ความจริงที่เจ็บปวด

เสียงกระดาษแฟ้มคดีพลิกเสียดสีกันในความเงียบงันของห้องทำงานสารวัตรหนุ่ม เปรียบเสมือนเสียงเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่วินาศกรรมทางความรู้สึก กลิ่นกาแฟดำที่เยือกเย็นจนจืดชืดบนโต๊ะสะท้อนถึงสภาวะจิตใจที่กำลังติดอยู่ทางตัน ร.ต.อ. ภาคิน จ้องมองภาพถ่ายหลักฐานในมือด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว เส้นเลือดบริเวณขมับปูดโปนตามจังหวะการเต้นของหัวใจที่เดือดดาล หลักฐานชิ้นล่าสุดที่เพิ่งถูกค้นพบใต้พื้นกระดานไม้ปาร์เกต์ ณ บ้านพักของเหยื่อรายสุดท้าย ไม่ได้บอกแค่ว่าฆาตกรใช้ไสยเวทบทใดในการปลิดชีพ แต่มันกำลังบอกความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า... ความจริงที่ว่ารอยนิ้วมือและคราบดีเอ็นเอแฝงบนวัตถุอาคมนั้น เป็นของคนที่เพิ่งตบไหล่ให้กำลังใจเขาเมื่อวานนี้เอง "คุณกำลังใช้เหตุผลทางวิทยาศาสตร์หักล้างสิ่งที่วิทยาศาสตร์ไม่มีวันอธิบายได้... หรือคุณกำลังพยายามหลับตาข้างหนึ่งเพื่อปฏิเสธว่า สันดานดิบของมนุษย์มันน่ากลัวกว่าภูตผีปีศาจที่คุณตามล่าเสียอีกครับสารวัตร" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของเรย์ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มยืนกอดอกพิงผนังกระจก ดวงตาคมกราบกวาดมองปฏิกิริยาของนายตำรวจหนุ่มด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก มันไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความเวทนาที่เคลือบด้วยความเยือกเย็นตามวิสัยของร่างทรงผู้ผ่านโลกมามาก ภาคินเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบของสารวัตรผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมฉายแววสั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่พยายามควบคุมความสั่นเครือ "มันเป็นไปไม่ได้... หมวดธนาเป็นมือขวาของผม เป็นคนที่เคยเอาชีวิตเข้าแลกคุ้มกันผมในวันที่เราโดนซุ่มยิงที่ป่าภาคเหนือ เขาไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะหักหลังสำนักงานตำรวจแห่งชาติ หรือแม้แต่... ลงมือฆ่าคนอย่างไร้ความปรานีแบบนี้" เรย์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟโต๊ะส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม ร่างทรงหนุ่มโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนภาพถ่ายลายนิ้วมือที่ปรากฏบนกริชโบราณ "เหตุผลนะหรือครับสารวัตร... มนุษย์เราไม่เคยต้องการเหตุผลที่ยิ่งใหญ่หรอกครับในการทำชั่ว บางครั้ง แค่ความโลภชั่ววูบ อำนาจที่หอมหวาน หรือแม้แต่ความกลัวที่จะสูญเสียบางสิ่ง ก็เพียงพอที่จะทำให้คนดีๆ กลายเป็นอสุรกายได้แล้ว คุณรู้จักตัวตนเบื้องหน้าของเขา แต่คุณเคยส่องกระจกดูเงาดำในใจเขาจริงๆ สักครั้งไหมครับ" คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ภาคินนิ่งงิ่งไป ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว ซ้อนทับกับสถานการณ์ปัจจุบัน ความรู้สึกผิดจากการสูญเสียคู่หูในอดีตยังไม่ทันจางหาย บาดแผลใหม่ก็ถูกกรีดซ้ำลงมาด้วยฝีมือของคนใกล้ตัว ความเชื่อมั่นในสัญชาตญาณความเป็นตำรวจและความไว้เนื้อเชื่อใจที่เขามอบให้ผู้ใต้บังคับบัญชาคนสนิทกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา สารวัตรหนุ่มกำภาพถ่ายในมือแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น มันมีความโกรธ ความเจ็บปวด และความเคียดแค้นผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก แต่เหนือสิ่งอื่นใด คือความจริงที่ว่าเขาต้องเป็นคนลากคอมือขวาของตัวเองเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม... หรือไม่ก็ต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงที่ว่า โลกใบนี้ไม่มีพื้นที่เหลือให้ความอุ่นใจอีกต่อไปแล้ว "ถ้าหลักฐานชิ้นนี้ไม่โกหก..." ภาคินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและเด็ดขาดอย่างที่เคยเป็น "ผมจะเป็นคนใส่กุญแจมือเขาด้วยตัวเอง" เรย์มองรอยยิ้มหยันที่มุมปากของสารวัตรหนุ่ม แววตาของร่างทรงสะท้อนความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างขึ้นมาครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันไปมองนอกหน้าต่างกระจกที่เงาดำของค่ำคืนกำลังปกคลุมเมืองทั้งเมือง "ระวังนะครับสารวัตร... บางที คนที่คุณกำลังตามล่า อาจไม่ได้อยู่ไกลอย่างที่คุณคิด และก้าวต่อไปที่คุณกำลังจะเดิน อาจพาคุณไปเหยียบกับระเบิดที่อีกฝ่ายฝังไว้รอท่าอยู่แล้ว" ทันทีที่สิ้นเสียงคำเตือน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นแผ่วเบาที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยเรียกเข้ามาจากด้านนอก "สารวัตรครับ... ผมเองครับธนา ผมมีรายงานความคืบหน้าเรื่องคดีสำคัญมารายงานครับ" บรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันตาเห็น ภาคินสบตากับเรย์ในความมืดสลัว มือหนาของสารวัตรเลื่อนลงไปแตะด้ามปืนพกประจำกายในซองหนังใต้รอยพับเสื้อสูทโดยอัตโนมัติ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดและจิตใจอันซับซ้อนของตัวละครด้วยกันนะครับ