ความเงียบที่น่าอึดอัด

เสียงควันบุหรี่ที่ถูกพ่นออกจากเรียวปากบางของเรย์ในห้องสอบสวนแคบๆ นั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกผ่อนคลายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลิ่นนิโคตินเจือจางกลับผสมผสานกับกลิ่นอับของเอกสารคดีเก่าและหยาดฝนที่เริ่มเคาะกระจกด้านนอก จนทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดเสียจนแทบหายใจไม่ออก ร.ต.อ. ภาคิน นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักที่ผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชน ดวงตาคมก్రిบภายใต้กรอบหน้าเคร่งเครียดจดจ้องมองร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่ยืนพิงขอบหน้าต่างหันหลังให้ "คุณกำลังพยายามบอกผมว่า ทุกอย่างที่ผมยึดถือมาตลอดชีวิต... หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ รอยนิ้วมือ คราบดีเอ็นเอ มันไม่มีค่าอะไรเลยงั้นสิ เรย์" ภาคินเปิดฉากทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความเหนื่อยล้า ไหล่กว้างของสารวัตรหนุ่มเกร็งแน่นจนเห็นสันนูนของกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ต เรย์ค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มระบายยิ้มจางที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้บ่งบอกถึงความสุข หากแต่เป็นความสมเพชเวทนาต่อความดื้อรั้นของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ตรงหน้า "สารวัตรภาคินครับ... คุณยังไม่เข้าใจอีกหรือว่า วิทยาศาสตร์ที่คุณบูชา มันเป็นเพียงแค่เครื่องมือไว้อธิบาย 'สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว' แต่ไสยเวทและพลังงานที่มองไม่เห็น มันคือ 'เจตจำนง' ที่กำลังชักใยสิ่งเหล่านั้นต่างหาก" เรย์เดินเข้ามาช้าๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดังสะท้อนก้อง "คดีนี้... ศพไม่มีร่องรอยการต่อสู้ หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันเพราะความกลัวขีดสุด คุณใช้วิทยาศาสตร์ชันสูตรได้ว่าเขาหัวใจวายตาย แต่คุณไม่มีทางตอบได้หรอกว่า ทำไมคืนนั้น ดวงตาของเหยื่อถึงมองตรงไปที่มุมห้อง ทั้งที่ไม่มีใครอยู่ที่นั่นนอกจากความมืด" ภาคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเกลียดความจริงข้อนี้ เกลียดที่มันสั่นคลอนความเชื่อมั่นในอุดมการณ์ที่เขาใช้แลกมาด้วยชีวิตของอดีตคู่หู "ถ้ามันมีเจตจำนงบ้าๆ นั่นจริง ทำไมคุณถึงไม่ช่วยเขาตั้งแต่แรก ทำไมต้องรอให้ผมต้องมาตามเก็บศพและซากปริศนาพวกนี้ด้วยล่ะเรย์!" ภาคินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ แรงกระแทกทำให้เก้าอี้ไถลไปชนกับชั้นวางเอกสารด้านหลังเสียงดังสนั่น ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสอบสวนอีกครั้ง เป็นความเงียบที่หนักอึ้งจนแทบจะได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจของคนทั้งคู่ เรย์ไม่ได้ถอยหนี เขาก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาสนเท่ห์คู่นั้นจดจ้องลึกลงไปในดวงตาของนายตำรวจหนุ่ม ราวกับต้องการมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "เพราะถ้าผมยื่นมือเข้าไปยุ่งตั้งแต่วันแรก... ผมก็คงไม่ได้เห็นคุณวิ่งวุ่นตามหาความจริงด้วยความโหยหาแบบนี้หรอกครับสารวัตร" เสียงของเรย์นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "คุณไม่ได้ตามล่าหาความยุติธรรมให้คนตายหรอกครับ... คุณแค่วิ่งหนีความรู้สึกผิดที่ช่วยคู่หูของคุณไว้ไม่ได้เมื่อสามปีก่อนต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่า ภาคินชะงักงัน ลลมหายใจสะดุดกึก มือหนาที่กำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางที่เขาพยายามปกปิดมาตลอด "คุณไม่มีสิทธิ์มาพูดเรื่องนั้น..." ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาคมเข้มเริ่มไหววับ "ทำไมจะไม่มีล่ะครับ?" เรย์เอ่ยเบาๆ โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ "ในเมื่อเราสองคนกำลังยืนอยู่บนเรือลำเดียวกัน เรือที่กำลังจะจมลงด้วยความลับที่คุณเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะยอมรับความจริง" บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดจนถึงขีดสุด ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีเสียงถกเถียงเชิงเหตุผล มีเพียงสายตาที่เปิดเปลือยตัวตนที่แท้จริงเข้าหากัน ร่างสูงของเรย์หยุดนิ่งอยู่ในระยะที่ใกล้เสียจนภาคินรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายเฉพาะตัวที่มักจะมาพร้อมกับความลี้ลับเสมอ ทว่า... ก่อนที่ภาคินจะทันได้เอื้อnวาจาใดเพื่อตอบโต้ความจริงอันเจ็บปวดนั้น *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ และก่อนที่เจ้าของห้องจะอนุญาต ประตูก็ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหมวดสาวลูกน้องคนสนิทที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด นัยน์ตาเบิกKว้างด้วยความตื่นตระหนก "สารวัตรคะ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ" เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เราเพิ่งได้รับรายงานจากนิติเวช... ผลตรวจดีเอ็นเอจากคราบเลือดในที่เกิดเหตุเมื่อคืนนี้... มันไม่ใช่ของเหยื่อรายแรก และไม่ใช่ของฆาตกร..." ภาคินขมวดคิ้วมุ่น ละสายตาจากเรย์ช้าๆ "แล้วมันเป็นของใคร?" หมวดสาวมองหน้าสารวัตรหนุ่มสลับกับเรย์ด้วยความลังเล ก่อนจะเอ่ยชื่อออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "เป็นดีเอ็นเอของ... ร.ต.อ. ภาคิน เมื่อสามปีก่อนค่ะ" *** ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากลิ่นอายไสยเวทกับผมในตอนนี้ด้วยนะครับ