ความลับของรากไม้สีนิล

"หยุด! อย่าเพิ่งแตะต้องรากนั่น ถ้าไม่อยากสูญเสียประสาทสัมผัสเวทมนตร์ไปตลอดกาล" เสียงกระซิบของฟีโอน่าสั่นเครือ มือเรียวบางที่กำลังจะเอื้อมไปสัมผัสรากไม้สีนิลหนาเตอะในส่วนลึกของป่าเขตหวงห้ามชะงักค้างกลางอากาศ เธอถอยกรูดออกมาจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับลำต้นไม้โบราณ ดวงตาสีมรกตคู่นั้นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่พยายามเก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดมั่นของนักพฤกษศาสตร์มือหนึ่ง เรย์ขยับกายเข้ามาใกล้ในทันที เขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่แม้แต่สายตาของนักเรียนเวทมนตร์ระดับสูงยังมองข้าม แสงสีม่วงจางๆ ที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวไม้สีนิลนั้นไม่ได้เต้นเป็นจังหวะชีวิต แต่มันกำลัง 'สูบ' เอาละอองเวทจากอากาศรอบข้างเข้าไปอย่างหิวกระหาย ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังกัดกินอาหารมื้อสุดท้ายก่อนวันสิ้นโลก "มันไม่ใช่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความจริงจัง เขายกมือขึ้นระดับสายตา นิ้วมือขยับวาดวงเวทซ้อนทับกันเป็นโครงข่ายโปร่งแสง ลวดลายเรขาคณิตสีครามปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของป่า "ฟีโอน่า ดูที่วงจรพลังนี่สิ... มันไม่ได้ถูกดูดซับเพื่อการเจริญเติบโต แต่มันกำลังถูกส่งผ่านไปยังโครงข่ายใต้ดินที่ซับซ้อนกว่านั้น" "นายหมายความว่า... มีคนกำลังแอบสูบพลังงานเวทจากโรงเรียนไปที่ไหนสักแห่งงั้นเหรอ?" ฟีโอน่าถาม เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลมหายใจของป่า ลูเซียนที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วแน่น มือของเขาจับด้ามดาบเวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด "เป็นไปไม่ได้ หอคอยทิศเหนือมีระบบป้องกันภัยระดับอาคมปฐพี ใครจะกล้าทำเรื่องอุกอาจขนาดนี้โดยที่หอคอยตรวจไม่พบ? ต่อให้เป็นจอมเวทระดับปรมาจารย์ ก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้บ้าง" เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ ย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสผืนดินที่แห้งกรอบผิดปกติรอบโคนต้นไม้ ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนในชั่วพริบตา—ทักษะ [วิเคราะห์โครงสร้างเวทระดับสูง] ทำงาน *‘โครงสร้างเวทถูกบิดเบือน... นี่ไม่ใช่การดูดซับแบบปกติ แต่มันคือการ "จารกรรม" พลังเวทผ่านรากไม้’* เรย์คิดในใจ ขณะที่ข้อมูลตัวเลขและสัญลักษณ์มากมายไหลผ่านนัยน์ตาเหมือนสายน้ำ "ไม่ใช่คนนอก" เรย์พึมพำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย็นเยียบ "ร่องรอยการเชื่อมต่อนี้มีกลิ่นอายของ 'ตราประทับตระกูล' ปนอยู่... มันคือเวทมนตร์ที่ออกแบบมาเพื่อสอดรับกับระบบการไหลเวียนของหอคอยทิศเหนือโดยเฉพาะ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงกิ่งไม้ลั่นเปรี๊ยะราวกับจะแตกสลาย ฟีโอน่ารีบก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ เธอหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาจดบันทึกด้วยความรวดเร็ว แม้จะหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณนักวิจัยในตัวเธอก็ยังคงเฉียบคม "ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง โรงเรียนนี้ก็เหมือนกับร่างกายที่ถูกปรสิตกัดกินจากข้างใน" ฟีโอน่ากัดริมฝีปาก "เรย์ เราต้องแจ้งอาจารย์ใหญ่" "แจ้งตอนนี้ก็เท่ากับบอกให้พวกมันรู้ตัว" ลูเซียนขัดขึ้น สายตาของเขาสาดประกายความแค้น "ถ้าพวกมันกล้าทำแบบนี้ในพื้นที่ที่เข้มงวดที่สุด แปลว่าพวกมันต้องมีอำนาจมากพอจะปิดปากใครก็ตามที่ขวางทาง" เรย์ลุกขึ้นยืน เขาสะบัดมือเบาๆ เพื่อลบโครงข่ายเวทโปร่งแสงทิ้ง แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขา [แจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงข้อมูลระบบระดับ Tier-X] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: "ผู้พิทักษ์ความลับใต้รากไม้" ถูกกระตุ้น] [คำเตือน: สิ่งที่ท่านกำลังเผชิญหน้าไม่ใช่แค่การสูบพลังงาน แต่มันคือการปลุก "รากเหง้าแห่งความว่างเปล่า" ให้ตื่นขึ้น] เรย์หน้าซีดเผือด เขาเคยอ่านเรื่องนี้ในตำราโบราณที่สาบสูญ—รากไม้สีนิลไม่ใช่ต้นไม้ แต่มันคือทางผ่านของพลังงานด้านมืดที่ถูกกักขังไว้ใต้หอคอยมานานนับศตวรรษ หากใครบางคนกำลังดึงพลังงานนี้ออกมา นั่นหมายความว่าแผนการของพวกมันไม่ใช่แค่การขโมยเวทมนตร์ แต่คือการเปิดประตูสู่อีกมิติ! "ทุกคน ถอยออกมา!" เรย์ตะโกนก้อง ทว่าสายเกินไป รากไม้ที่เคยแน่นิ่งพลันสั่นสะท้าน ผิวเปลือกไม้สีนิลปริแตกออกเผยให้เห็นแสงสีแดงฉานที่ดุร้าย รากไม้นับสิบเส้นพุ่งขึ้นจากพื้นดินราวกับอสรพิษที่หิวโหย มันไม่ได้พุ่งเข้าหาพวกเขา แต่มันพุ่งขึ้นไปบนอากาศเพื่อสร้างอาคมล้อมกรอบพื้นที่แห่งนี้เอาไว้ ไม่ให้ใครเข้าหรือออกได้ ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดหลังพุ่มไม้หนาทึบ เป็นชายในชุดคลุมสีเทาอมดำที่พวกเขาคุ้นหน้าคุ้นตาดีที่สุดในโรงเรียน "ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดเสียจริง... คุณชายเรย์" เสียงนั้นเย็นเยียบและทรงพลังจนทำให้ฟีโอน่าและลูเซียนต้องชะงักค้าง "แต่ความอยากรู้อยากเห็นในที่แบบนี้... มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยชีวิตเสมอ" ชายคนนั้นปลดฮู้ดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ทำให้หัวใจของเรย์แทบหยุดเต้น—มันคืออาจารย์ผู้คุมกฎที่พวกเขาเพิ่งไปขอคำปรึกษาเมื่อเช้านี้เอง! แล้วเขาก็ยิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่มีความเมตตาหลงเหลืออยู่เลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปกับผมในตอนนี้นะครับ!