ฝูงสัตว์อสูรกลายพันธุ์

"ห้ามขยับ... ระยะห่างห้าสิบเมตรที่ระบบเตือนเมื่อครู่ มันไม่ใช่การคาดเดาความน่าจะเป็นครับ" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของเรย์แหบพร่าและจริงจังจนถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมกวาดมองความมืดมิดเบื้องหน้า ซึ่งถูกปกคลุมด้วยหมอกสีเทาเนื้อหนาของ ‘ป่าสนทนากลืนวิญญาณ’ เขตแดน SSS ที่แม้แต่ตำราโบราณของหอคอยทิศเหนือยังบันทึกไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน ลูเซียนชะงักฝีเท้าทันที เปลวเพลิงสีครามบริสุทธิ์ที่ปลายนิ้วหรี่แสงลงเหลือเพียงสะเก็ดไฟริบหรี่เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าสายตา ความเย่อหยิ่งทระนงตัวในฐานะทายาทตระกูลดยุกถูกแทนที่ด้วยความระแวดระวังขั้นสูงสุด ใบหน้าหล่อเหลาตึงเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายข้างขมับ "มันไม่ได้เข้ามาจากทางทิศเหนือ... แต่แรงกดดันทางมานาเมื่อกี้มาจากทุกทิศทาง ฟีโอน่า เธอยังไหวไหม?" ฟีโอน่าหอบหายใจถี่กระชั้น มือเรียวบางสั่นเทาเล็กน้อยขณะกำกิ่งไม้โบราณที่ประดับด้วยผลึกมานาสีเขียวมรกต เธอกวาดสายตามองพื้นดินที่มีรากไม้บิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ "ฉันสัมผัสได้ถึง... จิตสังหารที่ไม่ใช่ของสัตว์อสูรทั่วไปค่ะ... ไม่สิ มันไม่ใช่สัตว์ป่า แต่มันคือโครงสร้างมานาที่ถูกบิดเบือนจนผิดรูป รากไม้พวกนี้กำลังสื่อสารกัน มันกำลังฟ้องว่าพวกเราคือ ‘สิ่งแปลกปลอม’ ที่ต้องถูกย่อยสลาย" ซ่า... ซ่า... เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันท่ามกลางความเงียบงัดประสาทของทั้งสามให้ตึงเปรี๊ยะ ราวกับเสียงกระซิบของคนนับร้อยที่กำลังหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของผู้บุกรุก เรย์หรี่ตาลง วิเคราะห์โครงสร้างมานาในอากาศด้วยเนตรวิเคราะห์ไร้ธาตุ เส้นแสงเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ปรากฏขึ้นในม่านตาของเขา เรย์พบว่ามานาบริสุทธิ์รอบตัวกำลังถูกดูดกลืนหายไปในความมืดอย่างไร้ร่องรอย ราวกับมีหลุมดำขนาดยักษ์กำลังอ้าปากรอรับเหยื่อ [ตรวจพบความผิดปกติทางชีวภาพ: สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับสูง "โครงกระดูกพฤกษาทมิฬ" จำนวน 12 ตัว กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดวงล้อมในรัศมี 15 เมตร] [คำเตือน: เปลือกนอกของพวกมันถูกเคลือบด้วยมานาโบราณ เวทมนตร์ธาตุไฟและธาตุพฤกษาทั่วไปไม่สามารถเจาะทะลวงได้!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์ทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาตั้งคำถาม ร่างบางขยับตัวเข้าบังฟีโอน่าไว้ครึ่งก้าว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งเครื่องจักรกลเวทมนตร์ การที่เวทไฟของลูเซียนใช้ไม่ได้ผลเต็มที่หมายความว่าพวกมันมีกลไกดูดซับพลังงานเวทแบบย้อนกลับ หากสาดเวทมนตร์ใส่สุ่มสี่สุ่มห้า มีแต่จะเติมพลังให้พวกมันเติบโตขึ้น "ลูเซียน เตรียมเวทบทนั้น" เรย์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบแต่เฉียบขาด "บทไหน? ในสถานการณ์แบบนี้เนี่ยนะ นายบ้าไปแล้วหรือเรย์ เวทนั้นต้องใช้มานาปริมาณมหาศาล แถมยังต้องสะสมจังหวะ..." ลูเซียนขมวดคิ้วมุ่น แม้จะโต้แย้งแต่ร่างกายกลับเริ่มขยับตามสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด "เชื่อฉันเถอะน่าครับ... ถ้าไม่อยากกลายเป็นปุ๋ยให้ต้นไม้พวกนี้" เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจอย่างประหลาด "ฟีโอน่า ใช้ผงสปอร์เรืองแสงโปรยไปที่พื้นด้านซ้าย หักมุมองศาที่สิบสอง... จุดนั้นคือจุดอับโครงสร้างมานาที่ฉันเพิ่งถอดรหัสได้เมื่อกี้!" ฟีโอน่าเบิกตากว้างอย่างตระหนักรู้ แม้จะยังหวาดกลัวแต่ความเชื่อใจที่มีต่อเพื่อนร่วมทีมทำให้เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือบางคว้าถุงหนังบรรจุผงสปอร์พฤกษาโบราณแล้วโปรยออกไปตามทิศทางที่เรย์ระบุทันที พรึบ! ทันทีที่ผงสปอร์สัมผัสดิน หมอกสีเทาในจุดนั้นก็เกิดปฏิกิริยาทางเคมีและมานาจนเกิดเป็นประกายไฟสีม่วงอ่อนๆ เปิดเผยให้เห็นเงาร่างมหึมาของสัตว์อสูรกลายพันธุ์ รูปร่างของพวกมันน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจินตนาการ มันคือการผสมผสานระหว่างกวางป่าโบราณและรากไม้ร้อยปี โครงกระดูกสีดำสนิทโผล่พ้นผิวหนังที่เน่าเปื่อย ดวงตากลมโตสีแดงฉานจ้องมองมาที่พวกเขานิ่งสนิทไร้ซึ่งความรู้สึก ก๊าซซซซซ—! เสียงคำรามแหบห้าวราวกับเสียงกรีดร้องของวิญญาณในขุมนรกดังสะเทือนเลื่อนลั่น แรงสั่นสะเทือนทำให้พื้นดินใต้เท้าของพวกเขายวบยาบ โครงกระดูกพฤกษาทมิฬตัวแรกพุ่งทะยานผ่านความมืดเข้ามาด้วยความเร็วดั่งลูกศร กรงเล็บแหลมคมที่ทำจากกิ่งไม้กลายพันธุ์เงื้อง่าขึ้นหมายจะปลิดชีพเรย์ในพริบตาเดียว! "ตอนนี้แหละ ลูเซียน!" เรย์ตะโกนลั่น ลูเซียนไม่รอช้า ฝ่ามือหนาตบลงกับพื้นดิน พลังมานาสีครามระเบิดออกเป็นวงกว้าง แต่มันไม่ใช่การพ่นไฟโจมตีตรงๆ อย่างที่เคยเป็น หากแต่เป็นการควบคุม ‘อุณหภูมิ’ และ ‘แรงดัน’ ของอากาศรอบตัวให้บีบอัดเข้าหากันจนเกิดเป็นสนามพลังสุญญากาศขนาดย่อม เวทสายฟ้าผสมไฟระดับกลางที่ถูกดัดแปลงโครงสร้างด้วยหลักการทางเวทไร้ธาตุของเรย์พุ่งทะยานเข้าผสานกับจุดอ่อนที่ฟีโอน่าโปรยสปอร์ไว้พอดิบพอดี เปรี้ยงงงง! แรงระเบิดสะท้อนกลับทำให้โครงกระดูกพฤกษาทมิฬตัวแรกชะงักกึก โครงสร้างมานาภายนอกของมันแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ตามรอยต่อที่เรย์คำนวณไว้ไม่มีผิดเพี้ยน เรย์ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ ร่างเพรียวพุ่งตัวเข้าไปใกล้ร่างมหึมาอย่างรวดเร็ว นิ้วมือเรียวยาวแตะลงบนแกนกลางมานาของอสูรกลายพันธุ์ ถอดรหัสโครงสร้างเวทดิบเถื่อนนั้นให้สลายกลายเป็นละอองแสงภายในพริบตาเดียวด้วย "เนตรวิเคราะห์: รีเซ็ตโครงสร้าง!" "สุดยอด... นายทำลายแกนมานาของมันได้ด้วยการสัมผัสเดียวเนี่ยนะ?" ลูเซียนมองภาพตรงหน้าด้วยความทึ่ง แม้จะร่วมมือกันมาหลายครั้ง แต่ความสามารถในการอ่านทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของเวทมนตร์ฝ่ายตรงข้ามของเรย์ก็ยังคงน่าเหลือเชื่อเสมอ "อย่าเพิ่งชมกันเลยครับ... ดูนั่นสิครับ" เรย์หันกลับมาสีหน้าไม่สู้ดีนัก แม้ตัวแรกจะถูกกำจัด แต่เสียงคำรามรอบด้านกลับดังระคนทับถมกันหนาแน่นยิ่งกว่าเดิม เงาดำนับสิบสายเคลื่อนไหววับๆ แวมๆ อยู่ในหมอกทึบ พวกมันไม่ได้ถอยหนี กลับกัน แรงกดดันจากมานาโบราณกลับพุ่งสูงขึ้นจนอากาศรอบตัวหนาหนักราวกับมีตะกั่วถ่วงไว้ที่ปอด และที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้น... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขากำลังยุบตัวลงกลายเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ ครืนนนนน—! พื้นดินพังทลายลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ทั้งสามร่างร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่างท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรกลายพันธุ์ที่ดังกึกก้องประสานกันราวกับเสียงเพลงต้อนรับสู่แดนประหาร ก่อนที่เรย์จะคว้าขอบผาหินไว้ได้ทัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบไปก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นและกระชั้นชิดกว่าเดิม [เตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบ "หัวใจแห่งป่าสนทนา" อยู่ในระยะ 10 เมตรเบื้องล่างท่าน] [ภารกิจหลักอัปเดตฉุกเฉิน: ค้นพบความจริงเบื้องหลังการกลายพันธุ์ของสัตว์อสูร ก่อนที่มานาโบราณจะทำการ "รีเซ็ต" ร่างกายของท่านให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของป่าแห่งนี้อย่างถาวร...] [...และโปรดระวัง เงาสีดำปริศนาที่ยืนรอต้อนรับพวกท่านอยู่ก้นหลุม... มันกำลังยิ้มให้พวกท่านอยู่ครับ] ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนารuไปพร้อมกับเรย์และผองเพื่อนนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์ —