ฝนตกกับความลับที่เผลอหลุด

เสียงเคาะประตูด้านนอกดังรัวระรัวราวกับกลองเพล สะท้อนความร้อนรนของผู้มาเยือนจนแทบจะพังบานไม้สักเข้ามาให้ได้ ทิศเหนือยืนนิ่งเป็นรูปปั้น หูยังคงอื้ออึงกับเสียงแหลมสูงที่ประกาศศักดาอยู่หลังบานประตู ขณะที่พริมาเบิกตากว้าง หันขวับมามองผู้กำกับหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิท "ใครกัน..." พริมาขยับริมฝีปากกระซิบถามโดยไร้เสียง "คนที่ผมไม่อยากเจอหน้ามากที่สุดในรอบสามเดือนนี้ยังไงล่ะครับ" ทิศเหนือเค้นเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเปลี่ยนจากความอ่อนล้าเมื่อครู่เป็นความเย็นชาและหงุดหงิดเต็มพิกัด ครืนนน—! เสียงฟ้าร้องคำรามก้องกังวานสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินจะแยก พร้อมกับสายฝนห่าใหญ่ที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี แรงลมกระโชกแรงซัดน้ำฝนปะทะกระจกหน้าต่างเสียงดังสนั่น และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แสงไฟนีอオンสีขาวนวลภายในเซฟเฮาส์ก็กะพริบถี่สองครั้งก่อนจะดับวูบลง ความมืดมิดกลืนกินพื้นที่รอบตัวทันที เหลือเพียงแสงสว่างวาบจากสายฟ้าที่แล่นผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง เผยให้เห็นเงาร่างของทั้งสองคนที่ยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด "กรี๊ด! ไฟดับเหรอเนี่ย!" เสียงแหลมปรี๊ดของบุคคลภายนอกดังทะลุเข้ามาอีกระลอก พร้อมเสียงบิดลูกบิดประตูรัวๆ "เปิดสิคะ! ทำไมไม่เปิดประตู! ข้างนอกฝนตกหนักจนเปียกหมดแล้วนะ!" ทิศเหนือถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระอา เขาขยับตัวจะเดินไปที่ประตูเพื่อจัดการปัญหาเฉพาะหน้า แต่พริมากลับเอื้อมมือคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว แรงดึงนั้นเบาหวิวแต่กลับรั้งฝีเท้าของคนตัวสูงให้หยุดชะงักได้อย่างน่าประหลาด "คุณจะออกไปไม่ได้นะ... ถ้าแม่ของคุณ หรือใครก็ตามที่อยู่ข้างนอกนั้นรู้ว่าเราติดอยู่ในห้องนี้ด้วยกันสองต่อสองในสภาพนี้..." พริมาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ความหวาดระแวงฉายชัดในดวงตาคู่สวย ทิศเหนือชะงัก เขาก้มลงมองมือเรียวที่กำชายเสื้อของเขาแน่น สายตาของชายหนุ่มอ่อนลงชั่วขณะเมื่อความมืดทำให้เกราะป้องกันตัวตนของเขารั่วไหล "กลัวเหรอครับ คุณนักเขียนบทผู้ไม่เคยเกรงกลัวใคร" "นี่ไม่ใช่เวลามาประชดนะครับทิศเหนือ" พริมาตวัดเสียงกลับทันควัน แม้ความมืดจะอำพรางใบหน้าของเธอ แต่เขารู้ว่าเธอกำลังเม้มปากแน่นด้วยความเครียด เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นใกล้ตัวอาคารจนแสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วห้อง ในเสี้ยววินาทีนั้น ทิศเหนือตัดสินใจคว้าข้อแขนเรียวของพริมาแล้วดึงเธอหลบเข้าไปในมุมอับของห้องทำงาน—ซอกมุมแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือสูงท่วมหัวกับผนังทึบ ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วผ่านเนื้อผ้า "ชูส์..." ทิศเหนือกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนพริมาต้องเกร็งตัวแข็งทื่อ มือหนาข้างหนึ่งยันผนังห้องไว้เพื่อกั้นพื้นที่ ขณะที่อีกข้างยังคงกุมข้อมือเธอไว้หลวมๆ "เงียบไว้ครับ ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายไปมากกว่านี้" ข้างนอกนั้น เสียงทุบประตูดังขึ้นอีกสองสามครั้ง ก่อนจะตามด้วยเสียงตะโกนอย่างหัวเสีย "สงสัยไม่อยู่... ชิ! ฝนก็ตกหนักเป็นบ้าเลย" ตามด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินห่างออกไปทางบันไดหนีไฟ ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดระเบียงด้านนอก ทว่าความเงียบครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยความอึดอัดระลอกใหม่ที่อันตรายกว่าเดิมหลายเท่า เมื่อสติเริ่มกลับมาทำงาน พริมาก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้เฃากำลังอยู่ในระยะที่แนบชิดกันเกินไป กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวทิศเหนือรุกรานประสาทสัมผัสของเธอจนสมองแทบประมวลผลไม่ถูก "คุณ... ปล่อยแขนฉันได้แล้วมั้งครับ" พริมาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจของเธอปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเขา ทิศเหนือยังไม่ขยับ เขาก้มมองคนในอ้อมแขนผ่านแสงสลัวจากสายฟ้าที่ยังคงแลบแปลบปลาบเป็นระยะ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สะท้อนความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้มาตลอด "ทำไมล่ะครับ อยู่แบบนี้... ไม่อบอุ่นกว่าการออกไปเผชิญโลกข้างนอกหรือไง" น้ำเสียงของเขาเจือแววเย้าแหย่ตามนิสัยเดิม แต่ลึกๆ แล้ว น้ำเสียงนั้นกลับสั่นไหวอย่างผิดปกติ "เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ทำไมฉันต้องมาหาความอบอุ่นจากผู้กำกับปากเสียอย่างคุณด้วย" พริมาสวนกลับทันควัน พยายามดันอกอีกฝ่ายออก แต่ทิศเหนือกลับไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อน ราวกับกำแพงที่สร้างขึ้นจากความดื้อรั้นและ... ความโหยหา "ปากเสียเหรอครับ?" ทิศเหนือทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวดังขึ้น "ถ้ารู้ว่าผมปากเสีย แล้วคุณยังจะดันทุรังมานั่งฟังผมระบายเรื่องความล้มเหลวเมื่อสามปีก่อนทำไมล่ะครับ พริมา" ชื่อจริงที่ถูกเปล่งออกมาโดยไม่มีคำนำหน้า ทำให้พริมาชะงัก ก้อนเนื้อในอกกระตุกวูบ "ฉันไม่ได้อยากฟัง... คุณพูดเองต่างหาก" เธอเถียงเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด "แต่คุณก็ไม่ได้เดินหนี" ทิศเหนือสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความกดดันที่เปี่ยมด้วยความลึกซึ้ง "คุณอยู่ตรงนั้น ฟังทุกคำ ฟังกระทั่งเสียงที่ผมเกลียดที่สุด... เสียงที่ยอมรับว่าตัวเองน่ะ มันพ่ายแพ้" ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างทั้งคู่ ชั่วขณะหนึ่งไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงฝนด้านนอกที่ทำหน้าที่เป็นฉากหลังให้กับความเปราะบางที่กำลังถูกเปิดเปลือย พริมาสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอยกมือขึ้นวางบนแผงอกของเขา คราวนี้ไม่ใช่เพื่อผลักไส แต่เป็นการสัมผัสเพื่อยืนยันว่ามนุษย์ตรงหน้าเธอไม่ได้เป็นเพียงผู้กำกับจอมเผด็จการที่เธอเคยเกลียดชัง "ไม่มีใครไม่เคยแพ้หรอกค่ะ... เอ๊ย... หรอกครับ" พริมาเผลอหลุดคำพูดติดปากออกมาจนต้องรีบแก้คำสรรพนาม ทว่าทิศเหนือกลับหลุดยิ้มออกมาในความมืด เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความเยาะหยันหลงเหลืออยู่เลย "นั่นสินะครับ" ทิศเหนือทอดถอนใจ "แต่การพ่ายแพ้ต่อหน้าคนที่... คนที่เราอยากให้ยอมรับมากที่สุด มันเจ็บปวดกว่าที่คิดนะครับ พริมา" ดวงตาสองคู่ประสานกันในความมืด ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงทีละน้อยโดยไม่มีใครรู้ตัว ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเป็นหนึ่งเดียวกัน หัวใจของทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับเสียงสายฝนภายนอก ทิศเหนือโน้มใบหน้าลงช้าๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันอย่างประหม่า "ถ้าผมจะขอ... เริ่มต้นใหม่ ตั้งแต่บทแรกที่เรายังไม่เคยรู้จักกัน" ทิศเหนือกกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ "คุณจะอนุญาตไหมครับ?" พริมานิ่งงิ่ง สมองขาวโพลน คำพูดนับร้อยที่เคยเตรียมไว้เพื่อโต้เถียงมลายหายไปจนหมดสิ้น เธอกำลังจะอ้าปากตอบคำถามนั้น— ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงไขกุญแจที่ดังคลิก! "พี่เหนือคะ! หนูถือวิสาสะไขเข้ามาแล้วนะ ไฟดับแบบนี้ต้องมีคนติดอยู่ในห้องแน่ๆ เล..." เสียงใสแจ๋วของ 'มินตรา' นางเอกสาวดาวรุ่งพุ่งแรงที่กำลังเป็นข่าวฉาวกับทิศเหนือดังลั่นห้อง พร้อมๆ กับที่แสงไฟนีออนสว่างพรึบขึ้นทันทีเมื่อระบบสำรองไฟทำงาน! ภาพที่มินตราเห็นตรงหน้า คือผู้กำกับหนุ่มเนื้อหอมกับนักเขียนบทสาวมือฉมัง ที่ยืนชิดติดกันจนแทบจะรวมร่างอยู่ในซอกมุมห้องทำงาน สายตาทั้งคู่ผสานกันอย่างมีความหมาย และริมฝีปากของทิศเหนืออยู่ห่างจากริมฝีปากของพริมาไม่ถึงเซนติเมตร! มินตราอ้าปากค้าง ถาดกาแฟในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ทิศเหนือผละตัวออกจากพริมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่เยียบเย็นจนน่ากลัว ขณะที่พริมาหน้าแดงก่ำ รีบก้าวถอยหลังออกห่างทันที ---โปรดติดตามตอนต่อไป--- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความอบอุ่นท่ามกลางพายุฝนด้วยกันนะครับ