ร่องรอยปริศนาในห้องสมุดใต้ดิน

"ถ้าพวกเราถูกจับได้ ข้อหาบุกรุกหอคอยทิศเหนือในยามวิกาลคงไม่ได้จบแค่การถูกคุมขังสามวันหรอกนะครับลูเซียน แต่อาจหมายถึงการถูกเนรเทศออกจากสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ตลอดกาลเลยทีเดียว" เสียงกระซิบแผ่วเบาของเรย์ดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของบันไดเวียนหินแกรนิต อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ในความมืด มือขวาของเด็กหนุ่มผู้ไร้ธาตุเวทกำลังเคาะจังหวะเป็นรหัสลับลงบนกำแพงศิลาโบราณเพื่อลบล้างค่ายกลตรวจจับพลังมานาที่อาจารย์ฝ่ายปกครองร่ายดักเอาไว้ ลูเซียนสบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเพลิงสะท้อนแสงเรืองรองจากผลึกเวทมนตร์ที่ฟีโอน่าถือไว้ในมือเพื่อส่องนำทาง ทายาทตระกูลดยุกผู้เย่อหยิ่งในวันวานเวลานี้กลับมีเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นเร้าใจที่อะดรีนาลีนกำลังสูบฉีดจนหัวใจเต้นโครมคราม "นายกังวลเกินไปแล้วเรย์ ฉันใช้เวทไฟบริสุทธิ์ละลายกลไกตัวล็อกประตูชั้นนอกมาได้ตั้งสามชั้นแล้วนะ เจ้าพวกอาจารย์แก่ๆ คงกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่บนหอคอยโน่น" ลูเซียนพยายามทำเสียงให้ราบเรียบ แต่แววตากลับเหลือบมองบันไดเบื้องล่างที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้ก้นบึ้งอย่างระแวดระวัง ฟีโอน่าซึ่งเดินรั้งท้ายสุดหยุดชะงัก เธอทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมกับใช้นิ้วเรียวยาวแตะสัมผัสลงบนพื้นหินที่มีคราบตะไคร่น้ำสีเขียวเข้ม ก่อนจะหันมาสบตากับเรย์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "มีร่องรอยการใช้เวทมนตร์โบราณเมื่อไม่นานมานี้ค่ะเรย์... ไม่ใช่เวทของนักเรียนปัจจุบันแน่นอน ลักษณะการบิดเบือนโครงสร้างมานาแบบนี้ คล้ายกับบันทึกในตำราสมุนไพรต้องห้ามเล่มที่ฉันเพิ่งอ่านเจอเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่มีผิด" ฟีโอน่ากระซิบเตือน พลางส่งกลิ่นหอมจางๆ จากถุงสมุนไพรกันกลิ่นอายเวทที่เธอพกติดตัวเพื่อป้องกันไม่ให้ยามลาดตระเวนได้กลิ่น เรย์พยักหน้ารับช้าๆ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปเบื้องหน้า ที่ซึ่งบานประตูเหล็กกล้าขนาดใหญ่แกะสลักลวดลายรูปงูพันคทาเวทกำลังปรากฏแก่สายตา นี่คือเขตหวงห้ามชั้นที่เจ็ด—ห้องสมุดใต้ดินที่ถูกลบชื่อออกจากสารบบของหอคอยทิศเหนือมานานกว่าสองร้อยปี สถานที่ซึ่งเก็บซ่อนประวัติศาสตร์อันดำมืดเกี่ยวกับการทดลองเวทไร้ธาตุและการหายตัวไปอย่างลึกลับของบรรพบุรุษผู้ก่อตั้งสถาบัน "เตรียมตัวให้พร้อมนะครับ... เรากำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับคำโกหกที่สถาบันแห่งนี้ปกปิดมาตลอด" เรย์ยกมือขึ้น วาดนิ้วกลางอากาศเพื่อถอดรหัสอักษรเวทที่เคลือบอยู่บนบานประตู เสียงกลไกเฟืองทองคำภายในบานประตูก็ดัง "คลิก... คลิก... ครืน..." แผ่วเบา ราวกับเสียงถอนหายใจของกาลเวลาที่ถูกปลุกให้ตื่นจากการหลับใหล ประตูเหล็กค่อยๆ แง้มเปิดออก เผยให้เห็นกลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงโบราณที่ลอยล่องต้องแสงเรืองรอง ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู ความอัศจรรย์และน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ชั้นหนังสือสูงตระหง่านจรดเพดานทอดยาวสุดสายตา หนังสือเวทมนตร์นับหมื่นเล่มส่งเสียงกระซิบกระซาบราวกับพวกมันมีชีวิต ลมพัดวูบหนึ่งพาเอาความหนาวเยือกเข้าเกาะกุมแผ่นหลังของทั้งสามคน "แยกย้ายกันค้นหาครับ เรามีเวลาไม่ถึงสามสิบนาทีสี่สิบห้าวินาทีก่อนที่เวรยามรอบใหม่จะเปลี่ยนกะ จงมองหาบันทึกเหตุการณ์เมื่อสองร้อยปีก่อน หน้าปกสีดำสนิทที่ไม่มีชื่อเรื่อง" เรย์สั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทั้งสามแยกย้ายกันไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือ ลูเซียนกวาดสายตาสำรวจชั้นหนังสือทางฝั่งตะวันตกซึ่งเต็มไปด้วยตำราเวทธาตุไฟชั้นสูง ขณะที่ฟีโอน่ากำลังใช้เวvenพฤกษศาสตร์ตรวจหาหนังสือที่มีคราบสารเคมีโบราณ ส่วนเรย์มุ่งตรงไปยังใจกลางห้องสมุด ซึ่งมีแท่นหินวางตำราเล่มหนึ่งตั้งโดดเดี่ยว ราวกับมันกำลังรอคอยการมาเยือนของใครบางคน บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น เรย์เอื้อมมือไปสัมผัสสันหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่บนแท่นหิน ทันEั่วนั้น หน้าจอดิจิทัลสีฟ้าใสที่ไม่เคยปรากฏขึ้นในยามปกติก็เด้งขึ้นตรงหน้าด้วยแสงสว่างวาบ [ติ๊ง! ตรวจพบวัตถุโบราณ: "บันทึกชำระประวัติศาสตร์: ต้นกำเนิดเวทไร้ธาตุ"] [ระบบกำลังวิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์ตกค้าง...] [คำเตือนระดับ SSS: ข้อมูลในบันทึกนี้เชื่อมโยงโดยตรงกับรหัสพันธุกรรมเวทมนตร์ของท่าน! ตรวจพบกลไกป้องกันการลักลอบอ่าน ผู้บุกรุกจะถูกส่งไปยังมิติกระจกเงาภายใน 10 วินาที!] เรย์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไหวพริบระดับอัจฉริยะสั่งให้เขาถอนมือออกทันที แต่ทว่า... พื้นหินใต้ฝ่าเท้าของเขากลับยุบตัวลงพร้อมกับเสียงคำรามก้องกังวานไปทั่วห้องสมุดใต้ดิน! "เรย์! ระวัง!" เสียงตะโกนอย่างตกใจของลูเซียนดังขึ้นจากมุมห้อง ก่อนที่เรย์จะทันได้กระโดดถอยหลัง พื้นเบื้องล่างก็สลายกลายเป็นหลุมพรางเวทมนตร์สีดำสนิท ร่างของเด็กหนุ่มร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีขาวที่ก้าวออกมาจากหลังชั้นหนังสือ พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปากภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านช่องหน้าต่างหอคอย "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่พวกเธอไม่มีวันได้กลับออกไป... เจ้าหนูตระกูลเรย์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนาอันลึกลับนี้ไปพร้อมกับเรย์และผองเพื่อนนะครับ — อาร์เธอร์มนตราสวรรค์