คำสารภาพของคนบาป

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของห้องสอบสวนใต้ถุนสถานีตำรวจลอยอบอวลเสียจนแสบจมูก แสงไฟนีออนสีตุ่นกะพริบถี่ทุกสามวินาทีราวกับมันเองก็อดทนรอให้ความจริงเปิดเผยไม่ไหว ร.ต.อ. ภาคิน ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกด้วยความหงุดหงิดระคนเหนื่อยล้า ดวงตาคมกราบกรานมองร่างของ "สมชาย" อดีตมหาอำนาจท้องถิ่นที่บัดนี้กลายเป็นเพียงผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมอำพรางไสยเวت สภาพของสมชายในยามนี้ร่วงโรยราวกับกระดาษสาโดนน้ำ ริมฝีปากแห้งผากสั่นเทา ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองความว่างเปล่ามุมห้องราวกับกำลังหวาดกลัวสิ่งมีชีวิตที่มองไม่เห็น "แกเก็บความลับนี้ไว้เพื่อแลกกับอะไร สมชาย" ภาคินเค้นเสียงต่ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังด้วยอำนาจแห่งพนักงานสอบสวน มือหนาวางแฟ้มคดีปึกหนาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงดังทึบสะท้อนความตึงเครียด สมชายแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายกระดาษทรายถูกับไม้ผุ "คุณสารวัตร... คนอย่างพวกคุณรู้จักรอยต่อระหว่างความเป็นกับความตายดีแค่ไหนเชียว? สิ่งที่ผมทำลงไป มันไม่ใช่การฆ่า... แต่มมันคือการ 'ส่งคืน' เจ้าของเขาต่างหาก" ในมุมมืดของห้องสอบสวน เรย์ ยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสสะท้อนแสงไฟนีออนเป็นประกายเย็นเยียบ ร่างทรงหนุ่มไม่เคยเอ่ยแทรกในยามที่ภาคินกำลังรีดเค้น แต่ทุกย่างก้าวและลมหายใจของเรย์คือแรงกดดันที่ทำให้สมชายสติแตกได้มากกว่ากระบอกปืนในซองพกของสารวัตรเสียอีก "ส่งคืนงั้นหรือ?" เรย์ทวนคำ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำยา "คุณกำลังหมายถึงการควักเอาดวงวิญญาณของเหยื่อรายที่สามออกทางทวารทั้งเก้า เพื่อบูชายันต์ให้กับ 'มัน' สินะครับ... สิ่งที่คุณกราบไหว้แลกกับอำนาจและเงินตราตลอดสิบปีที่ผ่านมา" สมชายสะดุ้งสุดตัว สายตาหวาดกลัวหันขวับไปจ้องเรย์ราวกับเห็นผีสาง "แก... แกเป็นใคร ทำไมถึงรู้เรื่องนี้! ไอ้หมอผีสารเลว!" "ผมไม่ใช่หมอผี ผมแค่เป็นคนอ่านความโลภในใจมนุษย์ได้ขาดกระวิง เหมือนที่คุณกำลังอ่านตำราไสยเวทเล่มนั้นก่อนนอนทุกคืน" เรย์ก้าวช้าๆ ออกมาจากเงามืด แสงไฟสาดกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยยิ้ม "สารวัตรครับ ถามเขาต่อสู้สิครับ... ก่อนที่ไอ้สิ่งที่เขาบูชาจะมารับตัวเขากลับไปก่อนที่เราจะได้ชื่อผู้บงการตัวจริง" ภาคินขยับตัวเข้าประชิดโต๊ะ กลิ่นอายคุกคามแผ่ออกมาจากตัวนายตำรวจหนุ่มผู้ยึดมั่นในความจริง "พูดชื่อไอ้ 'อาจารย์' คนนั้นออกมา สมชาย! แล้วผมจะกันคุณไว้เป็นพยาน" สมชายอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นไปอีกจนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า ร่างกายกำยำแต่เหี่ยวแห้งเริ่มสั่นเทารุนแรงราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นประสาท ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับอ้าพะงาบๆ คล้ายพยายามจะเอ่ยชื่อบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในชีวิตออกมา "มัน... มัน..." เสียงของสมชายขาดห้วง ลมหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้าชุ่มโชก "สมชาย! ตั้งสติแล้วพูดออกมา!" ภาคินตบโต๊ะเสียงดังสนั่นด้วยความร้อนใจ ทว่า... สายตาของสมชายไม่ได้มองอยู่ที่ภาคินอีกต่อไปแล้ว ม่านตาของอดีตผู้ต้องหาหดแคบลงจนเหลือเพียงจุดดำเล็กๆ ร่างกายทั้งร่างกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงจนเก้าอี้ไม้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า เลือดสีคล้ำไหลทะลักออกจากมุมปากทั้งสองข้างอย่างฉับพลัน ไร้สัญญาณเตือน ไร้ร่องรอยการต่อสู้ เรย์พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของสมชายเพื่อจับชีพจร ทว่าปลายนิ้วสัมผัสได้เพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความหนาแน่นของความตายแผ่ซ่านเข้ามาแทนที่ลมหายใจในพริบตา "ตายแล้ว..." เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาภาคิน แววตาที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับไหวระริกเป็นครั้งแรก "ชีพจรหยุดเต้นในเสี้ยววินาทีเดียว... นี่ไม่ใช่การฆาตกรรมด้วยพิษหรือโรคหัวใจ ภาคิน" สารวัตรหนุ่มกัดฟันกรอด ความโกรธผสมผสานกับความคับแค้นใจพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เขาก้มลงมองศพของสมชายที่ยังคงค้างสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด ดวงตาคู่นั้นเบิกค้างราวกับกำลังจ้องมองความลับที่ถูกนำลงหลุมไปพร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังแว่วมาจากทางเดินด้านนอก... เป็นเสียงฝีเท้าที่ไม่มีใครควรจะอยู่ที่นี่ในยามวิกาล และที่สำคัญที่สุด... มันคือเสียงรองเท้าคอมแบททหารที่ภาคินจำได้ขึ้นใจจากคดีเมื่อห้าปีก่อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 19 นี้ด้วยนะครับ