การร่วมมือที่ไม่คาดคิด

กลิ่นไหม้ของเกราะเวtคาร์บอนไฟเบอร์และเสียงคายประจุไฟฟ้าแรงสูงที่ดัง *เปรี๊ยะ* แผดเผาประสาทสัมผัสจนแทบแหลกสลาย เรย์กัดฟันกรอด รสคาวเลือดฝาดคลุ้งอยู่ในโพรงปากขณะที่เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพื้นหินอ่อนที่แตกร้าวเป็นใยแมงมุม ดวงตาคมกริบกวาดมองไปเบื้องหน้า—ภาพของเสาอักขระโบราณในห้องโถงใต้ดินหอคอยทิศเหนือที่กำลังสั่นสะเทือน บิดเบี้ยว และปลดปล่อยอณูเวทสีดำทมิฬออกมาปกคลุมพื้นที่รอบตัวจนมืดมิด แล้วเขาก็ยิ้ม... รอยยิ้มที่ไม่มีความเมตตาหลงเหลืออยู่เลย ไม่ใช่รอยยิ้มของเรย์ แต่เป็นรอยยิ้มของ "เงา" ที่สะท้อนมาจากกระจกเวทเบื้องหลัง ซึ่งกำลังก้าวออกมาพร้อมกับเงื้อมมือที่เงื้อขึ้นเตรียมปลิดชีพเขาในพริบตาเดียว "หมดทางหนีแล้วสินะ เจ้าเด็กไร้ธาตุ..." เสียงแหบพร่าดั่งมาจากขุมนรกดังสะท้อนก้องในหัว เรย์คำรามในลำคอ สมองส่วนหน้าทำงานด้วยความเร็วสูง คำนวณความหนาแน่นของสนามพลังและโครงสร้างวงแหวนเวทที่เหลืออยู่เพียงเสี้ยววินาที *'ถ้าหลบไปทางซ้าย แรงดันเวทจะบีบอัดจนกระดูกซี่โครงหัก แต่ถ้าใช้แผ่นศิลาสะท้อนตรงนี้...'* ทว่า ก่อนที่ปลายดาบเงาจะพุ่งทะลวงเข้ากลางอก *ฟึ่บ! ตูม!* เปลวเพลิงสีครามบริสุทธิ์สายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศเข้ามาดั่งอัสนีบาตฟาดย้อย มันแผดเผาความมืดมิดจนสลายกลายเป็นควันสีเทาในพริบตา แรงระเบิดจากการปะทะทำให้เศษหินกระเด็นว่อน แต่ก็มากพอที่จะบังคับให้ร่างเงาปริศนาต้องถอยร่นออกไปสามก้าว เรย์เบิกตากว้างเล็กน้อย เหลียวมองไปยังต้นทางของเปลวเพลิงนั้น ที่ริมเสาหินทิศตะวันตก ร่างของลูเซียนยืนหอบหายใจหนักหน่วง เสื้อคลุมสีเงินประจำตระกูลดยุกขาดวิ่น แขนเสื้อข้างขวามีรอยไหม้เกรียมจนเห็นผิวเนื้อแดงก่ำ แต่ดวงตาคมกริบของทายาทตระกูลดยุกกลับเปล่งประกายความดุดันและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "อย่าเข้าใจผิด..." ลูเซียนกัดฟันพูด ลมหายใจหอบถี่เนื่องจากการฝืนใช้เวทระดับสูงเกินขีดจำกัด "ฉันแค่ไม่อยากให้ใครมาตายในเขตหอคอยของฉัน... และยิ่งไม่ใช่แก... คนที่ฉันยังไม่ได้ประลองฝีมือด้วยอย่างยุติธรรม" เรย์นิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งอกและไหวพริบอันแพรวพราว "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ... คุณชาย" "หุบปากแล้วลุกขึ้นมาซะ!" ลูเซียนตวาดเสียงกร้าว แต่ในแววตานั้นกลับไม่มีความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเข้าใจอันเงียบงันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างคนทั้งสอง—อัจฉริยะผู้ไร้ธาตุผู้กุมกุญแจไขรหัส กับทายาทตระกูลใหญ่ผู้กุมพลังแห่งไฟบริสุทธิ์ ในวินาทีนี้ ทั้งคู่ไม่ได้เป็นเพียงเพื่อนร่วมชั้นเรียนเวทมนตร์อีกต่อไป หากแต่เป็นแนวหน้าคนสำคัญที่ต้องพึ่งพาซึ่งกันและกันเพื่อเอาชีวิตรอด "โครงสร้างของอักขระตรงนั้นกำลังรีเซ็ตตัวเอง" เรย์ดีድตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว แม้จะมีอาการบาดเจ็บที่หัวไหล่ "ถ้าเราประสานวงแหวนเวทของนายเข้ากับระบบถอดรหัสโครงสร้างของฉัน เราจะสามารถเจาะเกราะป้องกันของมันได้ภายในสิบวินาที... นายทำได้ไหม ลูเซียน?" ลูเซียนเหลือบมองเรย์แวบหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายราวกับเป็นการยอมรับในตัวตนของเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเต็มภาคภูมิ "สิบวินาทีเหรอ? ...สำหรับฉัน ห้าวินาทีก็เกินพอแล้ว!" สิ้นคำประกาศกร้าว ประกายไฟสีครามก็ลุกโชนขึ้นท่วมร่างของลูเซียนอีกครั้ง ขณะที่เรย์สะบัดมือขวาเรียกหน้าต่างระบบอักขระเวทสีฟ้าใสขึ้นกลางอากาศ นิ้วเรียวยาวรัวพิมพ์และปรับแต่งโครงสร้างพลังงานด้วยความเร็วแสง เสียงทุ้มต่ำของการประสานพลังเวทมนตร์และตรรกะระบบดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงใต้ดิน เป็นสัญญาณของการร่วมมือครั้งประวัติศาสตร์ที่แม้แต่หอคอยทิศเหนือก็ยังต้องสั่นสะเทือน แต่แล้ว... ในขณะที่วงแหวนเวทกำลังจะผสานเข้าหากันอย่างไร้รอยต่อ เสียงกระดิ่งโบราณที่ควรจะถูกทำลายไปแล้วกลับดังขึ้น *กริ๊ง... กริ๊ง...* สามครั้งซ้อน บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ร่างของเงาทมิฬที่ควรจะสลายไป กลับรวมตัวกันใหม่กลายเป็นรูปร่างที่ชัดเจนขึ้น และที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ... เสียงฝีเท้าปริศนากำลังเดินก้าวเข้ามาจากความมืดมิดเบื้องหลังเสาหลัก ทั้งที่ไม่มีใครควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ *ตึง... ตึง... ตึง...* "นั่น... เสียงใคร?" ฟีโอน่าที่เพิ่งตามสมทบมาถึงปากทางเข้าอุโมงค์เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เรย์หันขวับไปมอง รหัสระบบในดวงตาปรากฏข้อความเตือนภัยสีแดงฉานกระพริบถี่รัวระรัวจนน่ากลัว: `[WARNING: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS นอกเหนือจากการควบคุม]` `[ระบบกำลังรีบูต... ไม่สามารถระบุตัวตนของผู้มาเยือนได้]` `[คำเตือน: สิ่งที่กำลังก้าวออกมาจากเงา... ไม่ใช่มนุษย์]` ลูเซียนชะงักค้าง เปลวเพลิงในมือหรี่ลงจนเกือบดับวิดเมื่อเงาร่างนั้นก้าวพ้นความมืดออกมาเผยโฉมหน้าภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องผ่านรอยแตกของเพดานหอคอย รอยยิ้มของเรย์แข็งค้างทันที เมื่อเขาตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก ...โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ... (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ)