แผนการซ้อนแผนในห้องทำงาน

"ท่านกำลังเดิมพันด้วยชื่อเสียงของหอคอยทิศเหนือ... หรือว่าเดิมพันกับอนาคตของสภาอาจารย์กันแน่ครับท่านอาจารย์ใหญ่วัลแคน" น้ำเสียงของเรย์ราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดหวั่นใดๆ ทว่าก้องกังวานอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวอันโอ่อ่าที่ถูกปิดตายด้วยเขตอาคมขั้นสูง บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความกดดันชนิดที่หากเป็นจอมเวททั่วไปคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นแล้ว รอยยิ้มที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของอาจารย์ใหญ่วัลแคนบัดนี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงดวงตาที่หรี่แคบลงอย่างระแวดระวัง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับของชายผู้ทรงอำนาจที่สุดในสถาบัน รอยยิ้มของอาจารย์ใหญ่วัลแคนแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อตระหนักว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้แค่จับผิดเขา... แต่ล่วงรู้ความลับดำมืดที่สุดของสภาอาจารย์ไปเสียแล้ว "เธอ... พูดเรื่องอะไรกัน เรย์" วัลแคนพยายามเค้นเสียงให้เป็นปกติที่สุด มือที่ประสานกันบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณสั่นเทาเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด พลังเวทธาตุไฟระดับมหาบัณฑิตแผ่ซ่านออกมาโดยไม่รู้ตัวจนอากาศรอบโต๊ะบิดเบือนเป็นคลื่นความร้อน "ท่านไม่ต้องเสียเวลาสร้างม่านพลังกดดันผมหรอกครับอาจารย์" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกหนึ่งก้าว ดวงตาสสีนิลสะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์อย่างเยือกเย็น "บันทึกรอยแยกมานาของหอคอยทิศเหนือเมื่อสามปีก่อนไม่ได้ถูกทำลายตามรายงานที่ส่งให้สภาสูง แต่มันถูกย้ายมาเก็บไว้ในลิ้นชักเวทมนตร์ชั้นที่สามของโต๊ะตัวนี้ต่างหาก... และกุญแจเวทที่ใช้ปลดล็อก ก็คือวงแหวนเวทตระกูลวัลแคนของท่านเอง" กริ๊ก! เสียงกลไกเวทมนตร์ในลิ้นชักขยับตัวตามคำกล่าวของเด็กหนุ่มราวกับต้องมนต์สะกด วัลแคนสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณนักรบเวทสั่งให้เขายื่นมือไปหมายจะปิดผนึกอาคมทันที ทว่าเรย์กลับเร็วกว่า นิ้วเรียวยาวดีดอากาศเบาๆ สามครั้ง เกิดเป็นโครงข่ายมานาสีฟ้าใสพุ่งเข้าตรึงวงแหวนเวทบนนิ้วของอาจารย์ใหญ่ไว้ด้วย "กฎเหล็กข้อที่สี่ของหอคอยทิศเหนือ: ห้ามใช้เวทมนตร์แทรกแซงหลักฐานในระหว่างการไต่สวน... ท่านคงไม่อยากทำผิดกฎที่บรรพบุรุษร่วมกันร่างขึ้นมาหรอ.กนะครับ" "เจ้าเด็กเหลือขอ..." วัลแคนกัดฟันกรอด ความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวตีรวนอยู่ในอก เขาประเมินเด็กหนุ่มไร้ธาตุคนนี้ต่ำเกินไป เรย์ไม่ได้เป็นเพียงแค่นักเรียนทุนอัจฉริยะที่เก่งเรื่องการคำนวณโครงสร้างเวท แต่เจ้าเด็กนี่มีความสามารถในการอ่าน 'ร่องรอยของมานา' ที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ ซึ่งเป็นทักษะที่แม้แต่จอมเวทระดับสูงยังต้องใช้เวลาฝึกฝนเป็นสิบปี ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง! "เรย์!" เสียงหอบหายใจของลูเซียนดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของทายาทตระกูลดยุกที่สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเล็กน้อย ตามมาด้วยฟีโอน่าที่ถือตำราสมุนไพรโบราณเล่มหนาเตอะวิ่งตามเข้ามาติดๆ ทั้งคู่มีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด "นายปลอดภัยดีนะ?" ลูเซียนกวาดสายตามองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องเขม็งไปที่อาจารย์ใหญ่วัลแคนด้วยแววตาดุดัน "อาจารย์ใหญ่วัลแคนครับ พวกเราได้รับรายงานฉุกเฉินจากหอสมุดกลางว่ามีคำสั่งลับในการลบรายชื่อของเรย์ออกจากทะเบียนนักเรียน... ซึ่งขัดแย้งกับกฎบัตรของสภาสูงอย่างสิ้นเชิง!" "ลูเซียน ฟีโอน่า พวกเธอเข้ามาได้ยังไง เขตอาคมป้องกันรอบห้องนี้..." วัลแคนผุดลุกขึ้นยืน สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความตกใจซ้ำสอง เพราะเขตอาคมที่เขาตั้งไว้ต้องใช้ผู้ใช้เวทระดับสูงอย่างน้อยสามคนจึงจะทะลวงเข้ามาได้ แต่สองคนนี้เป็นแค่นักเรียนปีสอง! ฟีโอน่ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น เธอชูขวดแก้วบรรจุผงเรณูสีเขียวมรกตขึ้น "ขออภัยด้วยนะคะท่านอาจารย์ใหญ่ พอดีว่าดอกไม้ราตรีที่ดิฉันปลูกไว้ในเรือนกระจกมันบังเอิญมีปฏิกิริยากับมานาที่รั่วไหลออกมาจากใต้พื้นห้องนี้พอดี มันก็เลยช่วย 'กัดกร่อน' อาคมกระจกเงาของท่านให้ละลายหายไปในเวลาไม่ถึงสามนาที... น่าทึ่งใช่ไหมล่ะคะ" เรย์เหลือบมองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนด้วยความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ เขารู้ดีว่าลูเซียนและฟีโอน่าไม่ได้แค่บังเอิญผ่านมา แต่พวกเขาคงใช้ทรัพยากรและไหวพริบทั้งหมดที่มีเพื่อฝ่าด่านกลไกความปลอดภัยของหอคอยมาช่วยเขาในเวลาที่วิกฤตที่สุด "พวกเธอกำลังก่อกบฏต่อหน้าผู้บริหารสูงสุดของสถาบันนะรู้ตัวไหม!" วัลแคนคำรามเสียงต่ำ แผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนหนังสือบนชั้นเริ่มมีควันขึ้น "พวกเราไม่ได้ก่อกบฏครับอาจารย์วัลแคน" เรย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เขาก้าวถอยหลังไปยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับลูเซียนและฟีโอน่า "พวกเราเพียงแค่กำลัง 'ทวงคืนความยุติธรรม' ให้กับผู้บริสุทธิ์ที่ต้องสังเวยให้กับแผนการปกปิดความล้มเหลวในการทดลองผนึกประตูมิติเมื่อสามปีก่อนต่างหาก" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงหัวใจที่เต้นรัวของทุกคนดังแข่งกับเสียงลมหายใจที่หอบกระชั้น วัลแคนจ้องมองเด็กหนุ่มทั้งสามคนสลับกันไปมา แววตาที่เคยดุดันและมั่นใจในอำนาจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดหวั่นอย่างแท้จริง เขารู้ดีว่าหลักฐานในลิ้นชักนั้นหากหลุดรอดออกไปถึงมือสภาสูง อนาคตทางการเมืองและชีวิตในฐานะอาจารย์ใหญ่ของเขาคงจบสิ้นลงทันที "แกต้องการอะไร... เรย์" ในที่สุด วัลแคนก็เป็นฝ่ายยอมจำนน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทีที่ดูแก่ลงไปถนัดตา เรย์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเยาะเย้ยถากถาง ทว่าเต็มไปด้วยชั้นเชิงและความรอบคอบ "ง่ายมากครับอาจารย์... ยกเลิกคำสั่งพักการเรียนของผม คืนสิทธิ์การเข้าใช้หอสมุดต้องห้ามชั้นที่สี่ให้พวกเรา และ..." เรย์เว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อสร้างน้ำหนักให้กับคำพูด "ลงชื่อร่วมในฐานะพยาน เพื่อรื้อฟื้นคดีการหายตัวไปของอาจารย์อาวุโสการ์เน็ตเมื่อสามปีก่อนเสียใหม่" ลูเซียนหันมามองเรย์ด้วยสายตาชื่นชม ส่วนฟีโอน่าพยักหน้ารับอย่างเห็นพ้อง ข้อเสนอเหล่านี้ไม่ใช่การเรียกร้องผลประโยชน์ส่วนตัว แต่เป็นการวางหมากเพื่อเปิดโปงขั้วอำนาจเบื้องหลังที่เน่าเฟะของหอคอยทิศเหนือ วัลแคนกำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขารู้ดีว่านี่คือการยื่นข้อเสนอที่เขาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ ทว่าในขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังเอื้อมไปหยิบปากกาขนนกเพื่อเซ็นชื่อลงบนเอกสารข้อตกลง รอยยิ้มแปลกประหลาดก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของอาจารย์ใหญ่ "เธอนี่ฉลาดเป็นกรดจริงๆ นะเรย์... น่าเสียดาย ที่พวกเธอคิดว่าเกมนี้มีแค่เราสองฝ่าย" กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงกระดิ่งเวทมนตร์โบราณที่แขวนอยู่หน้าประตูห้องทำงานดังขึ้น ทั้งๆ ที่ประตูห้องถูกปิดตายและลงอาคมแน่นหนาจากด้านใน! เรย์ขมวดคิ้วฉับทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในหัวร้องระงับอย่างรุนแรง เขารemind ระบบตรวจสอบมานาทำงานทันที ทว่าหน้าต่างสถานะสีฟ้าที่เด้งขึ้นมากลางอากาศกลับปรากฏข้อความแปลกประหลาดที่ทำให้เขาต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ [เตือนภัยระดับสูงสุด: ตรวจพบคลื่นมานาแปลกปลอมระดับ SSS] [เป้าหมาย: ตัวตนภายนอกระบบกำลังแทรกแซงพื้นที่] [คำเตือน: ผู้มาเยือนไม่ได้ใช้มานาของหอคอยทิศเหนือ... แต่เป็น 'ผู้ควบคุม' ที่แท้จริงของกฎเหล็ก!] แอดดดด... ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ปกปิดใบหน้ามิดชิด กลิ่นอายความตายและกาลเวลาที่หยุดนิ่งแผ่ซ่านเข้ามาปกคลุมห้องทำงานจนเปลวเพลิงเวทมนตร์รอบห้องดับวับลงในพริบตาเดียว "อาจารย์ใหญ่วัลแคน... ท่านช่างน่าผิดหวังเสียจริง ปล่อยให้เด็กสามคนนี้มาปั่นหัวเล่นอยู่ได้" น้ำเสียงแหบพร่าราวกับมาจากก้นบึ้งของหลุมศพดังขึ้น พร้อมกับที่ผู้มาเยือนปริศนาวาง 'หน้ากากเงิน' ลวดลายประหลาดลงบนโต๊ะทำงานต่อหน้าเรย์ "...ยินดีที่ได้พบกันเสียทีนะ ผู้สืบทอดแห่งพันธสัญญาที่สาบสูญ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัจฉริยะเวทไร้ธาตุคนนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ