ผมกับคุณสองคนในห้องเซฟเฮาส์นี้เท่านั้น!" ทิศเหนือโน้มตัวลงใช้มือค้ำขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวปะทะเข้ากับแก้ว nuan ของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความนิ่งสงบนั้น "แล้วทำไมฉันต้องทำแบบนั้น" พริมาไม่หลบสายตา เธอกลับเงยหน้าขึ้นท้าทาย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก "ฉันเป็นคนเขียนบทเรื่องนี้ขึ้นมากับมือ ฉันรักมันยิ่งกว่าที่คุณรักเสียอีก ทิศเหนือ... อย่าเอาความหวาดระแวงและปมด้อยในอดีตของคุณ มายัดเยียดให้คนอื่นเป็นโจร" คำว่า 'ปมด้อยในอดีต' ทำเอาทิศเหนือชะงักกึก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความทรงจำเกี่ยวกับโปรเจกต์แรกที่เคยพังไม่เป็นท่าเพราะถูกหักหลังโดยคนใกล้ตัว วาบเข้ามาในหัวราวกับภาพรีเพลย์ มันคือแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย และความกลัวที่จะถูกแทงข้างหลังอีกครั้ง ก็คือสิ่งที่ทำให้เขากลายเป็นคนบ้าอำนาจและระแวงระวังตัวแจในปัจจุบัน แต่การเห็นเธอยืนหยัดอย่างมั่นคง ไม่ยอมจำนนต่อสายตาดุดันของเขา ยิ่งทำให้ไฟในอกของทิศเหนือปะทุขึ้นด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ และ... หวั่นไหว "ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วใคร... ทำไมข้อมูลมันถึงรั่วไหลออกไปได้ล่ะพริมา บอกผมสิ" น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนลงเล็กน้อย เจือความเหนื่อยล้าที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดมั่นใจ "ถ้าคุณใช้สมองคิดสักนิด ไม่ใช่ใช้อารมณ์ตัดสิน ฉันคงไม่ต้องมานั่งอธิบาย" พริมาถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ "ไอ้บทที่ว่านั่น ฉันส่งอีเมลสำรองให้โปรดิวเซอร์ตั้งแต่เมื่อวานซืนแล้วไม่ใช่หรือไง หรือว่าสมองผู้กำกับร้อยล้านจะความจำเสื่อมชั่วคราว" ทิศเหนือชะงักไปจริงๆ เขานึกทบทวน... ใช่ โปรดิวเซอร์เคยขอไฟล์อัปเดตไปตรวจทานเมื่อสองวันก่อน และเขาก็เป็นคนสั่งให้ส่งเองด้วยซ้ำ ความร้อนรนทำให้เขาลืมข้อเท็จจริงข้อนี้ไปสนิท ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความอึดอัดที่ประเดประดอนเข้ามาแทนที่ ทิศเหนือยืนตัวตรง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกผิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอกเมื่อรู้ว่าตนเองปรักปรำเธออย่างไม่ยุติธรรม แต่ด้วยอีโก้ที่ค้ำคอ ทำให้ริมฝีปากหนายังคงเม้มแน่น ไม่ยอมเอ่ยคำขอโทษออกมาง่ายๆ "ถึงอย่างนั้น... คุณก็ควรระวังตัวมากกว่านี้ ข่าวลือพวกนี้มันทำให้กองถ่ายเสียหาย" เขาหาข้อแก้ตัวด้วยน้ำเสียงกระด้าง "คนที่ควรระวังตัวและใช้สติมากที่สุด ไม่ใช่ฉันหครับ... แต่คือคุณต่างหาก ทิศเหนือ" พริมาเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประชิดตัวเขาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เธอยื่นนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่อกเสื้อด้านซ้ายของเขา ตรงตำแหน่งที่หัวใจกำลังเต้นระรัว "อย่าปล่อยให้ความกลัวในอดีต มาทำลายความเชื่อใจที่อยู่ตรงหน้า... ถ้าคุณยังทำตัวงี่เง่าแบบนี้อีก โปรเจกต์นี้คงไปไม่ถึงฝันแน่ๆ" ปลายนิ้วที่สัมผัสอยู่บนอกเสื้อส่งกระแสความร้อนแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทิศเหนือรู้สึกเหมือนถูกมนต์สะกด เขาก้มมองหญิงสาวที่กล้าอาจหาญต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่แม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจนิยามความรู้สึกนั้นได้ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้เสียงลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความดุเดือดเผ็ดร้อน กลายเป็นความเย้ายวนชวนหลงใหลที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทิศเหนือขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าเอวบางมาประชิดตัวเพื่อสั่งสอนให้เธอรู้สำนึกในการบังอาจมาสั่งสอนผู้กำกับเช่นเขา ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์อย่างไม่รู้กาลเทศะ ทิศเหนือสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ส่วนพริมาถือโอกาสถอยหลังกลับไปตั้งหลักที่โต๊ะทำงานของตัวเองทันที ลมหายใจของทั้งคู่ยังคงหอบกระชั้น ยังไม่ทันที่เจ้าของห้องจะอนุญาตให้ใครเข้ามา ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่ไม่คาดฝัน ร่างสูงโปรดปรานของ "กวิน" พระเอกซูเปอร์สตาร์ชื่อดังประจำค่ายก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์บนใบหน้า ในมือถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับสายตาที่มองตรงมายังพริมาด้วยความคุ้นเคยเกินเหตุ "ผมขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ พอดีผมเอาตารางคิวใหม่มาให้พริมาตรวจดู... เอ๊ะ หรือว่าผมเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าครับ ผู้กำกับทิศเหนือ" กวินหยุดยืนอยู่กลางห้อง สายตาคมกริบกวาดมองท่าทีที่แปลกประหลาดของคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มรู้ทัน ทิศเหนือหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างถึงที่สุด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ดันเจี้ยนมาสเตอร์ลึกลับ" เสมอมานะครับ!