มิตรภาพท่ามกลางสายตาดูแคลน

เสียงกระดาษปรูฟแผ่นหนาถูกสะบัดพลิกด้วยปลายนิ้วเรียวยาวอย่างหงุดหงิด กลิ่นอายของหมึกเวทมนตร์ราคาแพงและฝุ่นกระดาษเก่าคร่ำครึคละคลุ้งไปทั่วห้องสมุดลับใต้ดินชั้นสาม—สถานที่ซึ่งเหล่านักเรียนชนชั้นสูงมักหลีกเลี่ยง เพราะมันไม่มีทั้งกระจกเวทสะท้อนความงามหรือเครื่องประดับตกแต่งหรูหรา มีเพียงชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่อัดแน่นไปด้วยประวัติศาสตร์อันดำมืดของหอคอยทิศเหนือ "โครงสร้างที่นายถอดรหัสออกมานี่มันบ้าสิ้นดี เรย์... ถ้าคณะกรรมการวินัยตรวจพบ ฉันกับนายคงไม่ได้แค่ถูกกักบริเวณ แต่อาจถูกสزเวทเนรเทศออกจากสถาบันเรเวนคลอฟไปตลอดกาลเลยก็ได้นะ" ฟีโอน่าชะงักมือที่กำลังใช้ปากกาขนนกจุ่มหมึกเรืองแสง เธอเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ แว่นตาทรงกลมของเธอนั้นสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ จากอักขระเวทที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววหวาดหวั่นระคนทึ่งอย่างปิดไม่มิด เรย์ ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ จนเกินงาม ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รอยยิ้มมุมปากของเขายังคงมีความเจ้าเล่ห์และมั่นอกมั่นใจเช่นเคย เด็กหนุ่มผู้ไร้ธาตุเวทมนตร์ในสายตาคนอื่น ปลดปล่อยประกายแสงสีครามจางๆ ออกมาจากปลายนิ้ว—ไม่ใช่มาจากการร่ายเวทตามตำรา แต่เป็นผลลัพธ์ของการคำนวณวงจรมานาด้วยตรรกะทางคณิตศาสตร์บริสุทธิ์ "กฎเหล็กข้อที่สิบสองของหอคอยทิศเหนือระบุไว้ชัดเจน ฟีโอน่า... 'ห้ามผู้ใดเข้าถึงแก่นพลังงานระดับลึกก่อนได้รับอนุญาตจากสภา' แต่พวกเขาไม่ได้ห้ามเราในการ 'ตรวจสอบความปลอดภัย' ของโครงสร้างนี่จริงไหมครับ?" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและนุ่มนวลพอที่จะลดความตึงเครียดในห้องลงไปได้ครึ่งหนึ่ง "อีกอย่าง... คนที่จะโดนไล่ออกคนแรก คงไม่ใช่พวกเราห려อกครับ แต่เป็นคนที่แอบซ่อนพลังงานธาตุความมืดไว้ใต้พื้นห้องโถงใหญ่ต่างหาก" คำพูดนั้นทำให้ฟีโอน่ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าเพื่อนร่วมทีมคนนี้ไม่ได้พูดเล่น รอยร้าวเวทมนตร์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และมีเพียงเรย์คนเดียวที่สามารถแกะรอยกระแสมานาที่ผิดปกตินั้นจนเจอต้นตอได้ แม้ว่าในตอนแรก ลูเซียน ทายาทตระกูลดยุกผู้เย่อหยิ่ง จะเคยดูแคลนเด็กหนุ่มคนนี้ว่า เป็นแค่ "เศษสวะไร้ธาตุที่เกาะกระแสคนอื่น" แต่ตอนนี้ สถานการณ์ได้พลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่าเงียบเชียบก็ดังขึ้นตรงทางเดินหินอ่อนด้านนอก ทั้งเรย์และฟีโอน่าต่างนิ่งเงียบโดยอัตโนมัติ บรรยากาศในห้องสมุดกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เรย์ส่งสัญญาณมือให้ฟีโอน่าเก็บเอกสารทั้งหมดลงในกระเป๋าหนังเวทมนตร์ ก่อนที่บานประตูไม้สักแกะสลักจะถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างสูงโปรดของลูเซียนก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟจากคบเพลิงด้านนอกขับเน้นให้ใบหน้าคมคายของเขายิ่งดูเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคนด้วยความระแวดระวัง ในมือของเขามีแผ่นศิลาจารึกโบราณที่เปื้อนคราบเขม่าสีดำสนิท ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่พวกเขาเพิ่งไปขุดค้นพบมาจากซากปรักหักพังหลังหอพัก "ข้างนอกเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว" ลูเซียนเปิดฉากพูดทันทีโดยไม่ต้องรอให้ใครถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน "อาจารย์ภาควิชาเวทประยุกต์เริ่มตรวจสอบบันทึกการเบิกใช้อุปกรณ์เวทเมื่อสัปดาห์ก่อน และพวกเขากำลังสงสัยว่าทำไมมานาในเขตหอคอยทิศเหนือถึงลดลงอย่างผิดปกติ... ถ้าพวกเขาสืบมาถึงห้องนี้ เรารอด50ปีก็ไม่พ้นคุกใต้ดินแน่ เรย์" เรย์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขายืดตัวเต็มความสูงและปัดเศษฝุ่นที่หัวไหล่ออกอย่างไม่รีเวลาร้อน ลูเซียนอาจจะเป็นถึงยอดฝีมือรุ่นเยาว์ผู้ใช้เวทไฟบริสุทธิ์ที่ใครๆ ก็เกรงกลัว แต่ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับวิกฤตเชิงโครงสร้างเช่นนี้ ความสุขุมและไหวพริบของเรย์คือสิ่งที่ขาดไม่ได้ "พวกเขาสืบไม่ถึงหรอกครับ ลูเซียน... เพราะเราไม่ได้ใช้ 'เวทมนตร์' ในการซ่อนหลักฐาน" เรย์เดินเข้าไปใกล้เพื่อนร่วมทีมหนุ่ม พร้อมกับตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ สองที "เราใช้ 'คณิตศาสตร์' ต่างหาก" ลูเซียนขมวดคิ้วมุ่น แม้จะยังไม่เข้าใจหลักการที่เรย์อธิบายนัก แต่เขาก็เรียนรู้ที่จะไว้ใจสมองอันปราดเปรื่องของเด็กหนุ่มไร้ธาตุคนนี้ไปเสียแล้ว ตั้งแต่เหตุการณ์ไขปริศนาคดีฆาตกรรมเงาเวทในเทอมก่อน ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เปลี่ยนจากคู่แข่งที่เขม่นกันในทุกคาบเรียน กลายเป็นพันธมิตรลับที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องความจริงของสถาบันแห่งนี้ "แล้วนายจะเอายังไงต่อ เรย์? เรามีหลักฐานชิ้นนี้อยู่ในมือก็จริง แต่มันยังไม่พอที่จะเอาผิดเบื้องบนได้ เพราะตราประทับบนศิลาศิลาจารึกนี้เป็นของ... คนระดับสูงในสภา" ฟีโอน่าเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกังวล ขณะที่เธอกระชับสายสะพายกระเป๋าแน่น เรย์หันกลับไปมองแผ่นศิลาในมือของลูเซียน แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบ สมองส่วนวิเคราะห์ของระบบอัจฉริยะในหัวเริ่มประมวลผลข้อมูลมหาศาลที่ถูกป้อนเข้าไปอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง "นั่นแหละคือสิ่งที่ผมรออยู่... การที่พวกเขาเริ่มร้อนรนและส่งคนมาตรวจสอบ แสดงว่าเรากำลังเหยียบหาง 'ตัวจริง' เข้าให้แล้ว" เรย์กวาดสายตามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนด้วยความรู้สึกอบอุ่นลึกๆ ในใจ จากเด็กหนุ่มที่เคยถูกเหยียดหยามและโดนมองว่าเป็นตัวตลกของชั้นเรียน บัดนี้เขามีสหายที่ยอดเยี่ยมที่สุดคอยเคียงข้าง "เราจะไม่หลบซ่อนอีกต่อไปแล้วครับ... ในเมื่อพวกมันอยากเล่นเกมอำนาจนัก เราก็จะเปิดโปงโครงสร้างทั้งหมดให้สภาต้องสั่นสะเทือนในงานประลองประจำปีที่จะถึงนี้เลย" ลูเซียนแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ แววตาของทายาทตระกูลดยุกฉายประกายความดุดันออกมาวูบหนึ่ง "น่าสนใจ... ฉันเบื่อเต็มทีแล้วกับพวกคนแก่ที่เอาแต่ใช้อำนาจกดขี่คนอื่น บอกแผนของนายมา เรย์ ฉันพร้อมลุยเสมอ" "ฉันด้วย!" ฟีโอน่าเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น แม้จะยังกลัวอยู่บ้าง แต่ความอยากรู้อยากเห็นและศรัทธาที่มีต่อเรย์ก็มีมากกว่า "ดีมากครับ งั้นเรามาแบ่งหน้าที่..." เรย์กำลังจะเอ่ยปากอธิบายแผนการขั้นเด็ดขาด แต่ทว่า— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างกะทันหัน โดยที่เขาไม่ได้เป็นคนเรียกมันออกมา [ระบบตรวจพบการแทรกแซงภายนอกระดับ SSS!] [คำเตือน: มานาโซนรอบตัวคุณถูกล็อกเป้าหมายโดยบุคคลไม่ทราบฝ่าย] [เงื่อนไขภารกิจลับพิเศษ: "ผู้ทรยศเงามายา" เริ่มต้นขึ้นแล้ว — จงเอาตัวรอดจากการลอบสังหารภายใน 3 นาที] สิ้นเสียงแจ้งเตือน รัศมีสีดำทมิฬก็พุ่งทะลักผ่านช่องหน้าต่างหินอับทึบเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับอสรพิษมีพิษ เพลิงสีฟ้าในคบเพลิงรอบห้องดับวูบลงในพริบตาเดียว ความมืดมิดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว แรงกดดันมหาศาลระดับมหาเวทก็กดทับลงบนบ่าของพวกเขาทั้งสามคนจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น! "ระวัง!" ลูเซียนคำรามลั่น พร้อมกับจุดเปลวไฟสีทองบริสุทธิ์ขึ้นที่ฝ่ามือเพื่อส่องทาง แต่ทว่า ในความมืดนั้นเอง เสียงกระซิบเย็นยะเยือกราวกับมาจากขุมนรกก็ดังขึ้นชิดริมหูของเรย์... *"อัจฉริยะผู้ไร้ธาตุ... แกคิดจริงๆ หรือว่ารหัสตื้นๆ ของแกจะหลุดพ้นสายตาของพระเจ้าได้?"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครอันเป็นที่รักนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์