ข้อตกลงลับ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าในห้องเก็บของสถานีตำรวจภูธรเมือง ลอยอบอวลจนเกือบจะสัมผัสได้ด้วยปลายลิ้น มันไม่ใช่กลิ่นที่ชวนให้รื่นรมย์นัก แต่สำหรับ ร.ต.อ. ภาคิน แล้ว กลิ่นเหล่านี้คือความจริง... ความจริงอันเย็นเยียบที่จับต้องได้ ต่างจากเรื่องเล่าไร้สาระเกี่ยวกับวิญญาณและความเชื่อทางไสยเวทที่เขากำลังเผชิญอยู่ สารวัตรหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนถึงข้อศอก ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะไม้สักตัวเก่า แสงไฟนีออนสีส้มกระพริบไหวทุกครั้งส่งเสียงฮัมเบาๆ ในความเงียบ นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในมือ ดวงตาคมกราบกวาดมองเอกสารคดีเก่าที่ถูกรื้อขึ้นมาเกลื่อนกลาด ภาพถ่ายศพ ร่องรอยการตายที่แพทย์นิติเวชยังคงลงความเห็นว่า "หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน" โดยไม่มีร่องรอยการต่อสู้หรือสารพิษในกระแสเลือด แต่วิญญาณไม่ได้คิดเช่นนั้น... หรืออย่างน้อยที่สุด คนที่ยืนอยู่มุมมืดของห้องก็ไม่ได้คิดเช่นนั้น "คุณกำลังมองหาหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ในสถานที่ ที่วิทยาศาสตร์เอื้อมไม่ถึง สารวัตร" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นจากเงาสลัว เรย์ก้าวออกมาจากมุมห้อง แสงไฟสลัวตกกระทบใบหน้าด้านข้างที่คมคายและนัยน์ตาสีสนิมที่ยากจะคาดเดา ร่างทรงอิสระไม่ได้สวมชุดขาวหรือเครื่องรางใดๆ วันนี้เขากลับสวมเพียงเสื้อโค้ทสีดำสนิท ดูราวกับเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งในห้องนี้ ภาคินไม่หันกลับไปทันที เขายังคงจ้องมองภาพถ่ายใบล่าสุด—ศพของชายวัยกลางคนที่มีเลือดไหลออกจากรูหูทั้งสองข้างโดยไม่มีสาเหตุ "วิทยาศาสตร์คือความจริงที่พิสูจน์ได้ เรย์" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ปราศจากความโกรธเกรี้ยว "สิ่งที่คุณทำ... มันเป็นแค่จิตวิทยาหมู่และอุปาทาน" "ถ้ามันเป็นแค่จิตวิทยา ทำไมคุณถึงนอนไม่หลับมาสามคืนติดต่อกันล่ะครับ?" เรย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนเหลือเพียงก้าวเดียว กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาโชยแตะจมูก "ทำไมเสียงกระซิบในหัวของคุณถึงยังคงดังขึ้นทุกครั้งที่คุณอยู่ใกล้ที่เกิดเหตุ... เสียงที่เรียกชื่อคุณ เสียงของคนที่คุณช่วยไว้ไม่ได้ในอดีต" ร่างของสารวัตรหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ กล้ามเนื้อบริเวณกรามขยับเล็กน้อยจากการขบฟันแน่น เขาเกลียดการถูกอ่านใจ... และเขายิ่งเกลียดที่เรย์อ่านมันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ภาคินหันขวับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ "คุณต้องการอะไรกันแน่ เรย์? เงิน? ชื่อเสียง? หรือแค่ต้องการพิสูจน์ว่าตัวเองเหนือกว่าตำรวจอย่างผม?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "ผมไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น สารวัตร... นอกจาก 'ความยุติธรรม' ในแบบที่กฎหมายของคุณเอื้อมไม่ถึง คนที่ฆ่าเหยื่อเหล่านั้นไม่ได้ใช้มีด ไม่ได้ใช้ปืน แต่มันใช้ 'เสียง' และตอนนี้... เสียงนั้นกำลังตามหาคุณ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเก็บเอกสารชั่วขณะ มีเพียงเสียงฮัมของหลอดไฟที่ยังคงทำงาน เสียงหัวใจของภาคินเต้นระรัวอยู่ในอก ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความอึดอัดที่ถูกต้อนจนมุมด้วยความจริงที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตราชการ เขามองเรย์ พิจารณาตัวตนของชายตรงหน้า... เรย์ฉลาด เย็นชา และเป็นอันตราย แต่วินาทีนี้ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเบาะแสเดียวที่จะพาเขาไปกระชากหน้ากากฆาตกรที่ฆ่าเพื่อนร่วมงานของเขาเมื่อห้าปีก่อน กลับอยู่ในมือของคนๆ นี้ ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะวางบุหรี่ลงบนโต๊ะ เสียงวัตถุกระทบไม้ดังชัดเจนในความเงียบ "ตกลง" ภาคินเอ่ยเสียงเข้ม แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยว "เราจะร่วมมือกัน... แต่ภายใต้เงื่อนไขของผม ทุกอย่างต้องมีเหตุผลอธิบายได้ และถ้าผมพบว่าคุณกำลังเล่นตลกอะไรลับหลังผม ผมจะใส่กุญแจมือคุณเป็นคนแรก" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากปรากฏชัดขึ้นอีกนิด "ยุติธรรมดีครับ สารวัตร... แต่จำไว้ว่า บางครั้งความจริงที่คุณอยากได้ยิน อาจจะน่ากลัวกว่าความตายเสียอีก" เรย์ยื่นมือขวาออกมาเบื้องหน้า ฝ่ามือหนานั้นนิ่งสนิท ภาคินมองมือคู่นั้นชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจยื่นมือไปจับ เป็นการทำสัญญาระหว่างสองขั้วความคิด—วิทยาศาสตร์อันเที่ยงตรง และไสยเวทร้ายลึก ทันทีที่ปลายนิ้วของทั้งคู่สัมผัสกัน ความเย็นเยือกแปลกประหลาดก็แล่นริ้วขึ้นมาจากฝ่ามือของเรย์ ราวกับกระแสไฟฟ้าแรงดันต่ำที่ไหลผ่านผิวหนังของภาคิน พร้อมกันนั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาที่ไม่ควรจะมีอยู่จริงก็ดังขึ้นก้องในโสตประสาทของสารวัตรหนุ่ม... *...ระวังตัวไว้... มันกำลังยืนอยู่หลังประตู...* ภาคินสะดุ้งสุดตัว ชักมือกลับโดยอัตโนมัติ หันขวับไปมองประตูเหล็กทึบของห้องเก็บเอกสารที่ปิดสนิท ลมเย็นจัดพัดผ่านข้อเท้าทั้งที่ไม่มีช่องระบายอากาศ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความรู้สึก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง เรย์หันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม ขณะที่ภาคินชักมือลงไปกุมด้ามปืนพกประจำกายโดยอัตโนมัติ นิ้วโป้งปลดเซฟอย่างไร้เสียง ประตูห้องเก็บเอกสารค่อยๆ แง้มเปิดออกเองช้าๆ เผยให้เห็นความมืดมิดของทางเดินด้านนอก และร่างเงาตะคุ่มของใครบางคนกำลังยืนรออยู่ พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดที่ตลบอบอวลรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ