ศัตรูที่คุ้นเคย

“ถ้าการจะหนีจากกองถ่ายนรกมาอยู่ที่เซฟเฮาส์ลับ เพื่อจะเจอหน้าคุณเป็นคนแรก... ผมยอมไปนอนกักตัวในคุกให้จบๆ เรื่องไปซะยังจะดีกว่าครับ” ทิศเหนือแค่นยิ้มหยัน พิงแผ่นหลังกว้างกับกรอบประตูไม้สักของบ้านพักตากอากาศกลางป่าที่ถูกจัดเตรียมให้เป็นสถานที่กบดานชั่วคราว ดวงตาคมกริบกวาดมองร่างโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางห้องโถง ส้นสูงราคาแพงจิกแน่นลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังกรอด เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำพูดถากถางของเขาสักนิด ซ้ำยังเลิกคิ้วขึ้นอย่างเยือกเย็น พริมาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการตะโกนเหมือนที่ใครต่อใครคาดหวัง เธอทำเพียงค่อยๆ วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยจังหวะเนิบนาบ แต่สายตาที่ส่งมานั้นคมบาดลึกยิ่งกว่าใบมีดโกน “พูดจบแล้วใช่ไหมครับ คุณผู้กำกับทิศเหนือ” เธอเว้นวรรค จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของชายหนุ่ม “ถ้าพูดจบแล้วก็กรุณาหุบปาก แล้วเดินไปเช็กระบบรักษาความปลอดภัยที่ชั้นล่างด้วย เพราะถ้าฝีมือการทำงานของคุณยังห่วยแตกเหมือนการใช้คำพูดแบบนี้ อีกไม่กี่ชั่วโมงเราสองคนคงได้กลายเป็นศพเฝ้าป่าจริงๆ แน่” ทิศเหนือชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโมโหเปลี่ยนจังหวะไปในทันที... กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยแตะจมูก มันเป็นกลิ่นเดิม กลิ่นที่ทำให้เขานึกถึงคืนวันอันแสนเจ็บปวดบนเวทีประกาศรางวัลปีที่แล้ว วันที่เธอกลางโต้งๆ ต่อหน้าสื่อมวลชนว่าบทภาพยนตร์ของเขาเป็นได้แค่ ‘ขยะที่แต่งแต้มด้วยสีสันจอมปลอม’ “คุณ...” ทิศเหนือยันตัวขึ้นเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาอีกฝ่ายอย่างคุกคาม “คุณคือคนคุมโปรเจกต์นี้เหรอครับ? ยัยนักเขียนบทปากดีที่ทำโปรเจกต์ของผมเกือบพังไม่เป็นท่าในงานอวอร์ดครั้งนั้นน่ะหรือ” พริมาไม่ถอยหลัง เธอเดินสวนขึ้นมาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นอายความทะนงตนของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศจนแทบเกิดประกายไฟ “ฉันไม่ใช่แค่คนคุมโปรเจกต์ครับทิศเหนือ ฉันคือ 'คนเดียว' ที่จะถือสิทธิ์ขาดในทุกตัวอักษรและทุกการตัดสินใจในเซฟเฮาส์นี้” เธอกระซิบ เสียงของเธอแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอำนาจ “ถ้าคุณไม่อยากให้ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นแค่การทดลองของเด็กอนุบาล ก็หัดทำตัวให้สมกับตำแหน่งที่คนเขาอวยคุณเสียที” ทิศเหนือยิ้มกว้าง แต่มันเป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “คนเขาอวยหรือว่าความสามารถมันประจักษ์ครับ? ถ้าคุณไม่ชอบงานของผมขนาดนั้น ทำไมไม่ลาออกไปตั้งแต่แรก? หรือว่าการได้มาเฝ้ากรงขังผมที่นี่... มันคือความปรารถนาลึกๆ ของคุณกันแน่” บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ พริมาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะสวนกลับด้วยประโยคที่แสบสันที่สุด แต่แล้วเสียงสัญญาณเตือนภัยบางอย่างก็ดังขึ้นจากห้องควบคุมใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงเตือนการบุกรุก แต่มันคือสัญญาณเตือนว่า 'ระบบสื่อสารทั้งหมด' ถูกตัดขาดจากภายนอกโดยสมบูรณ์ พริมาผลักอกทิศเหนือออกอย่างแรงก่อนจะวิ่งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวรัวพิมพ์คำสั่งอย่างเร่งรีบ ทิศเหนือเดินตามไปยืนซ้อนหลังมองดูสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ “มีคนดักสัญญาณ?” ทิศเหนือถาม เสียงเข้มขึ้นทันที “ไม่ใช่แค่ดักครับ แต่มันมีการแทรกแซงจากภายใน” พริมาหันมามองเขา ดวงตาสั่นไหวด้วยความไม่แน่ใจ “ระบบถูกล็อก... ใครบางคนจงใจขังเราไว้ข้างในนี้” ทิศเหนือเงียบไป อารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยสัญชาตญาณนักล่าที่ตื่นตัว เขาคว้าข้อมือพริมาไว้แน่นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก้าวขึ้นบันไดมาจากทางด้านหลัง ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ควรจะมีแค่เราสองคน “หลบไปข้างหลังผม” ทิศเหนือสั่งเสียงต่ำ แต่แฝงด้วยความกังวล “ฉันไม่—” “อย่าดื้อครับพริมา!” เขาตวาดเบาๆ ก่อนจะกระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับหน้าอกกว้าง ในขณะที่มืออีกข้างคว้าของแข็งใกล้มือเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเปิดประตูเข้ามา เสียงลูกบิดประตูหมุนช้าๆ กลิ่นอายเย็นเยียบของความตายโรยตัวลงมาปกคลุมห้องทั้งห้อง ทิศเหนือจ้องมองบานประตูที่เริ่มแง้มออกพร้อมกับลมหายใจที่แทบจะหยุดนิ่ง แสงไฟในห้องกะพริบถี่ก่อนจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังขึ้นหนึ่งนัด! กระสุนเจาะทะลุบานประตูไม้ ฝังลงบนผนังข้างหูของทิศเหนือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ทิศเหนือผลักพริมาลงกับพื้นพร้อมกับทิ้งตัวลงทับเพื่อบังร่างเธอไว้ มือของเขาเอื้อมไปคว้าอาวุธที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงาน แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่ปืน... หากแต่เป็นซองจดหมายสีดำที่วางทิ้งไว้บนพื้นตรงหน้า เขารีบคว้ามันขึ้นมาเปิดอ่านในความมืดที่สลัวเพียงแสงจันทร์ ทันทีที่เห็นข้อความข้างใน นัยน์ตาของทิศเหนือก็เบิกกว้างด้วยความตระหนก... มันเป็นลายมือของคนที่เขารู้จักดีที่สุด คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ‘ยินดีต้อนรับสู่ฉากสุดท้าย ทิศเหนือ... และพริมา’ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่สองนี้ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!