ภาพลวงตาในห้องนอน

นิ้วเรียวยาวของเรย์เคาะลงบนกรอบหน้าต่างไม้สักอย่างเป็นจังหวะ เสียง "ก๊อก... ก๊อก..." นั้นเบาราวกับเสียงแม่าย่ำปลายเท้า แต่ก้องกังวานพอที่จะเจาะทะลวงผ่านความเงียบงันยามวิกาลภายในห้องนอนของสารวัตรภาคินได้ เบื้องหน้าของเขา ภาคินกำลังยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่คมที่ปกติมักฉายแววเฉียบคมและเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ กลับกลาย เป็นความว่างเปล่าอย่างไร้ชีวิตชีวา นัยน์ตาเบิกกว้างอย่างไร้จุดโฟกัส ร่างกายกำยำทื่อตรงราวกับหุ่นเชิดที่ถูกตรึงไว้ด้วยเส้นด้ายล่องหน ปลายเท้าข้างหนึ่งยกค้างไว้กลางอากาศ ราวกับกำลังจะก้าวเดินไปสู่ความมืดมิดที่อ้าแขนรอรับอยู่ตรงระเบียงห้อง "คุณกำลังเดินไปหาใครครับ... สารวัตร" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยพลังกดดันที่ทรงอำนาจ เขาไม่ได้ขยับเข้าไปแตะต้องตัวภาคินในทันที เพราะในโลกของไสยเวทและจิตวิทยาขั้นสูง การขัดขวางเหยื่อที่กำลังตกอยู่ในภวังค์สะกดจิตโดยพลการ อาจทำให้เส้นประสาทในสมองของอีกฝ่ายฉีกขาดจากการดึงรั้งอย่างรุนแรง ไม่มีเสียงตอบรับจากสารวัตรหนุ่ม ภาคินยังคงก้าวเท้าออกไปข้างหน้า ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาและยาวนาน ผิดวิสัยของนายตำรวจมือปราบผู้ผ่านความเป็นความตายมาโชกโชน บนข้อมือข้างขวาของภาคิน เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นมาอย่างเด่นชัด สั่นกระตุกเป็นจังหวะราวกับมีสิ่งมีชีวิตอีกชนิดหนึ่งกำลังพยายามดิ้นรนเพื่อเจาะทะลุผิวหนังออกมา กลิ่นหอมหวานเอียนชวนคลื่นไส้—กลิ่นของดอกราตรีผสมกับยางไม้จันทน์เผา—ลอยอวลอบอวลไปทั่วห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ กลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นกายของมนุษย์ แต่มันคือ "รหัสผ่าน" ทางประสาทสัมผัสที่ถูกส่งตรงเข้ามาทางระบบหายอนเพื่อเปิดประตูบานสุดท้ายในจิตใต้สำนึกของภาคิน "เหตุผล วิทยาศาสตร์ และหลักฐานเชิงประจักษ์... สิ่งที่คุณพยายามศรัทธามันมาตลอดชีวิต กำลังทรยศคุณในวินาทีนี้สินะครับ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ดวงตาสีนิลภายใต้กรอบหน้าคมคายกวาดมองไปทั่วห้อง จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับเงาดำประหลาดที่ทาบทับอยู่บนผนังฝั่งตรงข้าม เงานั้นไม่ได้ขยับตามสรีระของภาคิน แต่มันกำลังบิดเบี้ยว ขยายใหญ่ขึ้น และส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากซอกเร้นของความเงียบ "ปล่อยผม..." ในที่สุดเสียงแหบพร่าก็เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่ซีดเซียวของภาคิน มันไม่ใช่เสียงของสารวัตรหนุ่มผู้มั่นใจในตัวเอง แต่เป็นเสียงที่สะท้อนความหวาดกลัวลึกๆ ในวัยเด็ก—ความทรงจำสีเทาที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ใต้เครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "ภาพในอดีตมันหอมหวานเสียจนคุณไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาเลยหรือครับสารวัตร? แต่จำไว้... สิ่งที่คุณกำลังเห็นในตอนนี้ ไม่ใช่ความจริง แต่มันคือภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฆ่าคุณ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมขึ้น เขายื่นมือออกไปคว้าไหล่กว้างของภาคินไว้มั่น พร้อมกับใช้นิ้วโป้งกดลงบนจุดชีพจรบริเวณต้นคอของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำ สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของเรย์ส่งผ่านความหนาของเสื้อเชิ้ตเข้าไปกระตุ้นปลายประสาทของภาคิน ร่างของสารวัตรหนุ่มสะท้านเฮือก เปลือกตาที่เคยเบิกกว้างกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง "อึก...!" ภาคินส่งเสียงครางในลำคอ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าคมคาย ภาพตรงหน้าของเขาที่เคยเป็นทุ่งหญ้าสีทองในความทรงจำวัยเด็ก ค่อยๆ แตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ ความจริงเริ่มกัดกินเข้ามาแทนที่ภาพลวงตา กลิ่นดอกราตรีจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงและกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาจากมุมห้อง ภาคินกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพของระเบียงมืดมิดที่เขาเกือบก้าวออกไปเมื่อครู่ ปรากฏชัดเจนว่าเป็นความว่างเปล่าที่เบื้องล่างคือพื้นคอนกรีตสูงจากพื้นดินหลายสิบเมตร หากเรย์มาช้ากว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาที ร่างของสารวัตรภาคินคงกลายเป็นเพียงศพไร้วิญญาณที่ถูกตราหน้าว่าฆ่าตัวตายโดยไม่มีเงื่อนงำ ภาคินหอบหายใจหนักหน่วง หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาใช้มืออีกข้างกุมขมับตัวเองไว้แน่น ความเจ็บปวดจากการถูกดึงกลับมาจากภวังค์สะกดจิตทำให้สมองของเขาแทบระเบิด แต่สัญชาตญาณความเป็นตำรวจยังคงทำงานอย่างรวดเร็ว เขากวาดสายตากลับมามองหน้าเรย์ที่ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้า "คุณ... ทำอะไรลงไป" ภาคินเค้นเสียงถาม ลมหายใจยังคงติดขัด ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของร่างทรงหนุ่ม พยายามค้นหาคำตอบที่อยู่เหนือตำราสืบสวนสอบสวน "ผมแค่ช่วยชีวิตคุณจากเงื้อมมือของคนที่กำลังเล่นเกมจิตวิทยาจิตตานุภาพกับคุณอยู่ต่างหากล่ะครับ" เรย์ตอบด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่อ่านไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ "และดูเหมือนว่า... เจ้าของอาคมชิ้นนี้ จะรู้เสียด้วยว่าเรากำลังเข้าใกล้ตัวเขามากแค่ไหน" พูดจบ เรย์ก็ใช้ปลายคางพยักเพยิดไปยังโต๊ะทำงานไม้สีเข้มที่มุมห้อง บนพื้นผิวโต๊ะ ท่ามกลางกองเอกสารคดีเก่าและแฟ้มสืบสวนที่กระจัดกระจาย มีวัตถุแปลกปลอมชิ้นหนึ่งวางอยู่ มันคือ "ตุ๊กตาดินเผาโบราณ" ขนาดเท่าฝ่ามือ ดวงตาทั้งสองข้างถูกปิดทับด้วยแผ่นทองคำเปลวที่ลอกร่อน และที่น่าตกใจที่สุดคือ... บริเวณลำคอของตุ๊กตาดินเผานั้น มีรอยกรีดลึกเป็นทางยาว ซึ่งมีหยดเลือดสดๆ ไหลซึมออกมาอย่างช้าๆ ทั้งที่ไม่มีใครแตะต้องมันเลยแม้แต่น้อย ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากลิ่นอายไสยเวทกับผมในตอนนี้นะครับ