กลับสู่สถาบันพร้อมหลักฐานชิ้นโบแดง

“กลิ่นอายแบบนี้มันไม่ใช่ระบบวงแหวนเวทมนตร์มาตรฐานของหอคอยทิศเหนือ… แต่มันคือร่องรอยการดัดแปลงโครงสร้างระดับรากฐาน” เสียงพึมพำของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องแล็บลับใต้ดิน แสงสีฟ้าอ่อนจากผลึกมานาส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้ไร้ธาตุเวทมนตร์ ดวงตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวกำลังคีบชิ้นส่วนโลหะสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระแปลกประหลาด มันคือวัตถุปริศนาที่พวกเขาเพิ่งเสี่ยงตายนำกลับมาจากเขตหวงห้าม รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนมุมปากของเรย์เมื่อครู่ได้มลายหายไปจนสิ้น เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในใจ—รอยยิ้มของเรย์แข็งค้างทันที เมื่อเขาตระหนักได้ว่า... ศัตรูที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก มันหมายความว่าพวกเขากำลังเล่นตามเกมของใครบางคนอยู่ตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสู่พื้นที่นั้น และชิ้นส่วนเวทประหลาดชิ้นนี้อาจเป็นเพียงเหยื่อล่อ หรือไม่ก็... กุญแจสำคัญที่ถูกจงใจทิ้งไว้ให้พวกเขาค้นพบ “นายกำลังจะบอกฉันว่า สิ่งที่เราเสี่ยงชีวิตไปเอามาเมื่อคืน เป็นแค่แผนก้นครัวของใครบางคนอย่างนั้นเหรอ?” ลูเซียนขยับตัวยืนกอดอกพิงผนังหินแกรนิต ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง ดวงตาคู่นคมกริบฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ทายาทตระกูลดยุกผู้ใช้เวทไฟบริสุทธิ์ไม่เคยชินกับการเป็นหมากในกระดานของใคร เขากวาดสายตามองชิ้นส่วนโลหะบนโต๊ะด้วยความรู้สึกระแวง แม้เปลวเพลิงสีส้มอ่อนจะเต้นระบำอยู่ที่ปลายนิ้วเพื่อเตรียมพร้อมรับมือเหตุไม่คาดฝันตลอดเวลาก็ตาม “ไม่ใช่แค่แผนก้นครัวหรอก ลูเซียน” ฟีโอน่าเอ่ยแทรกขึ้นมา น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความตึงเครียด สาวน้อยนักพฤกษศาสตร์เวทมนตร์กำลังใช้แว่นขยายเวทมนตร์ส่องดูละอองเกสรประหลาดที่ติดอยู่กับรอยต่อของชิ้นส่วน “ฉันลองตรวจสอบโครงสร้างทางชีวเวทของมันดูแล้ว… ปฏิกิริยาของสมุนไพรรากจันทราที่ฉันปลูกไว้ในเรือนกระจกตอบสนองในทางลบอย่างรุนแรง นี่ไม่ใช่เวทมนตร์ที่ใช้กันทั่วไปในอาณาจักร แต่มันคือ ‘เวทมนตร์ต้องห้าม’ สายโลหิตที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อน” บรรยากาศในห้องแล็บพลันอึมครึมลงถนัดตา กลิ่นอายความอับชื้นของดินผสมกับกลิ่นฉุนจางๆ ของสารเคมีเวทมนตร์ทำให้ลมหายใจสะดุด เรย์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาวางชิ้นส่วนโลหะลงบนแท่นวิเคราะห์อย่างเบามือที่สุด ราวกับเกรงว่ามันจะแหลกสลายคามือหากออกแรงมากเกินไป สมองของเขาประมวลผลข้อมูลมหาศาลด้วยความเร็วสูง ตรรกะเวทมนตร์ที่ซับซ้อนถูกเรียบเรียงขึ้นใหม่ในหัว หากศัตรูต้องการซ่อนสิ่งนี้ ทำไมถึงทิ้งมันไว้ในจุดที่พวกเขาสามารถหาเจอได้ง่ายดายขนาดนั้น? หรือแท้จริงแล้ว... เป้าหมายของอีกฝ่ายไม่ใช่การทำลายหลักฐาน แต่เป็นการ ‘ส่งมอบ’ หลักฐานชิ้นนี้ให้พวกเขาต่างหาก เพื่อให้นำกลับมาวิเคราะห์ ณ ใจกลางสถาบันแห่งนี้! ตระหนักได้ดังนั้น เรย์ก็พลันสูดหายใจเข้าลึก “พวกเราประเมินสถานการณ์ต่ำไป” เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง สีหน้าของเขาจริงจังอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน “ถ้าสิ่งที่ฟีโอน่าพูดเป็นความจริง เวทมนตร์สายโลหิตนี้ไม่ได้ถูกใช้เพื่อการต่อสู้ แต่มันคือ ‘เครื่องส่งสัญญาณ’ การที่เรานำมันเข้ามาในหอคอยทิศเหนือ ก็เท่ากับว่าเราเปิดประตูต้อนรับแขกไม่invited เข้ามาถึงบ้านแล้วน่ะสิครับ” ทันทีที่สิ้นคำพูด เสียงระฆังเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบัน! *กริ๊งงงงงงงงงงง—!* แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระจกสีของห้องแล็บ แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เริ่มต้นจากพื้นดินด้านนอก ลามขึ้นมาถึงโครงสร้างหินของหอคอยทิศเหนือ ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดเขตอาคมป้องกันของสถาบัน ลูเซียนเบิกตากว้าง เปลวเพลิงที่ปลายนิ้วพวยพุ่งขึ้นมาโชติช่วงทันทีโดยสัญชาตญาณ “บ้าน่า! ระบบป้องกันภัยของหอคอยถูกเปิดใช้งานอัตโนมัติ ใครบางคนกำลังเจาะเกราะอาคม!” “ไม่ใช่แค่ใครบางคนหรอกครับ...” เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมปลาบมองทะลุกำแพงหินออกไปเบื้องนอก แม้จะมองไม่เห็นเหตุการณ์ แต่สัญชาตญาณและตรรกะเวทมนตร์ในหัวกำลังวาดภาพสถานการณ์ทั้งหมดได้อย่างชัดเจน “ดูเหมือนว่า เจ้าของชิ้นส่วนเวทชิ้นนี้ ตามมารับของคืนด้วยตัวเองแล้วล่ะครับ” ชิ้นส่วนโลหะสีดำบนโต๊ะวิเคราะห์เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระโบราณบนผิวโลหะเปล่งแสงสีม่วงเข้มตัดกับความมืดของห้องแล็บ มันส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงราวกับมีชีวิต และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบโปร่งแสงสีฟ้าที่เรย์คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า พร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของเขาต้องกระตุกวูบ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับ SSS กำลังเข้าใกล้เป้าหมาย] [คำเตือน: วัตถุวิเคราะห์ในห้องแล็บเชื่อมโยงกับ ‘บอสลับ’ นอกอาณาเขตสถาบัน] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษถูกกระตุ้น: จงเอาตัวรอดจากการบุกรุก และค้นหา ‘ผู้ทรยศ’ ภายในสภาอาจารย์ก่อนที่บาตรเวทจะแตกสลาย!] เรย์ก้มมองหน้าต่างระบบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับมาอีกครั้ง แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่คับขันจนแทบไม่มีทางรอด แต่ประกตาในดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย “ดูเหมือนว่าการกลับมาสถาบันพร้อมหลักฐานชิ้นโบแดงครั้งนี้ จะทำให้เราได้งานชิ้นใหญ่กว่าที่คิดเสียแล้วล่ะครับทุกคน” ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาไปด้วยกันเสมอนะครับ