สายตาจับผิดจากสภาอาจารย์

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ก้าวล่วงผ่านธรณีประตูเข้ามาไม่ได้มาพร้อมกับความเกรี้ยวกราด แต่เป็นแรงกดดันทางเวทมนตร์ระดับสูงที่บีบอัดออกซิเจนในห้องพักส่วนตัวจนแทบหายใจไม่ออก ประตูไม้สักหนาหนักปิดล็อกตัวเองลงโดยอัตโนมัติด้วยกลไกอักขระเวทสีทองคำขาว แสงสว่างจากตะเกียงเวทมนตร์กะพริบไหวราวกับหวาดกลัวต่อผู้มาเยือน เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย สมองส่วนหน้าทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคำนวณความหนาแน่นของมานาที่แผ่ซุบซ่านอยู่ในอากาศ รัศมีสีครามเข้มที่สะท้อนจากชายเสื้อคลุมยาวปักลวดลายดาราจักรบ่งบอกสถานะชัดเจน—มันคือตราสัญลักษณ์ของ 'สภาอาจารย์ผู้พิทักษ์หอคอยทิศเหนือ' "ดูเหมือนว่าพวกท่านจะไม่รู้จักคำว่ามารยาทในการนัดหมายล่วงหน้าเอาเสียเลยนะครับ" เรย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น แม้ว่าลูเซียนและฟีโอน่าจะขยับตัวเข้ามาประชิดด้านข้างโดยอัตโนมัติเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน "สามหامة!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากเงาของหมวกฮู้ดเวทมนตร์ ชายวัยกลางคนรูปร่างสูงโปร่งก้าวออกมาเบื้องหน้า แสงไฟวับแวมจากดวงตาใต้ฮู้ดฉายแววคุกคาม อาจารย์ใหญ่วัลแคน—ผู้ควบคุมกฎระเบียบและความเป็นไปทั้งหมดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้กำลังจ้องมองเด็กหนุ่มไร้ธาตุด้วยสายตาที่ราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ เพื่อค้นหาความจริง "เจ้ามีความกล้ามากนะ เรย์ ที่กล้าใช้ 'ระบบถอดรหัสโครงสร้าง' ที่สูญหายไปเมื่อสามร้อยปีก่อนในการสอบภาคปฏิบัติรอบล่าสุด" วัลแคนก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ชายวัยกลางคนวางแผ่นศิลาโบราณที่เรย์เพิ่งไขปริศนาเสร็จลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น "และที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ... เจ้าสามารถลบล้างอาคมระดับปรมาจารย์ของหอคอยทิศเหนือได้ด้วยมือเปล่า โดยปราศจากแก่นมานาธาตุใดๆ ในร่างกาย" ลูเซียนขยับตัวเล็กน้อย เปลวไฟสีส้มอ่อนระอุขึ้นที่ปลายนิ้วเพื่อเตือนสติ แต่เรย์กลับยกมือขึ้นห้ามเพื่อนสนิทเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "คำว่า 'สูญหาย' ของท่านอาจารย์ จริงๆ แล้วหมายถึง 'ถูกปิดผนึกเพราะสภาอาจารย์หวาดกลัวความจริง' ต่างหากล่ะครับ" เรย์เอ่ยแก้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือน ชนิดที่ทำให้อาจารย์ใหญ่วัลแคนชะงักไปชั่วขณะ "เวทมนตร์ไร้ธาตุไม่ใช่ความผิดปกติ แต่มันคือรากฐานที่แท้จริงก่อนที่พวกท่านจะแบ่งแยกมันออกเป็นธาตุต่างๆ เพื่อผูกขาดอำนาจมิใช่หรือครับ?" ฟีโอน่าที่ยืนอยู่มุมห้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เซ้นส์ด้านพฤกษศาสตร์เวทของเธอบอกชัดเจนว่า ต้นไม้รอบตัวห้องเริ่มตอบสนองต่ออารมณ์คุกคามของอาจารย์ใหญ่วัลแคน ใบไม้ของต้นเฟิร์นประดับเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจากพิษมานาที่รั่วไหล "เจ้าเด็กอวดดี..." วัลแคนกัดฟันกรอด ยื่นมือเหี่ยวย่นแต่ทรงพลังออกไปหมายจะคว้าปกเสื้อของเรย์เพื่อพาตัวไปสอบสวนลับโดยไม่ผ่านกระบวนการปกติ "สภาอาจารย์ลงความเห็นแล้วว่า ความสามารถของเจ้าเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของหอคอยทิศเหนือ เจ้าจะต้องถูกกักบริเวณและถอดถอนสิทธิ์การเข้าถึงห้องสมุดต้องห้าม—" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์โดยไม่ต้องรอให้เจ้าตัวเรียกใช้งาน หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอาจารย์ใหญ่วัลแคนและผองเพื่อน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้อำนาจมิชอบจากบุคลากรระดับสูงของสภาอาจารย์] [เงื่อนไขพิเศษปลดล็อก: เผชิญหน้ากับการตัดสินใจที่ไม่เป็นธรรมจากเบื้องบน] [ภารกิจระดับ SSS: "การไต่สวนแห่งหอคอยทิศเหนือ" เริ่มต้นขึ้นแล้ว] [เป้าหมาย: เปิดโปงบันทึกโบราณที่ซ่อนอยู่ใต้ห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ภายในเวลา 3 ชั่วโมง มิฉะนั้นสถานะนักเรียนทั้งหมดจะถูกลบเลือน] เรย์กะพริบตาช้าๆ อ่านตัวหนังสือสีทองที่เรืองรองอยู่บนหน้าต่างระบบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับอาจารย์ใหญ่วัลแคนด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความผ่อนคลายกลายเป็นความคมกริบดั่งใบมีด "ท่านอาจารย์ครับ..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความอบอุ่นลงจนเหลือเพียงความเยือกเย็น "ก่อนที่ท่านจะพาตัวผมไป... ผมเกรงว่าท่านควรรีบกลับไปตรวจสอบ 'ชั้นใต้ดินที่สาม' ของห้องทำงานท่านเสียก่อนนะครับ เพราะดูเหมือนว่า... สิ่งที่พวกท่านพยายามปกปิดมาตลอดสามร้อยปี กำลังจะหาทางออกมาทักทายพวกเราทุกคนแล้วล่ะครับ" รอยยิ้มของอาจารย์ใหญ่วัลแคนแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้แค่จับผิดเขา... แต่ล่วงรู้ความลับดำมืดที่สุดของสภาอาจารย์ไปเสียแล้ว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ