ตัวการที่แท้จริง

"เก็บปืนของคุณลงเสีย สารวัตรภาคิน... ในห้องนี้ไม่มีอะไรให้คุณยิงนอกจากความจริงที่เปราะบางเกินกว่ากระสุนตะกั่วจะรับไหว" เสียงแหบพร่าทว่ากังวานด้วยอำนาจดังมาจากมุมมืดของห้องทำงานที่ถูกปิดตาย ภาคินหยุดฝีเท้าทันที สัญชาตญาณดิบในกายสั่งให้เขาอยู่ในท่าเตรียมพร้อม ปลายกระบอกปืนพกคู่ใจสั่นไหวเพียงเล็กน้อยขณะที่เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นธูปไม้จันทน์จางๆ ตัดกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยในโรงพยาบาล เรย์ก้าวออกมาจากเงามืด เขายืนอยู่ข้างๆ ภาคิน ดวงตาเรียวรีคมกริบนั้นไม่ได้มองไปยังต้นเสียง แต่จ้องมองไปยังภาพวาดโบราณบนผนังฝั่งตรงข้าม ราวกับกำลังอ่านข้อความที่ซ่อนอยู่หลังผืนผ้าใบ "คุณคิดว่าตัวเองกำลังล้อมจับอาชญากรอยู่สินะครับ" เสียงนั้นหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยล้าและเย้ยหยัน "แต่เปล่าเลย สารวัตร คุณแค่เดินเข้ามาในกรงที่ผมเปิดประตูรอไว้ให้ตั้งแต่ต้น" ร่างในเงาสลัวค่อยๆ ขยับ เผยให้เห็นชายชราในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบ เขาคือ ท่านที่ปรึกษา 'อรรถพล' ชายผู้เป็นดั่งเสาหลักของวงการยุติธรรมและที่ปรึกษาของหน่วยงานลับที่ภาคินสังกัดอยู่ ใบหน้าของเขาดูใจดีมีเมตตาเสมอในสื่อโทรทัศน์ ทว่าในเวลานี้ แววตาของเขาเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ท่าน..." ภาคินเค้นเสียงลอดไรฟัน "ท่านคือคนบงการเรื่องพิธีกรรมเหล่านั้นทั้งหมด... เพื่ออะไรครับ? อำนาจ? เงินทอง? สิ่งพวกนั้นสำหรับคนระดับท่าน ผมว่ามันไม่มีความหมายอีกต่อไปแล้ว" อรรถพลค่อยๆ เดินเข้าสู่แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เขาหยิบแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึขึ้นมาวางบนโต๊ะเบาๆ "คนเราไม่ได้ต้องการอำนาจเมื่อถึงจุดสูงสุดหรอกครับภาคิน เราต้องการ 'การคงอยู่' ต่างหาก โลกที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเหตุผลที่บิดเบี้ยว... ผมเพียงแค่ต้องการสร้างระเบียบใหม่ที่แม้แต่ความตายก็ต้องก้มหัวให้" เรย์ขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความขบขันเลยแม้แต่น้อย "ระเบียบที่แลกด้วยชีวิตของคนบริสุทธิ์นับร้อย... นั่นไม่ใช่ระเบียบ แต่มันคือการสังเวยเพื่อยื้อเวลาแห่งชีวิตที่เน่าเฟะของตัวเองสินะครับ ท่านที่ปรึกษา" "เรย์" อรรถพลหันมามองร่างทรงหนุ่มด้วยสายตาชื่นชม "เธอมีพรสวรรค์ที่จะเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเสมอ ถ้าเธอไม่เลือกอยู่ข้างสารวัตรที่ยึดติดกับกฎหมายที่ไร้น้ำยา เธออาจจะเป็นทายาทที่ผมภูมิใจที่สุดก็ได้" "ผมไม่ชอบเล่นบทผู้ช่วยตัวร้ายครับ" เรย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปสบตาภาคิน "สารวัตรครับ สิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้นไม่ใช่แค่รายชื่อเหยื่อ แต่มันคือโครงสร้างทั้งหมดของหน่วยงานเราที่ถูกแทรกซึมไปจนถึงระดับรากเหง้า" ภาคินรู้สึกถึงความกดดันที่บีบคั้นหน้าอก กฎหมายที่เขาพยายามรักษามาตลอดชีวิตเปรียบเสมือนกำลังถูกถอดรื้อออกต่อหน้าต่อตา "ผมไม่สนว่าท่านจะเป็นใคร หรือมีอำนาจล้นฟ้าแค่ไหน ท่านต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป" อรรถพลถอนหายใจยาว แววตาแปรเปลี่ยนเป็นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชก "รู้ไหมภาคิน สิ่งที่น่าสมเพชที่สุดของคนฉลาดอย่างคุณคืออะไร? คือการที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นตัวเอกในเรื่องเล่า ทั้งที่จริงๆ แล้ว คุณเป็นเพียงเครื่องมือที่ช่วยให้แผนการของผมสมบูรณ์แบบที่สุด... ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เราสามคนหรอก" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทั้งด้านหน้าและด้านหลังห้อง ผนังห้องที่เคยเป็นชั้นวางหนังสือหรูหราค่อยๆ แยกออก เผยให้เห็นชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบหน่วยพิเศษที่ภาคินคุ้นเคยดี พวกเขาเล็งอาวุธมาที่ภาคินและเรย์อย่างพร้อมเพรียง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของภาคินแทบหยุดเต้น ไม่ใช่กองกำลังเหล่านั้น... จากเงามืดด้านหลังของอรรถพล ร่างหนึ่งเดินออกมาอย่างช้าๆ ร่างนั้นสวมชุดสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากเหล็กฉลุลายโบราณ แต่นิ้วมือข้างซ้ายที่สวมแหวนหยกสีเลือดนั้น ภาคินจำมันได้ดี... ดีจนร่างกายของเขาชาหนึบไปทั้งร่าง "คู่หูของผม..." ภาคินพึมพำ เสียงนั้นสั่นพร่า "ร้อยตำรวจเอกธีระ... นายตายไปในภารกิจเมื่อห้าปีก่อน นายอยู่ในโลงที่ผมเป็นคนแบกไปฝังด้วยตัวเอง!" ชายสวมหน้ากากหยุดนิ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูซีดเซียวและดวงตาที่ไร้แววตาของมนุษย์ ธีระไม่ได้มองภาคินด้วยความคิดถึง แต่มองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับมองซากศพ "ผมไม่ได้ตายภาคิน" เสียงของธีระแหบแห้งเหมือนเสียงกระดาษทรายขัดกัน "ผมแค่ถูกทำให้ตื่นขึ้นมาในฐานะสิ่งที่พวกคุณไม่มีวันเข้าใจ... ท่านที่ปรึกษา ไม่ได้สร้างระเบียบใหม่ ท่านกำลังสร้างกองทัพจากเศษซากของความศรัทธาที่ตายไปแล้วต่างหาก" ปืนในมือภาคินร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังสนั่น ความจริงที่ถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าทำลายทุกหลักการที่เขาเคยยึดถือจนหมดสิ้น ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดแห่งความจริงในบทนี้ด้วยกันนะครับ *เพชรตาเสือโบราณ*