การทดสอบย่อยกลางภาคสุดโหด

"ถ้าพวกคุณยังยืนเถียงกันเรื่องตำแหน่งแนวหน้าอยู่แบบนี้ เกรงว่าอีกสามนาทีข้างหน้า เราคงได้กลายเป็นปุ๋ยชั้นดีให้ต้นหนามโลหิตใต้พื้นสนามสอบไปเสียก่อนนะครับ" น้ำเสียงราบเรียบแต่เจือกระแสประชดประชันเล็กน้อยของเรย์ดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในโดมศิลาสีดำสนิท ซึ่งเป็นสนามทดสอบย่อยกลางภาคประจำสำนักเวทมนตร์ทิศเหนือ เบื้องหน้าของพวกเขานั้นคือโครงสร้างเขาวงกตเวทมนตร์ระดับสี่ ที่แผ่ไอความเย็นยะเยือกออกมาจากผนังศิลาเคลือบรูนโบราณ ลูเซียนตวัดสายตามองเพื่อนร่วมทีมด้วยความไม่สบอารมณ์ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบนักเรียนชนชั้นสูงขยับถุงมือหนังสีดำ ปัดเศษฝุ่นละอองที่เกาะตามไหล่อย่างถือดี แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นเพียงใด ทายาทตระกูลดยุกผู้นี้ก็ไม่เคยทิ้งมาดความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ "ฉันไม่ได้เถียง ฉแค่กำลังชี้ให้เห็นความจริงที่ว่า เวทไฟบริสุทธิ์ของฉันจำเป็นต้องอยู่จุดศูนย์กลางเพื่อแผ่รัศมิ์คุ้มกันรอบด้าน หากให้ฉันไปเดินนำหน้าเหมือนทหารราบไร้สมอง มันคือการดูถูกศักดิ์ศรีตระกูลลูเมนต่างหากเล่า เรย์!" ลูเซียนเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเพลิงจ้องมองโครงสร้างเวทด้านหน้าอย่างระแวดระวัง "แต่นายกำลังมองข้ามจุดเชื่อมต่อของพลังงานเวทใต้พื้นดินนะ ลูเซียน" ฟีโอน่าแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน มือเรียวเล็กของเธอกำคทาไม้โอ๊กที่ประดับด้วยเมล็ดพันธุ์เรืองแสงแน่น จนข้อนิ้วขาวซีด "ฉันใช้เวทพฤกษศาสตร์ตรวจจับรากเหง้าของสนามประลองนี้แล้ว พลังงานเวทที่หล่อเลี้ยงเขาวงกตไม่ได้มาจากด้านหน้า แต่มันไหลวนเป็นรูปก้นหอยทวนเข็มนาฬิกา ถ้าลูเซียนปล่อยไฟออกไปตรงๆ ตอนนี้ มีหวังได้กระตุ้นวงจรเวทระเบิดใส่พวกเราเองแน่ๆ" เรย์พยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนแสงเรืองรองจากหน้าต่างระบบโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตาของเขาเพียงผู้เดียว โครงสร้างเวทนับพันเส้นร้อยเรียงกันเป็นภาพสามมิติในหัวสมองอย่างเป็นระบบ ในฐานะผู้ไร้ธาตุเวทมนตร์ สิ่งที่เขาพึ่งพาไม่ได้คือความรุนแรงของเปลวไฟหรือความอุดมสมบูรณ์ของพฤกษชาติ แต่คือ 'ตรรกะ' และ 'ช่องโหว่' ของกฎเกณฑ์ที่ผู้สร้างหอคอยทิศเหนือร่างขึ้นมา [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบเงื่อนไขการทดสอบกลุ่ม "การประสานประสานเวทสามประสาน" เวลาที่เหลือ: 02:45 นาที] [คำเตือน: หากไม่สามารถทำลายผนึกชั้นแรกภายในเวลาที่กำหนด บทลงโทษคือการถูกตัดสิทธิ์สอบภาคปฏิบัติตลอดภาคการศึกษา] "เวลาเหลือน้อยแล้วนะครับ" เรย์เอ่ยเบาๆ มือขวาแตะลงบนผนังศิลาที่เย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนราวกับชีพจรของสัตว์ประหลาด "ฟีโอน่าพูดถูก ครึ่งหนึ่งของวงจรนี้ถูกควบคุมด้วยระบบพฤกษเวทโบราณ ส่วนอีกครึ่งใช้พลังงานความร้อนจากแกนกลางที่ลูเซียนถนัด หน้าที่ของพวกเราไม่ใช่การทำลายมันด้วยกำลัง แต่เป็นการ 'ถอดรหัส' และ 'สลับขั้ว' มันต่างหาก" "ถอดรหัส? ในเวลาแค่สองนาทีเนี่ยนะ เรย์ นายสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไง" ลูเซียนแค่นหัวเราะ แต่ก็ยอมก้าวเท้าเข้าไปยืนประจำตำแหน่งที่เรย์ชี้อย่างไม่เต็มใจนัก "บอกมาเถอะว่านายต้องการให้ฉันทำอะไร ไม่อย่างนั้นฉันจะเผาผนึกนี่ให้เป็นจุลจริงๆ ด้วย" "ง่ายมากครับ ลูเซียน" มุมปากของเด็กหนุ่มอัจฉริยะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้คู่คิดหนุ่มถึงกับเสียวสันหลังวาบทุกครั้ง "รวบรวมมานาไฟทั้งหมดไปที่ปลายนิ้วชี้ ควบคุมอุณหภูมิให้อยู่ที่เจ็ดร้อยองศาเซลเซียสพอดี ห้ามเกินแม้แต่นิดเดียว... ส่วนฟีโอน่า ใช้ละอองสปอร์จากเมล็ดพันธุ์แสงจันทร์โปรยลงบนร่องศิลาตรงช่องว่างแถוที่สาม เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเซนเซอร์ตรวจจับมานา" "แล้วนายล่ะ เรย์?" ฟีโอน่าถามด้วยความกังวล ขณะที่มือเริ่มหยิบถุงผ้าบรรจุสปอร์เรืองแสงออกมาเตรียมพร้อม "ผมเหรอครับ?" เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย มองลอดผ่านความมืดของเขาวงกตที่เริ่มเคลื่อนตัวส่งเสียงครืนครางราวกับมันกำลังมีชีวิต "ผมจะทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมวงจร... และเปิดประตูบานนั้นให้พวกเราเอง" สิ้นคำพูด ร่างของเรย์ก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้เสียง สองมือโบกสะบัดวาดลวดลายกลางอากาศ อาคมไร้ธาตุถูกรีดเร้นออกมาจากจุดตันกำเนิดที่ว่างเปล่า แม้เขาจะไม่มีธาตุใดในร่างกาย แต่ความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในโครงสร้างของเวทมนตร์ทำให้เขาสามารถ 'ยืม' และ 'หักเห' มานาของสภาพแวดล้อมรอบตัวมาใช้งานได้ชั่วคราว *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นจากปลายนิ้วของลูเซียน ตามด้วยละอองแสงสีนวลที่ฟีโอน่าโปรยปรายลงไปอย่างแม่นยำ ทุกอย่างประสานกันราวกับเฟืองนาฬิกาที่ถูกคำนวณมาอย่างสมบูรณ์แบบ เรย์อาศัยจังหวะที่เซนเซอร์เวทเกิดอาการรวนชั่วขณะ พุ่งมือไปสัมผัสกับศิลาใจกลางเขาวงกต รูนโบราณสีทองแดงสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งบริเวณราวกับปฏิกิริยาลูกโซ่ ครืนนน—! ผนังศิลาหนาทึบที่ขวางกั้นเส้นทางเคลื่อนตัวแยกออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นทางเดินทอดยาวสู่ห้องโถงทดสอบขั้นต่อไป ไอหมอกสีขาวจางๆ ลอยอวลออกมาพร้อมกับกลิ่นอายความกดดันที่เข้มข้นกว่าเดิมหลายเท่า ฟีโอน่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "รอดตัวไป... นึกว่าจะต้องซ่อมหน่วยกิตวิชานี้ซะแล้ว" "ก็ไม่ได้แย่นักหรอก..." ลูเซียนสะบัดชายเสื้อให้เข้าที่ พยายามทำท่าทางให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าเม็ดเหงื่อบนหน้าผากจะฟ้องว่าเขาใช้สมาธิไปมากแค่ไหนก็ตาม "ถือว่าแผนของนายพอใช้ได้นะ เรย์ พอจะมีสมองอยู่บ้าง" "ขอบพระคุณสำหรับคำชมครับคุณชายลูเซียน" เรย์ยิ้มรับบางๆ ก่อนจะก้าวเดินนำหน้าเพื่อนร่วมทีมเข้าไปในความมืดเบื้องหน้า แต่ทว่า... สัญชาตญาณอันเฉียบคมของเขากลับส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างขึ้นมาในหัวสมองอย่างรุนแรง บรรยากาศในห้องโถงชั้นที่สองเงียบสงัดจนผิดปกติ ไม่มีเสียงกลไก ไม่มีเสียงลม หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของกลุ่มอื่นที่ควรจะอยู่ในการทดสอบเดียวกัน พื้นห้องปูด้วยกระเบื้องศิลาสีขาวบริสุทธิ์ แต่ทว่ากลางห้องโถงนั้น กลับมีร่างของใครบางคนนั่งคุกเข่าหันหลังให้พวกเขาอยู่ เส้นผมสีเงินยาวสยายจรดพื้น และชุดคลุมนักเรียนแถบสีทองอร่ามที่บ่งบอกสถานะระดับสูง—ซึ่งไม่มีทางเป็นของนักเรียนปีเดียวกันอย่างแน่นอน เรย์ชะงักฝีเท้าทัน2คู่นั้นก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อส่งสัญญาณให้เพื่อนหยุด แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว ร่างที่นั่งอยู่ค่อยๆ หันกลับมาอย่างช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นว่างเปล่าราวกับตุ๊กตากลกระเบื้องโปร่งใส และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... บนหน้าอกของเขามีตราสัญลักษณ์ของ 'อาจารย์ผู้คุมสอบ' ที่ควรจะรอประเมินผลอยู่ที่หอคอยบัญชาการ ไม่ใช่มานั่งรออยู่กลางสนามทดสอบปฏิบัติเช่นนี้! "ยินดีด้วยที่ผ่านมาถึงจุดนี้ได้..." เสียงทุ้มนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากของอีกฝ่ายไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดทับลงมาจนลมหายใจสะดุด "แต่ทว่า... การทดสอบ 'รอบจริง' ของพวกเธอ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ นักเรียนเรย์" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัจฉริยะเวทไร้ธาตุคนนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ