ตรรกะ vs เวทมนตร์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของซากอิฐโบราณในห้องใต้ดิน คลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟดำเข้มข้นจากแก้วกระดาษในมือของ ร.ต.อ. ภาคิน นายตำรวจหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานชั่วคราว แสงไฟนีออนดวงเปลือยสาดส่องลงกระทบแฟ้มคดีอาชญากรรมบนโต๊ะจนเกิดเงาทอดยาว เขาปรายตามองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเข้ม นามว่าเรย์ ผู้ซึ่งกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวลูบไล้รอยจารอักขระขอมโบราณที่สลักไว้บนผนังอิฐมอญอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังสัมผัสผิวเนื้อของคนรัก "อย่าเอาความเชื่อพรรค์นั้นมาปะปนกับสำสำนวนการสืบสวนของผมเลยครับ, เรย์" เสียงทุ้มต่ำของภาคินเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเยียบเย็นและดุดันตามวิสัยของนายตำรวจผู้ผ่านสนามรบทางคดีมาโชกโชเหวก เขาตบแฟ้มคดีในมือลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "รอยแผลฉีกขาดที่ลำคอและทิศทางของรอยเลือด มันอธิบายได้ด้วยหลักฟิสิกส์และแรงเหวี่ยงจากของมีคม ฆาตกรไม่ได้ใช้มนต์ดำคาถาอาคมอะไรทั้งสิ้น... สิ่งที่พวกคุณเรียกว่า 'อาถรรพ์' มันก็แค่คำอธิบายของคนที่ขี้เกียจใช้สมองสืบหาความจริงทางนิติวิทยาศาสตร์" เรย์ค่อยๆ หันกลับมา ชายหนุ่มไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย มุมปากของร่างทรงอิสระกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เคลือบด้วยความเย้ยหยันอันสุขุม นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นมองทะลุปรุโปร่งเข้าไปถึงก้นบึ้งจิตใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของสารวัตรหนุ่ม "สารวัตรภาคินครับ..." เรย์ทวนชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกคำกลับบาดลึก "คุณกำลังใช้ 'เหตุผล' มาปิดกั้นสัญชาตญาณ เพราะคุณกลัว... กลัวว่าถ้าคุณยอมรับว่ามีบางสิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่อาจเอื้อมถึง นั่นหมายความว่าความตายของคู่หูคุณเมื่อสามปีก่อน ไม่ได้เป็นแค่ความผิดพลาดที่คุณควบคุมไม่ได้ แต่มันคือสิ่งที่คุณไม่มีวันชนะต่างหาก" บรรยากาศในห้องใต้ดินลดฮวบลงทันที อุณหภูมิรอบตัวคล้ายลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอ ภาคินก้าวเท้าเข้าประชิดตัวเรย์ในระยะประชิด สันกรามของนายตำรวจหนุ่มขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน มือหนากำแก้วกาแฟในมือจนกระดาษบุ๋มยุบลงตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "อย่าล้ำเส้นผม, เรย์" ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ผมยืนอยู่บนโลกแห่งความจริง กฎหมายและหลักฐานคือพระเจ้าของผม ไม่ใช่กระดูกผีหรือน้ำมันพรายที่พวกคุณหากินกันอยู่" "โลกแห่งความจริงงั้นเหรอครับ?" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่ทรงพลัง ร่างสูงก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ถ้าสิ่งที่คุณเรียกว่าความจริงมันเที่ยงแท้จริง ทำไมรอยเลือดบนผนังฝั่งทิศตะวันตกถึงไม่มีร่องรอยการกระเด็นตามวิถีกระสุน ทำไมร่างของผู้ตายถึงไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ ทั้งที่ปริมาณสารอะดรีนาลีนในเลือดสูงจนหัวใจระเบิด? ตรรกะของสารวัตรอธิบายเรื่องนี้ว่าอย่างไรล่ะครับ... หรือว่าความรู้ในตำราตำรวจสมัยใหม่ มันไม่ได้สอนให้คุณมองเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังม่านตาของเหยื่อ?" คำพูดของเรย์ทำเอาภาคินชะงักไปชั่วขณะ สมองอันปราดเปรื่องของนายตำรวจหนุ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่าสิ่งที่เรย์พูดนั้นตรงกับรายงานชันสูตรพลิกศพที่เขาจงใจมองข้ามมันไปเพื่อรักษาความมั่นคงทางจิตใจของตนเอง ก่อนที่การปะทะฝีปากจะลุกลามไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นแว่วๆ จากบันไดหินด้านบน ตามมาด้วยเสียงเคาะโลหะกระทบกำแพงเป็นจังหวะประหลาด—สามครั้งหยุด แล้วตามด้วยสองครั้งติดๆ กัน ทั้งภาคินและเรย์ต่างหันขวับไปมองทางบันไดมืดมิดพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความระแวดระวัง "ดูเหมือนว่าจะมีใครบางคน ไม่อยากให้เราถกเถียงกันเรื่อง 'ตรรกะ' กับ 'เวทมนตร์' จนจบเกมนะครับ" ภาคินไม่รอช้า มือหนาเอื้อมไปตบด้ามปืนพกสั้นประจำกายที่เหน็บอยู่ข้างเอวอัตโนมัติ สายตาคมกواดมองความมืดเบื้องบนด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าช้าๆ นำหน้าไปยังทางขึ้นบันไดเพื่อเผชิญหน้ากับผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ ทว่า ทันทีที่แสงไฟฉายจากมือถือของภาคินสาดส่องขึ้นไปกระทบกับพื้นผิวของขั้นบันไดขั้นบนสุด สิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่เงาร่างของมนุษย์ หากแต่เป็นรอยเท้าเปียกชุ่มไปด้วยน้ำสีดำคล้ำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงราวกับซากศพจมน้ำนับสัปดาห์... และที่น่าสยดสยองยิ่งกว่านั้นคือ รอยเท้านั้นกำลังเดินสวนสนามลงมาหาพวกเขาช้าๆ ทีละก้าว ทีละก้าว โดยไร้ซึ่งเงาของผู้เดิน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ