ชัยชนะของทีมม้ามืด

"ผลลัพธ์การประเมินรอบทักษะประสาน... เป็นไปตามนี้นะครับ" เสียงประกาศของอาจารย์เซเฟอร์ ดังก้องกังวานไปทั่วลานประลองเวทมนตร์แห่งหอคอยทิศเหนือ บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบลงในทันที ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียงของโลกใบนี้ นักเรียนจากตระกูลขุนนางชั้นสูงหลายคนถึงกับอ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อสายตา ขณะที่กระดานแสดงผลคะแนนเวทมนตร์เวทมนตร์ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ เปล่งแสงสีทองสว่างวาบสะท้อนกับม่านพลังป้องกัน อันดับหนึ่ง... ชื่อของทีมไร้ธาตุ ปรากฏหราอยู่บนจุดสูงสุดของตารางคะแนน เรย์ยืนกอดอกนิ่ง ดวงตาสนิทสีนิลสะท้อนแสงไฟจากเวทมนตร์โครงสร้างที่เขากำลังวิเคราะห์อยู่ในใจ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างควบคุมไม่ได้ แต่นั่นไม่ใช่ความเย่อหยิ่ง มันคือความโล่งใจที่ความพยายามตลอดหลายสัปดาห์ในการถอดรหัสเวทมนตร์โบราณร่วมกับเพื่อนร่วมทีมส่งผลลัพธ์ที่คุ้มค่า "พวกเรา... ทำได้จริงๆ ด้วยเหรอเนี่ย เรย์" ฟีโอน่ากระซิบเสียงสั่น เธอยังคงถือคัมภีร์พฤกษศาสตร์เวทมนตร์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ใบหน้าของเด็กสาวแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นและดีใจ ดวงตาคู่สวยประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวในคืนไร้เมฆ เมื่อครู่เธอนี่แหละคือคนที่ใช้สารสกัดจากรากไม้มายาหยุดยั้งการโจมตีวงกว้างของทีมคู่แข่งได้อย่างเฉียบขาด "ไม่ใช่แค่ 'พวกเรา' หรอกครับฟีโอน่า แต่เป็นความพยายามของเธอต่างหากที่ทำให้กลไกการกระจายมานาของสนามทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ" เรย์หันไปตบไหล่เพื่อนร่วมทีมเบาๆ ด้วยท่าทีอบอุ่นและเป็นกันเอง ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของลูเซียน ทายาทตระกูลดยุกผู้ใช้เวทไฟบริสุทธิ์ กำลังยืนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปーン ใบหน้าคมคายบูดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความอับอายที่เคยดูถูกเด็กไร้ธาตุคนนี้ในตอนแรก และความยอมรับนับถือที่ลึกซึ้งจนยากจะปฏิเสธ ลูเซียนสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตรงมายังกลุ่มของเรย์ ฝีเท้าของเขามั่นคง แม้แววตาจะยังมีความกระดากอายอยู่บ้าง "นาย... คำนวณองศาการไหลเวียนของมานาในเขตอาคมนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เรย์" ลูเซียนเอ่ยถาม น้ำเสียงห้วนสั้นตามวิสัยของเจ้าตัว แต่แฝงไว้ด้วยความอยากรู้อย่างแท้จริง "ฉันตรวจสอบโครงสร้างของหอคอยนี้มาเป็นปีๆ แต่กลับมองไม่เห็นจุดบอดที่นายใช้เจาะเกราะป้องกันนั่นเลย" เรย์หันไปสบตากับคู่คิดและคู่แข่งคนสำคัญ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นิดๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่มอัจฉริยะ "ความลับของนักถอดรหัสครับคุณลูเซียน เวทมนตร์ไม่ได้มีแค่เรื่องของธาตุที่รุนแรง แต่มันคือภาษา... และทุกภาษากย่อมมีไวยากรณ์ที่ผิดเพี้ยนไปจากต้นฉบับเสมอ ถ้าเราตั้งใจฟังเสียงของมันมากพอนะครับ" คำตอบนั้นทำให้ลูเซียนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากของทายาทตระกูลดยุกจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง เขายื่นมือขวาออกไปเบื้องหน้า "นายชนะแล้ว... สหาย การได้ร่วมมือกับนายในรอบนี้ ทำให้ฉันได้เปิดโลกทัศน์ใหม่จริงๆ หวังว่าในรอบถัดไป เราจะได้เป็นพันธมิตรกันอีก" เรย์ยื่นมือไปจับกับลูเซียนอย่างแน่นแฟ้น เป็นอันสิ้นสุดความบาดหมางในอดีต และเป็นการเริ่มต้นของมิตรภาพที่แท้จริงท่ามกลางกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของหอคอยทิศเหนือ เสียงปรบมือประปรายเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มนักเรียนรอบข้าง แม้จะมีเสียงซุบซิบนินทาจากพวกตระกูลใหญ่หลุดมาบ้าง แต่ก็ไม่สามารถกลบความจริงที่ว่า 'ทีมม้ามืด' ได้สร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ให้กับโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปแล้ว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเต็มไปด้วยเสียงหัวهเร่าของมิตรภาพนั้นเอง ท้องฟ้าเหนือหอคอยทิศเหนือก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงมาจากเบื้องบนจนทุกคนต้องหยุดหายใจ พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลมานานนับร้อยปี กำลังจะลืมตาตื่นขึ้นจากการจำศีล [ระบบตรวจพบความผิดปกติของมานาขั้นวิกฤต!] [คำเตือน: ตรวจพบรหัสผ่านปริศนาจากชั้นใต้ดินระดับ SSS ของหอคอยทิศเหนือ กำลังตอบสนองต่อโครงสร้างเวทที่เรย์เพิ่งใช้งานไปเมื่อครู่] [ภารกิจลับฉุกเฉิน: ป้องกันการหลุดรอดของ "บรรพชนผู้ถูกลืม" ก่อนที่อาคมกักขังจะพังทลายลงภายใน 3 นาที!] เรย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รอยยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อหน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสของระบบดีดขึ้นมาขวางหน้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดของบันไดเวทมนตร์เบื้องล่าง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับอัจฉริยะเวทไร้ธาตุคนนี้ พบกันใหม่ในตอนหน้าครับ