สิ้นสุดสัปดาห์แรกแห่งความอลวน

"ถ้าพวกท่านยังคิดว่าโครงสร้างเวทบทที่เจ็ดของหอคอยทิศเหนือเป็นเพียงแค่การเรียงร้อยอักขระธาตุไฟตามตำราโบราณ ปีนี้พวกท่านคงต้องเตรียมตัวสอบซ่อมกันจนถึงฤดูใบไม้ร่วงหน้าแน่นอนครับ" เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เจือด้วยความระอาของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดลับใต้ดิน แสงตะเกียงเวทมนตร์สีนวลส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีดำสนิท ดวงตาคมกริบของเขากำลังจดจ่ออยู่กับการใช้เหล็กจารอักขระลากเส้นสายใยมานาสีฟ้าใสลงบนแผ่นศิลาโบราณอย่างประณีต ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความมั่นใจและแม่นยำ ราวกับเขากำลังเล่นดนตรีที่คุ้นเคย ลูเซียนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูงฝั่งตรงข้าม ถอนหายใจเฮือกใหญ่พร้อมกับโยนตำราเวทหนาเตอะเล่มโตลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก เสียงกระแทกเบาๆ สะท้อนก้องในห้องเก็บเสียง ลูเซียนขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางปัดเศษฝุ่นเวทที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมหรูหราของตน "นายจะบอกว่าพวกอาจารย์อาวุโสจงใจซ่อนกลไกถอดรหัสซ้อนสามชั้นไว้ในบทเรียนสัปดาห์แรกอย่างนั้นหรือเรย์ มันออกจะเกินเลยไปหน่อยสำหรับนักเรียนปีหนึ่งนะ" "มันไม่ได้เกินเลยหรอกครับลูเซียน แต่มันคือการคัดกรองต่างหาก" ฟีโอน่าแทรกขึ้นมา เธอเพิ่งเงยหน้าขึ้นจากกระถางต้น 'หนามอัสนี' ที่กำลังส่งประกายไฟสีม่วงอ่อนๆ ปลายเรียวสวยของเธอกำลังใช้คีมทองเหลืองคีบหยดน้ำค้างสมุนไพรหยดลงไปเพื่อปรับสมดุลมานา "สัปดาห์แรกผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่ถ้าลองนับจำนวนเรื่องวุ่นวายที่เราเจอ ทั้งปัญหามานารั่วไหลในหอพักชายและคดีเงาดำปริศนาในโรงเรือนพฤกษศาสตร์ ฉันว่าพวกเราไม่ได้แค่นั่งเรียนหนังสือธรรมดาแล้วล่ะครับ... เอ๊ย หมายถึง ฉันว่าพวกเราไม่ได้แค่นั่งเรียนกันเฉยๆ หรอกนะ" ฟีโอน่ารีบแก้คำพูดเมื่อเผลอใช้น้ำเสียงติดปาก พร้อมกับเหลือบมองเรย์ที่กำลังอมยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างรู้ทัน นี่คือการสรุปสถานการณ์อย่างไม่เป็นทางการของสัปดาห์แรกใน "หอคอยทิศเหนือ" สถาบันเวทมนตร์อันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องกฎเหล็กอันเข้มงวดและระบบคะแนนความประพฤติที่โหดเหี้ยม เรย์ เด็กหนุ่มผู้ไร้ธาตุเวทมนตร์โดยกำเนิด ผู้ซึ่งควรจะถูกขับไล่ออกจากโรงเรียนตั้งแต่วันแรก กลับกลายเป็นศูนย์กลางของกลุ่มเพื่อนต่างสถานะ ทั้งทายาทดยุกผู้เย่อหยิ่งอย่างลูเซียน และสาวน้อยผู้รอบรู้เรื่องพฤกษศาสตร์เวทมนตร์อย่างฟีโอน่า การรวมตัวกันของพวกเขาก่อเกิดเป็น "แก๊งเรย์" นามที่รุ่นพี่เริ่มซุบซิบกันด้วยความทึ่งและหวาดระแวงในเวลาเดียวกัน เรย์วางเหล็กจารในมือลง เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้ยินดังขึ้นในห้วงความคิด *[ติ๊ง! ภารกิจลับประจำสัปดาห์: "รากฐานแห่งความอลวน" สำเร็จลุล่วง]* *[เงื่อนไขพิเศษ: ไขปริศนาโครงสร้างเวทหอคอยทิศเหนือโดยปราศจากการใช้ธาตุเวท สำเร็จ]* *[ได้รับรางวัล: แต้มทักษะ x500, สิทธิ์เข้าถึงหอสมุดต้องห้ามชั้นที่ 3 (จำกัดเวลา 2 ชั่วโมง)]* เด็กหนุ่มกะพริบตาเพื่อปิดหน้าต่างระบบโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เขายังคงรักษาท่าทีสงบเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน แม้ว่าในใจจะกำลังประเมินผลประโยชน์จากแต้มที่เพิ่งได้รับก็ตาม การไม่มีธาตุเวทไม่ได้เป็นจุดอ่อนอีกต่อไปในมุมมองของเขา แต่มันคือมุมมองที่ทำให้เขาสามารถมองเห็น "แก่นแท้" ของเวทมนตร์ได้ทะลุปรอโปร่งกว่าใคร "สรุปคือ ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา พวกเราเกือบโดนไล่อออกไปแล้วสามครั้ง และเกือบทำลายห้องทดลองพฤกษศาสตร์ไปสองรอบ" ลูเซียนสรุปด้วยน้ำเสียงติดตลก แม้ดวงตาสีฟ้าครามของเขาจะฉายแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด "นับว่าเป็นสัปดาห์เริ่มต้นที่... น่าตื่นเต้นดีแท้สำหรับคนตระกูลขุนเช่นฉัน" "ไม่ใช่เกือบโดนไล่อออกครับลูเซียน แต่เป็นนายเกือบจะวางเพลิงห้องโถงกลางต่างหาก" ฟีโอน่าแย้มยิ้มอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศตึงเครียดจากการเรียนและคดีปริศนาตลอดสัปดาห์คลี่คลายลงเป็นความอบอุ่นเรียบง่ายที่หาได้ยากในหอคอยแห่งนี้ เรย์มองเพื่อนทั้งสองคนสลับกัน ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นในอก *ครืดดด—!* เสียงลากเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งดังสนั่นมาจากมุมมืดของห้องสมุด เสียงนั้นดังเสียดสีจนน่าขนลุก ทำให้ทั้งสามคนสะดุ้งและหันขวับไปมองพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ แสงจากตะเกียงเวทสาดส่องไปไม่ถึงมุมอับนั้น ทว่าเงาสูงโปร่งของใครบางคนกำลังก้าวช้าๆ ออกมาจากความมืด กลิ่นอายมานาที่กดดันและเย็นยะเยือกแผ่ซายจนบรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นอึดอัดในพริบตา เงาร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงข้ามแสงไฟ เผยให้เห็นรอยยิ้มลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดสีดำสนิท และตราสัญลักษณ์ "ตาชั่งไขว้ดาบ" ระดับอาจารย์อาวุโสที่ปักอยู่บนปกเสื้อคลุม "ดูเหมือนว่าพวกเธอจะสนุกสนานกับการสรุปบทเรียนสัปดาห์แรกกันเสียเหลือเกินนะ... เด็กๆ" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาเอ่ยขึ้น พร้อมกับแผ่นกระดาษม้วนสีชาที่ถูกโยนลงกลางโต๊ะ "แต่เกรงว่าพวกเธอจะต้องเลื่อนเวลาพักผ่อนออกไปก่อน เพราะตอนนี้ มีคดีใหม่ที่พวกเธอ 'จำเป็น' ต้องสะสางให้เสร็จก่อนรุ่งสาง... ไม่อย่างนั้น ชื่อของพวกเธอจะถูกลบออกจากทำเนียบนักเรียนอย่างถาวร"