กฎเหล็กห้ามเข้าใกล้

"ถ้าคุณยังเดินล้ำเส้นเข้ามาในเขตของผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจงใจละเมิดสัญญา... คุณพริมา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ประตูกระจกฝ้าของห้องทำงานฝั่งทิศเหนือถูกผลักเปิดออกด้วยมือเรียวบาง เจ้าของห้องไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคู่กรณีที่ยืนอยู่ตรงข้ามด้วยซ้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวอยู่บนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปอย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการระบายอารมณ์ใส่ตัวอักษรเหล่านั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับต้นเหตุของความรำคาญ พริมายืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอปรายตามองกองกระดาษสตอรี่บอร์ดที่ถูกกวาดมากองรวมกันไว้มุมหนึ่งของโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ซึ่งถูกขีดเส้นแบ่งเขตด้วยเทปสีแดงสะท้อนแสงอย่างน่าขัน ภาพที่เห็นทำให้ริมฝีปากบางเฉียบเหยียดยิ้มออกมา "เขตหวงห้าม? นี่คุณคิดว่าตัวเองเป็นเด็กประถมที่กำลังขีดช็อกโกแลตแบ่งอาณาเขตบนโต๊ะเรียนหรือไงครับ ผู้กำกับทิศเหนือ" เธอย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน บรรยากาศในห้องกว้างที่ถูกเนรมิตให้เป็นเซฟเฮาส์เฉพาะกิจสำหรับโปรเจกต์ลับนี้ตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น จนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าที่สпар์กใส่กันระหว่างคนทั้งสอง ทิศเหนือหยุดพิมพ์งานทันที เขากระแทกปลายนิ้วลงบนแป้นครั้งสุดท้ายก่อนจะเงยหน้าขึ้นช้าๆ แววตาสีเข้มคมกริบจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่สบอารมณ์ เส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการใช้มือขยี้ด้วยความเครียดทำให้เขาดูแบดบอยและอันตรายขึ้นเป็นกองในสายตาคนมอง แต่สำหรับพริมา มันเป็นเพียงความน่ารำคาญที่เธอพร้อมจะฟาดกลับทุกเมื่อ ชายหนุ่มดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดเส้นเทปสีแดงที่เขาอุตส่าห์บรรจงติดไว้เมื่อเช้าตรู่ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าแตะจมูกจนพริมาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้เล่นขายของนะครับคุณนักเขียน แต่ผมกำลังปกป้องสิทธิ์ในพื้นที่สร้างสรรค์ของผมจากคนประเภทที่ชอบก้าวก่ายงานชาวบ้านต่างหาก" ทิศเหนือโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคมกริบมองลอดผ่านกรอบแว่นสายตาที่เขาเพิ่งสวมเพื่อทำงาน "บทที่คุณส่งมาให้เมื่อคืน... คุณแก้มาสามรอบแล้วนะพริมา และทุกรอบคุณก็พยายามยัดเยียดดราม่าร้าวรานน้ำเน่าลงไปในซีนสำคัญ ทั้งที่โทนของเรื่องมันควรจะคมและเฉียบขาดกว่านั้น" "เพราะฉันมองเห็นภาพรวมของเรื่องได้กว้างกว่าคุณไงครับ!" พริมาสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอ้าวสะเอว ก้าวเข้าไปใกล้เส้นเทปสีแดงจนปลายรองเท้าเกือบจะแตะกัน "ที่คุณอยากได้ความดิบเถื่อนและเรียลลิสติกจนเกินงามเนี่ย มันไม่ได้เรียกว่างานศิลปะหรอกนะ มันเรียกว่าความเอาแต่ใจของเด็กผู้ชายที่ไม่ยอมโตต่างหาก!" คำพูดนั้นทำเอาทิศเหนือชะงัก กรามแกร่งขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาคู่คมวับไหววูบด้วยความเจ็บ ปมในอดีตที่เขาเคยทำหนังอินดี้แล้วเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะความดื้อรั้นถูกสะกิดเข้าอย่างจัง แต่แทนที่เขาจะถอยหลัง กลับกลายเป็นว่าความโกรธเข้าครอบงำจนทำให้ทิศเหนือตัดสินใจทำเรื่องที่บ้าบิ่นที่สุด พรึบ! ร่างสูงก้าวข้ามเส้นเทปสีแดงเข้ามาในเขตแดนของพริมาอย่างรวดเร็ว รวดเร็วเสียจนหญิงสาวถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังบางของเธอกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือไม้สักทองด้านหลังเข้าอย่างจัง ก่อนที่วงแขนแข็งแรงจะยกขึ้นกั้นขวางทางหนีของเธอไว้ทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือกับแผ่นอกกว้างของเขา ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าบริเวณซอกคอและพวงแก้มทำให้พริมาหัวใจเต้นรำ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยเชิดมั่นเมื่อครู่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ทะ... ทำบ้าอะไรของคุณ ถอยไปนะทิศเหนือ!" เธอยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อเชิร์ตสีเข้มนั้นกลับแข็งราวกับกำแพงคอนกรีต ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย "ทำไมล่ะครับ กลัวเหรอ?" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มแต่เจือไปด้วยความเย้ายวนอันตราย ทิศเหนือโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มเนียนของเธอ "ไหนบอกว่าเก่งนักไม่ใช่เหรอ ไหนบอกว่าผมมันแค่เด็กเอาแต่ใจไง ทำไมตอนนี้ถึงได้ตัวสั่นเป็นลูกนกแบบนี้ล่ะครับ คุณนักเขียนบทมือหนึ่ง" เคมีร้อนแรงที่ปะทะกันอย่างรุนแรงทำให้ห้องทำงานเงียบกริบลงชั่วขณะ เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวจนแทบจะประสานเป็นจังหวะเดียวกัน พริมาเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าภายในอกจะปั่นป่วนจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ก็ตามที "ผมจะบอกกฎใหม่อีกข้อนะพริมา..." ทิศเหนתกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลื่นห่างจากริมฝีปากของเธอเพียงแค่คืบ "ห้ามมองผมด้วยสายตาท้าทายแบบนั้นอีก... ไม่อย่างนั้น ผมอาจจะไม่ได้แค่ยืนคุยกับคุณดีๆ แบบนี้" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดเดือด ความโกรธเกลียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ไม่อาจปฏิเสธ พริมาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคที่แสบสันที่สุดเพื่อให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจสั่นนี้ ทว่า... แกร๊ก! เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบงันราวกับมีใครจงใจทำลายช่วงเวลากระอักกระอ่วนนี้ลง ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอการเคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือที่ถูกชูขึ้นสูง "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับท่านผู้กำกับ พอดีผมเอาสัญญาฉบับใหม่จากนายทุนใหญ่มาให้... เอ๊ะ หรือว่าผมมาผิดเวลา?" ทิศเหนือและพริมาผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ใบหน้าของหญิงสาวแดงก่ำด้วยความอาย ขณะที่ผู้กำกับหนุ่มหันไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญที่สุด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่ทั้งแสบทั้งแซ่บของทั้งคู่ในตอนนี้ด้วยนะครับ!