รอยจูบที่ไม่ได้วางแผน

เสียงคำรามของฟ้าผ่าด้านนอกดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างรถยุโรปคันหรูสั่นสะเทือน ทว่าบรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับเงียบงันและอึดอัดเสียยิ่งกว่าพายุโซนร้อนที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก “คุณจะขับรถเลยทางแยกไปถึงไหนครับผู้กำกับทิศเหนือ หรือว่ากำลังหาข้ออ้างที่จะพาผมไปติดเกาะร้างกับคุณจริงๆ” พริมาเอ่ยทำลายความเงียบขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแววตาหลังกรอบแว่นใสกลับฉายแววไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด เธอกอดอกแน่นพิงแผ่นหลังเข้ากับเบาะหนังราคาแพง ขณะที่สายตาก็จ้องมองทัศนียภาพเบื้องหน้าที่ถูกม่านฝนหนาทึบบดบังจนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง ทิศเหนือกัดฟันกรอด มือหนาที่กำพวงมาลัยรถไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเหลือบสายตาคมกริบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ แวบหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ “ปากเก่งเสียจริงนะครับคุณพริมา ลองมองกระจกมองข้างสิครับว่าน้ำมันมันเหลือขีดแดงหรือยัง ถ้าผมตั้งใจจะพาคุณไปติดเกาะร้าง อย่างน้อยผมก็คงเลือกคันที่ถังน้ำมันเต็มกว่านี้ ไม่ใช่มานั่งติดแหง็กอยู่กลางทางด่วนแล้วแอร์รถเกิดพัดลมเจ๊งกะทันหันแบบนี้” “ก็นั่นมันความสะเพร่าของคุณเองที่ไม่ยอมเช็กสภาพรถก่อนออกมาจากเซฟเฮาส์!” พริมาสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด “แล้วนี่อะไร ฝนก็ตกหนัก รถก็ติด แถมโทรศัพท์มือถือแบตฯ ดันมาหมดเอาตอนนี้อีก... ให้ตายเถอะ ผมล่ะอยากจะบ้าตายจริงๆ ที่ต้องมาติดอยู่กับคนเอาแต่ใจอย่างคุณ” “อ๋อเหรอครับ งั้นเชิญบ้าให้เต็มที่เลยครับ เพราะดูทรงแล้ว เราคงต้องติดอยู่ในรถคันนี้ด้วยกันอีกนาน จนกว่าฝนจะซาโน่นแหละ” ทิศเหนือถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะดึงเบรกมือแล้วดับเครื่องยนต์ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดหลังคารถราวกับจะกลบเสียงรอบตัว ความมืดสลัวภายในรถทำให้บรรยากาศยิ่งทวีความตึงเครียดและใกล้ชิดจนเกินความจำเป็น พริมาเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่าง เธอพยายามขยับตัวเว้นระยะห่างจากชายหนุ่มให้มากที่สุด ทว่าพื้นที่ในรถเก๋งคันเล็กกลับแคบถนัดตาเมื่อเทียบกับความอึดอัดทางอารมณ์ที่กำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ ความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักติดต่อกันหลายวันประกอบกับความกดดันจากปมปัญหาในโปรเจกต์ซีรีส์ ทำให้ขอบตาของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทิศเหนือสังเกตเห็นความผิดปกติที่เงียบไปของคนข้างๆ เขาเหลือบมองร่างบางที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่น ไหล่บางที่ไหวระริกเล็กน้อยนั้นฟ้องชัดเจนว่าเธอไม่ได้แข็งแกร่งอย่างที่ปากว่า “ไหวหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว “เรื่องของผมครับ” พริมาตอบเสียงเครือ พยายามซ่อนความอ่อนแอโดยการเอื้อมมือไปเปิดเก๊ะหน้ารถเพื่อหาลูกอมหรืออะไรก็ได้ที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าในจังหวะนั้นเอง รถบรรทุกคันใหญ่ที่วิ่งสวนเลนมาด้วยความเร็วก็พุ่งผ่านแอ่งน้ำขนาดมหึมาสาดโคลนและน้ำฝนเข้าใส่กระจกรถเต็มแรง พร้อมกับแรงกระแทกที่ทำให้ตัวรถโคลงเคลง “ระวัง!” ทิศเหนือพุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของพริมาไว้ตามสัญชาตญาณ แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้น ศีรษะของพริมาชนกับแผงคอนโซลรถเบาๆ แต่ด้วยความตกใจและแรงโน้มถ่วง ทำให้ร่างของเธอล้มทับลงไปอยู่บนตักแกร่งของชายหนุ่มโดยมีวงแขนแข็งแรงโอบรัดเอวเธอไว้แน่นเพื่อไม่ให้กระแทกกับพวงมาลัย หัวใจของทั้งสองคนเต้นรัวระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก พริมาเบิกตากว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วพบว่าใบหน้าคมคายของทิศเหนืออยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะเข้าหากันทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงไปเมื่อครู่แทบจะดับวูบลง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายผสมผสานกับความเย็นชื้นของสายฝนแผ่ซ่านอยู่รอบตัว ชวนให้เคลิบเคลิ้มจนน่าประหลาดใจ “ปล่อยผมนะ…” พริมาเอ่ยเสียงกระซิบพร่า ดวงตากลมโตสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่กำลังจ้องมองริมฝีปากของเธออยู่พอดี “ถ้าผมบอกว่าไม่อยากปล่อยล่ะครับ” ทิศเหนือกระซิบตอบ เสียงนุ่มทุ้มของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้สมองของหญิงสาวขาวโพลนไปหมด “คุณทิศเหนือ…” ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีกเมื่อชายหนุ่มเป็นฝ่ายร่นระยะห่างที่เหลืออยู่น้อยนิดนั้นให้หมดไป ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของเธออย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นในคราวเดียว สัมผัสอุ่นร้อนที่แนบชิดทำให้พริมาสะท้านเฮือก เปลือกตาสองข้างปิดลงโดยอัตโนมัติ สมองที่เคยประมวลผลด้วยเหตุผลและตรรกะมาตลอดพังทลายลงในพริบตา มันเป็นจูบที่ไม่มีใครคาดคิด… ไม่มีแผนการ ไม่มีบทบาทสมมติ และไม่มีการเตรียมตัวล่วงหน้า ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและแรงดึงดูดที่สะสมมานานนับสัปดาห์ ปลายลิ้นร้อนที่แตะแต้มเรียกร้องทำให้พริมาเผลอเผยริมฝีปากออกด้วยความซ่านสยิว มือบางที่เคยดันแผงอกแกร่งเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้จังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันครอบงำความรู้สึกทั้งหมด นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน… ทิศเหนือถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียนใสที่แดงก่ำไม่แพ้ริมฝีปาก ทั้งคู่หอบหายใจถี่กระชั้น สายตาที่ประสานกันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและประกายหวานล้ำที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากปฏิเสธ พริมาเป็นฝ่ายได้สติก่อน เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ แล้วดันอกชายหนุ่มให้ออกห่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับขยับตัวกลับไปนั่งฝั่งตัวเองด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู “วะ… ว่าไงนะ!” พริมาเสียงหลง พยายามดึงเสียงให้แข็งที่สุดเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง “ตะกี้… คุณทำบ้าอะไรลงไป!” ทิศเหนือยกมือขึ้นเสยผมลวกๆ ใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง เขากระแอมเบาๆ สองทีเพื่อปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้แววตาจะยังคงมีความพึงพอใจฉายชัดอยู่ลึกๆ “ผมต่างหากที่ต้องถามคุณว่าเผลอใจมาจูบผมทำไม” ทิศเหนือแกล้งเลิกคิ้วขึ้นสูง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “หรือว่าคุณคิดถึงฉากเลิฟซีนในบทที่เขียนจนทนไม่ไหว ต้องมาลองของจริงกับผู้กำกับดูสักตั้งครับคุณพริมา” “คุณทิศเหนือ! คนหน้าไม่อาย!” พริมาตวาดแว้ด ใบหน้าง้ำงอด้วยความเขินอายจนแทบจะระเบิด “ใครไปเผลอใจกับคุณกัน! เมื่อกี้มัน… มันก็แค่ อุบัติเหตุจากแรงกระแทกต่างหาก!” “อุบัติเหตุเหรอครับ?” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้เธออีกครั้งด้วยแววตาพราวระยับ น้ำเสียงทุ้มนุ่มกระซิบชิดริมหูจนคนฟังขนลุกซู่ “ถ้าอย่างนั้น… เรามาลองพิสูจน์กันดูไหมครับ ว่าอุบัติเหตุเมื่อกี้… ตั้งใจหรือเปล่า” “หยุดเลยนะ! ถ้าคุณขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว ผมจะ…” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะกระจกรถจากภายนอกดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์ภายในรถอย่างกะทันหัน ทั้งทิศเหนือและพริมาสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองต้นเสียงพร้อมกัน ภายใต้แสงไฟกะพริบของเสาไฟฟ้าริมทาง ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงโปรยปราย ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเปียกโชกผู้หนึ่งกำลังยืนถือร่มคันใหญ่อยู่ข้างกระจกฝั่งคนขับ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบและเต็มไปด้วยคำถามเมื่อมองผ่านฟิล์มกระจกเข้ามาเห็นสภาพอันน่าสงสัยของคนทั้งคู่ ทิศเหนือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนที่นัยน์ตาคมจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่าแขกไม่ได้รับเชิญคนนี้คือใคร “เวรกรรม…” ทิศเหนือพึมพำลอดไรฟัน “พี่ชายแท้ๆ ของคุณ… มาทำอะไรที่นี่เวลานี้วะเนี่ย” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับบทนี้นะครับ