เดทที่ไม่ได้ตั้งใจ

ปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟนีออนสลัวจากห้องโถงเซฟเฮาส์ ไม่ได้ทำให้ทิศเหนือถอยหลังลงคลองอย่างที่มันควรจะเป็น... ตรงกันข้าม ผู้กำกับหนุ่มไฟแรงกลับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ราวกับสิ่งที่จ่ออยู่ตรงหน้าเป็นเพียงไมโครโฟนประกอบฉากราคาถูก ไม่ใช่อาวุธที่พร้อมจะปลิดชีพเขาได้ในเสี้ยววินาที “เล็งดีๆ นะครับ มือปืนรับจ้าง... ถ้าคุณยิงพลาดขึ้นมา ค่าตัวบทบาทตัวประกอบของคุณในนรก คงไม่สูงพอจะจ่ายค่าสูทตัวนี้หรอก” ทิศเหนือเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว แม้ว่าเม็ดเหงื่อกาฬจะเริ่มผุดซึมตามไรผมของเขาแล้วก็ตาม สายตาคมกริบกวาดมองนิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนของชายชุดสูท ประเมินน้ำหนัก ระยะห่าง และความเป็นไปได้ในการแย่งชิงอาวุธในระยะประชิด “ปากดีนักนะ ผู้กำกับ... หวังว่าตอนที่ลมหายใจสุดท้ายของคุณหลุดลอยไป คุณจะยังรักษาความมั่นใจแบบนี้เอาไว้ได้” มือปืนหนุ่มขบกรามแน่น แรงกดที่ไกปืนเพิ่มขึ้นจนเกิดเสียงคลิกเบาๆ เปรี้ยง! เสียงปืนดังสนั่นก้องห้องโถงแคบๆ ทว่าไม่ใช่กระสุนจากปืนของมือปืนชุดสูท... แต่เป็นเสียงกระสุนที่เจาะทะลุกระจกหน้าต่างด้านข้าง ฝังเข้าที่หัวไหล่ของมือปืนจนมันเซถลาล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด ทิศเหนือหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตัว พริมายืนอยู่ตรงกรอบประตูที่พังเสียหาย มือเรียวบางยังคงถือปืนพกสั้นของเธอควันจางๆ ลอยกรุ่นอยู่ปลายกระบอก ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวและตื่นตระหนกปะปนกัน แต่เธอกลับรักษาสติได้อย่างยอดเยี่ยม “ยืนบื้ออะไรอยู่ล่ะทิศเหนือ! อยากตายเป็นผีเฝ้าเซฟเฮาส์หรือไง!” พริมาตวาดลั่น พุ่งตัวเข้ามาดึงแขนเขาให้หลบพ้นจากวิถีการยิงสำรองที่อาจจะมีเพิ่มขึ้น “คุณนี่นะ... ชอบทำตัวเป็นนางเอกหนังแอคชั่นจังหวะนรกอยู่เรื่อย” ทิศเหนือยอมให้เธอดึงแต่โดยดี แม้ปากจะยังไม่วายหาเรื่องแซว “แต่เมื่อกี้... ยอมรับก็ได้ว่าคุณเท่ไม่เบา” “เก็บคำชมไร้สาระของคุณไว้ใช้ตอนรอดออกจากที่นี่เถอะครับ ผู้กำกับปากจัด” พริมาสวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่หอบเหนื่อย ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความโกรธปนอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน เสียงไซเรนรถตำรวจดังแว่วมาจากที่ไกลๆ มือปืนบนพื้นกัดฟันกรอด มันใช้มือข้างที่เหลือควานหาวัตถุบางอย่างในกระเป๋าเสื้อสูท ก่อนจะกดปุ่มสีแดงเล็กๆ ทันที “ฉิบหายแล้ว!” ทิศเหนือสบถออกมาเสียงดัง เมื่อตระหนักได้ว่าเสียงไซเรนนั้นไม่ใช่ความช่วยเหลือ แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระเบิดเวลาที่ถูกตั้งค่าไว้ “มันไม่ได้มาคนเดียว... และพวกมันไม่ได้ตั้งใจจะจับเราเป็นเชลยตั้งแต่แรก!” เวลาเคาท์ดาวน์จากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ดัง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...* ถี่กระชั้นชิดขึ้นเรื่อยๆ แสดงว่าเหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งนาทีที่เซฟเฮาส์แห่งนี้จะกลายเป็นจุล “หนทางเดียวคือต้องออกทางระบายอากาศด้านหลัง!” พริมาตัดสินใจเด็ดขาด เธอพยายามดันตู้เอกสารเหล็กขนาดใหญ่เพื่อเปิดทาง แต่ด้วยน้ำหนักที่มากเกินไปทำให้มันขยับแทบไม่ได้ “ถอยไป!” ทิศเหนือพุ่งเข้ามาใช้ไหล่กระแทกตู้เอกสารเต็มแรง กล้ามเนื้อตึงเกร็งจนเส้นเลือดที่คอปูดโปนด้วยความเจ็บปวดจากแผลเก่าที่ยังไม่หายดี แต่เขาก็ไม่ยอมหยุดจนกระทั่งตู้เอกสารล้มครืนลง เปิดช่องทางระบายอากาศแคบๆ ให้เห็นแสงสว่างด้านนอก “เร็วเข้า!” ทิศเหนือฉุดมือพริมาให้มุดเข้าไปก่อน แต่ด้วยความแคบของช่องทำให้เสื้อโค้ทของพริมาเกี่ยวติดกับน็อตเหล็กจนเธอสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น “อ๊ะ! ติด...” พริมานิหน้าด้วยความเจ็บ ทิศเหนือไม่ลังเล เขาปีนตามกลับเข้ามา ช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอปะปนกับควันไฟจางๆ ทำให้สติของเขาพล่าเลือนไปชั่วขณะ แต่สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยให้โรแมนติก เขาใช้มืออีกข้างกระชากผ้าที่ติดอยู่จนขาดหลุดลุ่ย แล้วผลักร่างบางให้ออกไปสู่ด้านนอกได้อย่างปลอดภัย ก่อนที่เขาจะกระโดดตามออกมาในวินาทีสุดท้าย ตูมมมม! แรงระเบิดมหาศาลเป่าเซฟเฮาส์หลังนั้นจนราบเป็นหน้ากลอง แรงอัดอากาศกระแทกแผ่นหลังของทิศเหนือเต็มแรง ทำให้เขาร่างกระเด็นไปตกกระแทกพุ่มไม้หนาทึบพร้อมกับพริมาที่อยู่ใต้ร่างของเขา ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังประสานกัน ทิศเหนือท้าวแขนไว้กับพื้นเพื่อพยุงน้ำหนักตัวไม่ให้ทับลงบนร่างบาง ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างใกล้ชิด... ใกล้เสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้มของกันและกัน ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว เคมีแปลกประหลาดบางอย่างพวยพุ่งขึ้นท่ามกลางกลิ่นอายควันไฟและความรอดตายอย่างฉิวเฉียด หัวใจของทิศเหนือเต้นรัวแรง ไม่ใช่เพราะความกลัวจากแรงระเบิด แต่เป็นเพราะสัมผัสแนบชิดและแววตาไหวระริกของหญิงสาวใต้ร่าง “นี่คุณ...” พริมาเอ่ยเสียงแผ่วเบa ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย “จะมองหน้าฉันอีกนานไหม... ลุกขึ้นได้แล้ว น้ำหนักคุณไม่ใช่เบาๆ นะ” “แหม... เพิ่งผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน หักคะแนนความโรแมนติกของผมซะยับเยินเลยนะครับ คุณนักเขียนบท” ทิศเหนือแกล้งโน้มใบหน้าลงไปใกล้กว่าเดิมอีกนิด แกล้งหยอกเย้าเพื่อปกปิดความเขินอายที่ตีรวนขึ้นมาในอก “ถ้าคุณไม่ลุกขึ้นภายในสามวินาทีนี้ ฉันจะเอาเข่ากระแทกจุดตายของคุณจริงๆ ด้วยนะทิศเหนือ!” พริมาขู่เสียงเขียว แม้แก้มเนียนจะขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายที่ซ่อนไม่มิด ทิศเหนือหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมขยับตัวลุกขึ้นยืนแต่โดยดี พร้อมกับยื่นมือหนาออกไปให้เธอจับเพื่อช่วยพยุงตัวขึ้นมา พริมาลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะวางมือเรียวเล็กของเธอบงบนฝ่ามืออุ่นของเขา แรงบีบกระชับที่ส่งผ่านความรู้สึกประหลาดบางอย่างทำให้ทั้งคู่ต่างฝ่ายต่างนิ่งงันไปชั่วครู่ ทว่า ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากตรอกมืดด้านหลัง พร้อมกับลำแสงไฟฉายที่สาดส่องตรงมายังพวกเขาทั้งคู่ “อยู่นั่นไง! ล้อมพวกมันไว้!” เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าห้าคนก้าวออกมาจากความมืด พร้อมอาวุธครบมือ ทิศเหนือหันไปมองกลุ่มคนเหล่านั้น ก่อนจะก้มลงมองพริมาที่ยืนหายใจหอบอยู่ข้างๆ ในสถานการณ์ที่จนมุมเช่นนี้ การหนีไม่ใช่ทางเลือกอีกต่อไป “ดูท่าทาง... เราคงต้องเล่นละครฉากใหญ่กันจริงๆ แล้วล่ะครับ คุณนักเขียนบท” ทิศเหนือกระซิบเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกวาดมองทำเลรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อหาช่องทางสู้ “หมายความว่ายังไง?” พริมาขมวดคิ้วสงสัย ทิศเหนือไม่ตอบคำถาม แต่กลับคว้าเอวบางของพริมาเข้ามาแนบชิดอย่างไร้การลังเล ดึงเธอล้มลงไปนอนคลุกฝุ่นด้วยกันหลังซากถังขยะเก่าๆ เพื่อหลบวิถีการยิงระลอกแรกที่สาดเข้ามา พริมาอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของเขา “จับฉันให้แน่นๆ นะครับ...” ทิศเหนือกระซิบข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มเปี่ยมด้วยความมั่นใจที่ทำเอาคนฟังใจสั่นระรัว “...เพราะต่อจากนี้ คือฉากเลิฟซีนท่ามกลางดงกระสุน ที่การันตีว่าเรตติ้งพุ่งกระฉูดแน่นอน!” พริมาเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเขา ก่อนที่ทิศเหนือจะตวัดปืนในมือยิงสวนกลับไปยังกลุ่มมือปืนด้วยความแม่นยำราวจับวาง พร้อมๆ กับที่เสียงฝีเท้าปริศนาอีกชุดหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาประชิดด้านหลังของพวกเขาด้วยความเร็วสูง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญและฟินจิกหมอนไปกับตัวละครของเราในตอนนี้นะครับ