จุดเริ่มต้นของพายุ

แฟ้มเอกสารหนาปึกถูกกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักราคาแพงจนเสียงดังสนั่น ลั่นทุ่งจนกาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกมาเล็กน้อย ทิศเหนือไม่แม้แต่จะปรายตาแลรอยเปื้อนสีดำบนพื้นผิวโต๊ะ เขายังคงไขว่ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน และพ่นควันบุหรี่ไฟฟ้ากลิ่นมินต์จาง ໆ ออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปอย่างไม่สะทกสะท้าน "คุณเสียสติไปแล้วหรือไง ผู้กำกับทิศเหนือ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เฉียบคมราคมมีดโกนเอ่ยขึ้นจากอีกฟากของห้อง ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มกำลังยืนกอดอกจ้องมองเขาด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบตึงเป็นหางม้าอย่างไร้ที่ติ ส่งเสริมให้ใบหน้าเรียวคมนั้นดูดุดันและเอาจริงเอาจังเป็นทวีคูณ "ผมปกติสุขดีครับคุณพริมา" ทิศเหนือตอบรับด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่เคลือบความเย่อหยิ่งเอาไว้เต็มเปี่ยม ดวงตาคมกริบสีนิลมองสำรวจเรือนร่างสมส่วนของนักเขียนบทสาวมือหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า "แล้วก็... กรุณาลดระดับเสียงลงด้วย ห้องเก็บเสียงที่นี่ไม่ได้หมายความว่าผมหูหนวก และที่สำคัญ... ผมเกลียดคนเสียงดัง" "แต่ฉันเกลียดคนไร้ความรับผิดชอบ!" พริมาสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด หล่อนก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน ทำลายระยะห่างระหว่างกันในพริบตา "ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ที่ใช้ทุนสร้างเกือบร้อยล้านกำลังจะเปิดกล้องเดือนหน้า แต่คุณ—ผู้กำกับมือทองผู้ไม่เคยฟังใคร—เพิ่งจะโทรไปบอกนายทุนเมื่อคืนว่า *'บทเรื่องนี้มันเชยสะדิด ผมจะรื้อเขียนใหม่หมด'* คุณบ้าไปแล้วเหรอทิศเหนือ!" "มันเชยจริงๆ นี่ครับ" ทิศเหนือยักไหล่ ใบหล่อเหลาฉายแววเย้ยหยัน "ถ้าผมฝืนดันโปรเจกต์นี้ด้วยบทขยะที่คุณบรรจงเขียนมาส่งเดช หนังเรื่องนั้นคงเจ๊งไม่เป็นท่า และชื่อเสียงที่ผมสะสมมาตลอดสิบปีคงป่นปี้... ซึ่งผมยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้" คำพูดนั้นไม่ได้สะเทือนใจพริมาอย่างที่ควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันกลับจุดประกายไฟโทสะในดวงตากลมโตคู่นั้นให้ลุกโชนขึ้นมาอีกขั้น หล่อนหัวเราะในลำคอด้วยความสมเพชเวทนา "บทขยะที่คุณว่า... ทำรายได้ทะลุร้อยล้านมาแล้วสามเรื่องติดต่อกันนะทิศเหนือ อย่าเอามาตรฐานความอาร์ตตัวพ่อของคุณมาตัดสินงานมืออาชีพของฉัน ถ้าไม่มีโครงเรื่องและไดอะล็อกที่ฉันปั้นมากับมือ ป่านนี้คุณคงเป็นแค่ผู้กำกับอินดี้ไส้แห้งที่ไม่มีใครรู้จักไปนานแล้ว!" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเริ่มอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความตึงเครียด ทิศเหนือหุบยิ้มกวนๆ บนใบหน้า ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อถูกจี้ใจดำ อดีตความล้มเหลวในช่วงเริ่มต้นอาชีพยังคงเป็นรอยแผลเป็นที่เขาเกลียดชัง และพริมาก็ช่างขยี้มันได้อย่างแม่นยำทุกครั้ง ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากส่วนสูงเกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งอึดอัด เขาก้มตัวลงไปใกล้ใบหน้าของหญิงสาวจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์ปะทะเข้ากับแก้วเนียนใส พริมาผะยอกจากความใกล้ชิดที่รุกล้ำ แต่หล่อนเลือกที่จะยืนหยัดนิ่ง ไม่ยอมถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว "อยากลองดีกับผมใช่ไหมครับ" ทิศเหนือกระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจ "คุณคิดว่าผมจะยอมเป็นหุ่นเชิดให้คุณคุมบังเหียนไปตลอดชีวิตหรือไงพริมา" "เปล่าเลย..." พริมาเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความท้าทายที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน "ฉันไม่ได้คิดจะคุมคุณ แต่ผู้บริหารและนายทุนมีคำสั่งเด็ดขาด... ในเมื่อคุณอยากรื้อบทนัก ฉันก็ได้รับมอบหมายให้มา *'กักตัว'* คุณไว้ที่เซฟเฮาส์แห่งนี้ จนกว่าบทภาพยนตร์ฉบับสมบูรณ์จะคลอดออกมา" ทิศเหนือชะงักไปนิด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง "คุณว่าไงนะ?" "ก็ตามนั้นค่ะ" พริมายกยิ้มมุมปาก คราวนี้เป็นฝ่ายเหนือกว่าบ้าง หล่อนหยพกุญแจดอกใหม่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทแล้วโยนมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา "โทรศัพท์มือถือ แล็ปท็อปส่วนตัว และช่องทางการติดต่อโลกภายนอกทั้งหมด... ถูกยึดไว้ที่ผู้ช่วยฉันเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณมีหน้าที่เขียนบท... และฉันมีหน้าที่นั่งเฝ้าคุณจนกว่าจะเสร็จ" "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!" ทิศเหนือตบโต๊ะเสียงดังลั่น ความเยือกเย็นทั้งหมดพังทลายลงในพริบตาเมื่อรู้ว่าตนเองถูกตัดขาดจากอิสรภาพ "ผมเป็นผู้กำกับนะ ไม่ใช่นักโทษเด็ดขาดชาย!" "แต่คุณทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจที่ต้องได้รับการดัดนิสัย!" พริมาตะคอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงความสุขุมกลับมา แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เลือกเอาทิศเหนือ... จะนั่งลงเขียนบทดีๆ กับฉันที่นี่ หรือจะจมปลักอยู่ในห้องนี้โดยไม่มีแม้แต่อาหารตกถึงท้องจนกว่าจะยอมจำนน" สองสายตาปะทะกันกลางอากาศราวกับมีประกายไฟแลบแปลบ เคมีที่ร้อนแรงและเต็มไปด้วยความเกลียดชังผสมความดึงดูดประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ทิศเหนือขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขากวาดตามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความเคียดแค้นปนทึ่งในความใจเด็ดของหล่อน ไม่มีใครกล้าทำกับเขาแบบนี้มานานมากแล้ว... นานจนเขือลืมไปเลยว่าความรู้สึกพ่ายแพ้ต่ออิสรภาพมันเป็นอย่างไร ชายหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีนิลพราวระยับด้วยประกายความดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ "ก็ได้ครับ... ในเมื่อคุณอยากอยู่ใกล้ผมขนาดนี้ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะพริมา..." ทิศเหนือโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของหล่อนช้าๆ น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความคุกคามที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เพราะการอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับผม... มันอาจจะอันตรายกว่าที่คุณคิดหลายเท่า" พริมานิ่งค้างไปชั่วขณะ ขนลุกชันไปทั่วแผ่นหลังเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากริมฝีปากที่เฉียดผ่านใบหู หล่อนพยายามจะถอยหนีเพื่อตั้งหลัก แต่ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งสั้นๆ ขัดจังหวะความตึงเครียดในห้อง ทิศเหนือผละถอยออกด้วยความหงุดหงิด ขณะที่พริมาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ เพราะตามกำหนดการแล้ว จะต้องไม่มีใครรบกวนพวกเขาในช่วงเวลานี้ ก่อนที่ทั้งคู่จะทันได้เอ่ยปากอนุญาต ประตูไม้บานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงโปรดของชายหนุ่มปริศนาในชุดโค้ตยาวสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้เงาหมวกแก๊ป และรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมาให้พวกเขาทั้งคู่ "ขอโทษที่ขัดจังหวะความหวานนะครับ..." น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยทักทาย "แต่ดูเหมือนว่า... พวกคุณจะมี *'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ'* เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคนแล้วล่ะครับ" ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจจากรี้ดเดอร์ทุกคนที่มีให้กันเสมอนะครับ