เงาปริศนาในยามวิกาล

เสียงกรีดร้องของแผ่นกระดาษยันต์เวทมนตร์ที่ถูกฉีกกระชากดังแควกรบกวนความเงียบสงัดของยามวิกาล กลิ่นอับของกระดาษโบราณและกลิ่นฉุนจาง ๆ ของผงแร่มานาเผาไหม้ลอยตลบอบอวลอยู่ในห้องสมุดลับใต้ดินเขตหอพักทิศเหนือ เรย์กวาดสายตาคมกริบมองเศษซากของวงเวทป้องกันที่เพิ่งถูกทำลายลงอย่างเลือดเย็น ร่องรอยการสลายตัวของมานานี้ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดในการคำนวณ แต่มันคือรอยตัดเฉือนจาก "ใบมีดเวทไร้ธาตุ" ระดับสูง—วิชาเดียวกันกับที่เขากำลังแกะรอยอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน "นายกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้น เรย์" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลังชั้นหนังสือโบราณ ลูเซียนก้าวเท้าออกมาจากเงาลับ แสงไฟสีส้มอมแดงจากเปลวเพลิงบริสุทธิ์ขนาดเท่าหัวแม่มือที่ลอยวนอยู่บนปลายนิ้วของเขาช่วยขับให้ใบหน้าคมคายนั้นดูเคร่งขรึมและเต็มไปด้วยความสงสัย ดวงตาคู่คมของทายาทตระกูลดยุกจ้องมองเพื่อนร่วมห้องสลับกับเศษกระดาษยันต์บนพื้นด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เรย์ไม่ได้สะดุ้งตกใจ เขายังคงนั่งยอง ๆ ใช้ปลายนิ้วแตะลงบนพื้นผิวหินอ่อนที่ยังหลงเหลือละอองมานาเจือจางอยู่ ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคู่คิดหนุ่มด้วยรอยยิ้มบางเบarที่มุมปาก "ฉันก็แค่กำลังตามหาคำตอบเหมือนกับนาย... ลูเซียน" เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความนัย "ดูเหมือนว่าหอคอยทิศเหนือของเราจะไม่ได้มีแค่กฎเหล็กที่ต้องเคารพสินะครับ แต่ยังมี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่เดินเข้าออกที่นี่ราวกับเป็นบ้านหลังที่สองด้วย" ลูเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย เปลวไฟบนปลายนิ้วสั่นไหววูบหนึ่งตามอารมณ์ที่ไหว7วนของเจ้าตัว เขาก้าวเข้าไปใกล้เรย์อีกสองก้าว รองเท้าหนังส่งเสียงกระทบพื้นหินก้องกังวานในความเงียบ "ฉันตามกลิ่นอายมานานiskมาสามคืนแล้ว..." ลูเซียนเอ่ยเสียงต่ำ พลางปรายตามองร่องรอยการใช้เวทบนพื้น "มันไม่ใช่เวทธาตุพื้นฐาน ไม่ใช่ไฟ น้ำ ลม หรือดิน แต่เป็นโครงสร้างการบีบอัดมานาที่บริสุทธิ์จนไร้ร่องรอยธาตุเจือปน... วิชารูปแบบนี้ ในชั้นเรียนปีหนึ่ง คนที่มีความเข้าใจโครงสร้างเวทลึกซึ้งพอจะทำลายค่ายกลระดับนี้ได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย มีอยู่ไม่กี่คนหรอกนะ เรย์" บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นทีละน้อย ช่องว่างระหว่างเด็กหนุ่มอัจฉริยะผู้ไร้ธาตุกับทายาทตระกูลขุนนางผู้สูงศักดิ์ถูกบีบให้แคบลงด้วยความจริงที่กำลังค่อย ๆ เผยตัว ลูเซียนไม่ได้กล่าวหา แต่น้ำเสียงและแววตาของเขากำลังเรียกร้องคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ก่อนที่บทสนทนาจะดิ่งลึกไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับใบไม้ร่วงก็ดังขึ้นจากทางเดินมืดสนิทด้านนอก ฟีโอน่ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องสมุด สีหน้าของเธอซีดเผือดจนเห็นได้ชัด ในมือเรียวเล็กถือดอกไม้เรืองแสงสีฟ้าจัดที่เหี่ยวเฉาลงครึ่งหนึ่งจนกลายเป็นสีดำสนิท "เรย์! ลูเซียน! พวกนายต้องมาดูนี่..." ฟีโอน่าหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ฉันเจอเจ้าสิ่งนี้ที่หน้าต่างห้องพักฝั่งตะวันตก สมุนไพร 'จันทร์กระจ่าง' ที่ฉันใช้ตรวจสอบความบริสุทธิ์ของมานาในอากาศ... มันถูกดูดกลืนพลังงานจนหมดเกลี้ยงในเวลาไม่ถึงสิบวินาที!" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขารับดอกไม้เรืองแสงที่เหี่ยวเฉานั้นมาพิจารณาอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วของเขาแผ่ซ่านสัมผัสมานาเพื่อวิเคราะห์โครงสร้างเซลล์พืชที่ถูกทำลาย ไหวพริบอันรวดเร็วทำงานทันทีเมื่อเขาพบเศษเสี้ยวของ "รหัสอักขระ" ที่หลงเหลืออยู่บนกลีบดอกไม้ มันไม่ใช่การทำลายล้างแบบสุ่ม แต่มันคือ "การเก็บบันทึกข้อมูล" "ไม่ใช่การทำลาย..." เรย์พึมพำเบา ๆ กับตัวเอง แต่คำพูดนั้นดังพอให้เพื่อนทั้งสองคนได้ยินชัดเจน "นี่คือการทดลอง... มีใครบางคนกำลังใช้หอพักทิศเหนือเป็นห้องทดลองขนาดใหญ่ เพื่อเก็บเกี่ยวข้อมูลการตอบสนองของมานาไร้ธาตุกับธรรมชาติรอบตัว" "ใครกันล่ะที่จะทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้?" ลูเซียนขมวดคิ้วแน่น เปลวไฟในมือดับลงเพราะความตกใจ "การใช้เวทไร้ธาตุระดับสูงขนาดนี้ ต้องใช้การคำนวณมานาในระดับที่แม้แต่อาจารย์บางท่านยังต้องกุมขมับ ถ้าไม่ใช่เพราะความบังเอิญ... ก็ต้องมีคนจงใจทำมันขึ้นมาเพื่อจุดประสงค์บางอย่าง" เรย์หันไปมองหน้าลูเซียนและฟีโอน่าสลับกัน แววตาของเขาฉายประกายความเจ้าเล่ห์และจริงจังผสมผสานกันอย่างลงตัว "เราไม่ได้กำลังสืบสวนคดีเล่น ๆ แล้วล่ะครับทุกคน..." เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นแต่แฝงความเยือกเย็น "เพราะดูเหมือนว่า... เจ้าของเงานั้นไม่ได้แค่แอบมองพวกเราในยามวิกาล แต่เขาก กำลังรอให้พวกเราเดินเข้าไปหาใน ‘กับดัก’ ที่จัดเตรียมไว้แล้วต่างหาก" สิ้นคำพูดของเรย์ อากาศรอบตัวก็เกิดอาการบิดเบี้ยววูบหนึ่งอย่างรุนแรง แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์บนผนังห้องสมุดดับลงพร้อมกันทั้งหมดอย่างไร้สาเหตุ ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสามคนที่สะท้อนก้องในความเวิ้งว้าง ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางความมืดมิดโดยมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงเขตอาคมระดับ SSS "เขาวงกตกระจกเงาโลหิต"] [เงื่อนไขการหลบหนีถูกปิดกั้น: ผู้ใช้งานถูกระบุตัวตนในพื้นที่ปิดตาย] [คำเตือนจากระบบ: สิ่งแปลกปลอมที่ไม่ใช่ฐานข้อมูลของหอคอยทิศเหนือ กำลังเคลื่อนตัวเข้าประชิดด้านหลังของคุณในระยะ 3 เมตร] เรย์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ร่างกายขยับไวกว่าความคิด มือซ้ายคว้าข้อมือของฟีโอน่าและลูเซียนให้หมุนตัวหลบไปด้านข้างพร้อมกับดึงมีดสั้นถอดรหัสเวทออกจากซองข้างเอวในเสี้ยววินาที ทว่า... เสียงกระซิบแหบพร่าเย็นยะเยือกที่ข้างใบหูกลับดังขึ้นก่อนที่คมมีดจะทันได้ตวัดออกไป "เจอตัวแล้ว... เจ้าหนูนักถอดรหัสแห่งหอคอยทิศเหนือ" — ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาบทนี้ไปพร้อมกับเรย์นะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์