คาถาบทแรกในห้องเรียนประหลาด

กลิ่นอายฉุนกึกของผงแร่โอริแคลคุมที่ไหม้เกรียม ลอยอบอวลจนแสบจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันเสียจนใครบางคนถึงกับกลืนน้ำลายดังเอือกในห้องเรียนวิชาโครงสร้างเวทมนตร์ขั้นสูง อาคารทิศเหนือ "ถ้าพวกเธอคิดว่าการร่ายเวทธาตุไฟใส่กระดาษยันต์ แล้วมันจะระเบิดตูมตามเหมือนเด็กอมมือเล่นประทัดในงานวัด นั่นแปลว่าสมองส่วนการคำนวณของพวกเธอคงถูกเผาไหม้ไปพร้อมกับขี้เถ้าพวกนี้หมดแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราายใบมีดโกนของศาสตราจารย์ ‘วาเลน ไทเลอร์’ ดังขึ้นพร้อมกับนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนกระดานชนวนเวทมนตร์อย่างหงุดหงิด บนกระดานนั้นปรากฏสมการเวทซับซ้อนหลายร้อยบรรทัดที่บิดเบี้ยวและแตกสลายเป็นรอยไหม้สีดำสนิท ซึ่งเป็นผลงานชิ้นโบแดง (ที่พินาศย่อยยับ) ของนักเรียนปีหนึ่งแถวหน้า เรย์นั่งไขว่ห้างอยู่ริมหน้าต่าง สายตาสีเทาเข้มมองลอดกรอบแว่นใสไปยังวงเวทที่เสียหายบนกระดานนั้นอย่างพินิจพพิเคราะห์ ในมุมมองของคนอื่น มันคือความล้มเหลวอันสมบูรณ์แบบที่ไม่มีทางแก้ไข แต่สำหรับเรย์... โครงสร้างเวทที่ซับซ้อนราวกับใยแมงมุมนั้นกำลังบอกเล่าเรื่องราวอีกแบบหนึ่ง "เอาล่ะ" ศาสตราจารย์วาเลนกวาดสายตาดุดันมองกราดไปทั่วห้อง "ในเมื่อไม่มีใครในที่นี้สามารถรักษาสมดุลของพลังงานธาตุในวงเวทวิญญาณขั้นต้นนี้ได้ ผมจะถือว่าคาบบ่ายวันนี้คือการเสียเวลาอันมีค่าที่สุดในรอบปีการศึกษา... มีใครกล้าพอจะลบความอัปยศบนกระดานนี้ไหมครับ หรือจะนั่งก้มหน้าอมสากกันอยู่แบบนี้" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียนกว้าง บรรดานักเรียนหัวกะทิจากตระกูลขุนนางต่างพากันหลบสายตา ไม่มีใครกล้าขยับตัว แม้แต่ลูเซียนที่นั่งอยู่แถวถัดไปก็ยังขมวดคิ้วแน่น เขากำลังใช้สมาธิคำนวณสูตรเวทในใจ แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่า ตัวแปรที่สามในสมการนั้นมีปัญหาเกินกว่าจะแก้ได้ด้วยเวทไฟบริสุทธิ์ของตน "ให้ผมลองดูไหมครับ ศาสตราจารย์" เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ เขาสะพายกระเป๋าหนังเก่าๆ ไว้ข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากมีความเจ้าเล่ห์นิดๆ ตามแบบฉบับของเขาปรากฏขึ้นจางๆ ศาสตราจารย์วาเลนหรี่ตาลงมองเด็กหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่า ‘ไร้ธาตุ’ ประจำรุ่น "หึ... เรย์ เจ้าเด็กไร้พลังที่เข้ามาด้วยโควตาพิเศษ คิดจะมาเล่นสนุกอะไรกับสมการระดับปรมาจารย์หรือครับ หรือเธอแค่อยากหาเรื่องอับอายขายหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น" "การเรียนรู้มักเริ่มต้นจากการทำเรื่องโง่ๆ ให้กลายเป็นความจริงเสมอไม่ใช่หรือครับ ศาสตราจารย์" เรย์เดินก้าวเท้าเข้ามาใกล้กระดานชนวนทีละน้อย ฝีเท้ามั่นคงไร้ความเกร็ง "อีกอย่าง ผมแค่อยากพิสูจน์ว่า... สมการนี้ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ล้มเหลว แต่มันถูกเขียนขึ้นมาโดยเว้นช่องว่างให้คนฉลาดเลือกที่จะมองต่างหาก" ฟีโอน่าที่นั่งอยู่โต๊ะมุมห้องรีบใช้มือปิดปากด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าเรย์เก่งเรื่องการถอดรหัส แต่การท้าทายศาสตราจารย์ผู้เข้มงวดที่สุดในหอคอยทิศเหนือราวกับเดินบนเส้นลวดที่ขึงข้ามปากเหว "บังAอาจนัก!" ศาสตราจารย์วาเลนกระแทกไม้เท้าลงกับพื้นเสียงดังสนั่น "ถ้าเธอแก้ไม่ออกจากจุดที่พังพินาศนี้ คะแนนตลอดเทอมของเธอจะเป็นศูนย์ทันที!" "ตกลงครับ" เรย์รับคำอย่างไม่ลังเล เขายืนประจันหน้ากับกระดานชนวนเวทมนตร์ขนาดใหญ่ ในสายตาคนทั่วไป มันคือกลุ่มก้อนพลังงานที่สAยตัวและยุ่งเหยิง แต่ด้วยทักษะเฉพาะตัวของเรย์ ดวงตาของเขากลับมองเห็น ‘เส้นใยมานา’ สีฟ้าจางๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้รอยไหม้เหล่านั้น เรย์ยื่นมือขวาออกไป นิ้วชี้เรียวยาวจรดลงบนพื้นผิวของกระดานชนวนโดยปราศจากการร่ายคาถาใดๆ ทั้งสิ้น *กริ๊ก...* เสียงกลไกเวทมนตร์ภายในกระดานขยับตัวราวกับฟันเฟืองนาฬิกาที่ถูกไขลาน ลูเซียนที่นั่งมองอยู่ถึงกับชะงัก เขารู้สึกได้ถึงกระแสมานาที่แปลกประหลาด มันไม่ใช่การใช้อภินิหารหรือการระเบิดพลังธาตุแบบที่เคยเรียนมา แต่มันคือ ‘ตรรกะ’... เรย์กำลังใช้ตรรกะคณิตศาสตร์เวทในการจัดเรียงกระแสมานาใหม่ด้วยมือเปล่า! "ตรงจุดเชื่อมต่อทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ..." เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ "มีการหักเหของมุมองศามานาอยู่ 15 องศา ซึ่งเป็นตัวการทำให้พลังงานตีกลับจนระเบิด... โง่เง่าสิ้นดี ใครเป็นคนออกแบบสมการนี้ตั้งแต่แรกกันเนี่ย" ประโยคหลังเรย์จงใจพูดลอยๆ แต่เสียงนั้นดังพอที่จะทำให้ใบหน้าของศาสตราจารย์วาเลนกระตุกวูบ เพราะตัวศาสตราจารย์เองนี่แหละที่เป็นคนคิดค้นโจทย์ข้อนี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบความอัจฉริยะของนักเรียน แต่ดันใส่ตัวแปรหลอกไว้ซับซ้อนเกินไปจนแม้แต่ตัวเขาเองก็เกือบแก้ไม่ออก เรย์ลากนิ้วผ่านอากาศเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วสัมผัส เส้นใยมานาที่เคยยุ่งเหยิงก็เริ่มคลายตัวออกและจัดเรียงใหม่ราวกับปาฏิหาริย์ แสงสีฟ้าอ่อนสว่างวาบขึ้นทีละจุด เสียงฮือฮาเริ่มดังมาจากกลุ่มนักเรียนด้านหลัง "เป็นไปได้ยังไง..." ลูเซียนพึมพำเบาๆ ดวงตาคมกริบจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของเรย์ไม่วางตา "เขาไม่ได้ใช้พลังธาตุเลยสักนิด แต่เขากำลังบังคับให้โครงสร้างเวทจำนนต่อระเบียบของมันเอง" ฟีโอน่าผ่อนลมหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก เธอยิ้มกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มพลิกผัน ความสามารถในการวิเคราะห์ของเรย์ไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยจริงๆ "เสร็จเรียบร้อยครับ" เรย์ถอนมือกลับ รอยยิ้มบางๆ ประดับบนใบหน้า ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาละออก สมการเวทที่เคยไหม้เกรียมและเต็มไปด้วยรอยแตก ก็พลันเปล่งแสงสีทองเรืองรองขึ้นมาอย่างงดงาม ตัวอักษรเวทมนตร์นับร้อยเรียงตัวกันใหม่อย่างเป็นระเบียบ สมดุล และสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ พลังงานมานาบริสุทธิ์แผ่ซ่านไปทั่วห้องเรียนจนทุกคนรู้สึกอบอุ่นและผ่อนคลาย ความเงียบสงัดกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความกดดัน หากแต่เป็นความตกตะลึงจนพูดไม่ออก ศาสตราจารย์วาเลนยืนนิ่งค้าง แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้ฉายแววทึ่งระคนประหลาดใจ เขาจ้องมองผลงานบนกระดานสลับกับใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้ไร้ธาตุอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง "เธอ... ทำได้ยังไงกัน เรย์" เสียงของศาสตราจารย์อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่ได้ทำอะไรมากหครับศาสตราจารย์" เรย์ยิ้มรับอย่างสุภาพ มือขวาปัดฝุ่นช็อกที่ติดปลายนิ้วเบาๆ "ผมแค่ช่วยเกลี่ยเศษขยะออกจากระบบ เพื่อให้กลไกที่แท้จริงมันทำงานได้ตามหน้าที่ของมันก็เท่านั้นเองครับ" ก่อนที่ศาสตราจารย์วาเลนจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงระฆังเตือนหมดคาบเรียนก็ดังขึ้นก้องกังวานไปทั่วตึก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบปริศนาดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์โดยที่คนอื่นไม่ได้ยิน หน้าต่างสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าพร้อมกับข้อความที่ทำให้เรย์ต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวดระวัง [ระบบตรวจพบการปลดล็อกโครงสร้างเวทระดับบรรพกาล] [คำเตือน: การกระทำของคุณได้ดึงดูด ‘บางสิ่ง’ ที่หลับใหลอยู่ใต้ชั้นใต้ดินหอคอยทิศเหนือให้ตื่นขึ้น] [ภารกิจลับระดับ SSS: จงหาต้นตอของรอยแยกมานาใต้ดิน ก่อนที่ประตูแห่งความมืดจะเปิดออกในอีก 3 ชั่วโมงข้างหน้า!] เรย์หันขวับไปมองนอกหน้าต่าง ทิศทางของห้องใต้ดินที่ปิดตายซึ่งมีหมอกประหลาดพวยพุ่งขึ้นมา... และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แผ่นดินไหวสะเทือนเบาๆ ก็สั่นสะท้อนขึ้นมาจากใต้พื้นห้องเรียน พร้อมกับเสียงกระซิบอันเย็นเยียบที่ดังขึ้นก้องในหัวของทุกคน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมานะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์