หอคอยทิศเหนืออันเงียบงัน

"ถอยออกไปซะ! ถ้าไม่อยากตกลงไปเป็นอาหารของความมืดพวกนั้น!" เสียงคำรามของลูเซียนดังลั่นแข่งกับเสียงสั่นสะเทือนของพื้นศิลาที่กำลังพังทลายลงอย่างต่อเนื่อง เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นจากฝ่ามือของเขา แผ่ไอความร้อนระอุขับไล่ความหนาแน่นของออร่าโบราณที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกเบื้องล่าง เส้นใยสีดำสนิทราวกับรอยแผลเป็นบนผืนแผ่นดินยังคงขยายตัวกว้างขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงซี่โครงของพวกเราทุกคน ทว่า เรย์กลับไม่ได้ถอยหนีตามคำเตือนนั้น สายตาของเด็กหนุ่มไร้ธาตุกลับจดจ่ออยู่กับลวดลายเรขาคณิตที่ปรากฏขึ้นบนพื้นผิวศิลาที่กำลังแตกสลาย มันไม่ใช่รอยร้าวจากการพังทลายตามธรรมชาติ แต่มันคือ "อักขระเวทถอดรหัส" ที่กำลังถูกปลดปล่อยจากการหลับใหล "อย่าเพิ่งใช้ไฟรุนแรงแบบนั้นสิ ลูเซียน!" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด ขณะที่มือเรียวยาวคว้าข้อมือของเพื่อนร่วมชั้นไว้เพื่อยับยั้งการระเบิดพลังเวท "นายกำลังทำลายโครงสร้างการเรียงตัวของมานาโบราณ ถ้าขืนนายเผามันตอนนี้ แรงปะทะจะทำให้หอคอยทิศเหนือทั้งหลังทรุดลงมาทับพวกเราฝังกลบไว้ที่นี่ตลอดกาลนะครับ" "แล้วจะให้ฉันยืนดูเฉยๆ หรือไง พื้นมันกำลังจะกลืนเราอยู่แล้วนะเรย์!" ลูเซียนหันมาตวาดกลับ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีเพลิงสะท้อนประกายไฟที่เต้นระบำอยู่ในความมืด ความเย่อหยิ่งของทายาทตระกูลดยุกกำลังถูกทดสอบด้วยสถานการณ์ที่อยู่นอกเหนือการควบคุม และเขาก็เกลียดความรู้สึกไร้พลังแบบนี้ที่สุด ฟีโอน่าที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นดินที่สั่นไหว ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้สมาธิ ก่อนที่เธอจะอุทานออกมาเบื้องหน้า "เดี๋ยวก่อน... ฉันได้กลิ่นอายของรากไม้โบราณ มันไม่ใช่สัตว์อสูรใต้พิภพ แต่มันคือ... ระบบกลไกป้องกันของหอคอยต่างหาก!" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะได้ทันโต้แย้ง รอยแยกสีดำก็หยุดขยายตัว เสียงคำรามเงียบหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงกลไกเฟืองทองเหลืองขนาดมหึมาที่หมุนวนขบเข้าหากันลึกลงไปใต้พื้นศิลา แสงสีฟ้าจางๆ ส่องสว่างขึ้นตามร่องรอยของอักขระ เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดยาวลงสู่เบื้องล่าง ซึ่งถูกซ่อนไว้ภายใต้บททดสอบแรกของการก้าวเข้าสู่หอคอยทิศเหนือ นี่คือจุดเริ่มต้นของการจัดสรรพื้นที่พักอาศัย และความบาดหมางเล็กๆ ที่ถูกจุดประกายขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด ครึ่งชั่วโมงต่อมา บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของหอคอยทิศเหนือกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่ความอึดอัดระหว่างสมาชิกทั้งสามยังคงลอยวนอยู่ในอากาศราวกับควันไฟที่ยังไม่มอดดับ ป้ายหินสลักชื่อประจำห้องถูกโยนลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเสียงดังทึบ ลูเซียนกอดอกพิงผนังหิน ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาสีเพลิงมองตรงไปยังเรย์ที่กำลังนั่งแกะรอยโครงสร้างเวทจากแผ่นกระดานชนวนด้วยท่าทางสบายๆ "ทำไมฉันต้องมาพักห้องเดียวกับนายด้วย เรย์?" ลูเซียนเปิดฉากทวงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตามกฎของหอคอยทิศเหนือ ทายาทตระกูลขุนชั้นสูงควรได้รับสิทธิ์ในการเลือกห้องพักส่วนตัวที่มีระบบไหลเวียนมานาบริสุทธิ์ ไม่ใช่ห้องพักรวมอับชื้นที่เต็มไปด้วยเศษซากกลไกโบราณแบบนี้" เรย์เงยหน้าขึ้นจากแผ่นกระดานชนวนช้าๆ เขาส่งยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบที่ลูเซียนมักจะนึกหมั่นไส้ทุกครั้งที่ได้เห็น "ก็เพราะว่าระบบจัดสรรห้องพักของหอคอยแห่งนี้ไม่ได้วัดกันที่ฐานะตระกูลหรือปริมาณมานาในกระแสเลือดอย่างไรล่ะครับ ลูเซียน แต่มันวัดจากการคำนวณรหัสผ่านที่นายเกือบจะทำลายทิ้งไปเมื่อครู่ยังไงเล่า" "นายหมายความว่า..." "ใช่ครับ ผลจากการที่นายเกือบทำให้หอคอยถล่ม ทำให้ระบบ AI โบราณของหอคอยจัดให้เราสองคนเป็น 'คู่หูจำเป็น' เพื่อตรวจสอบความปลอดภัยร่วมกัน และโชคร้ายหน่อยนะ ห้องพักหมายเลข 04 ซึ่งเป็นห้องเดียวที่มีกลไกปรับสมดุลมานาไร้ธาตุ มีเตียงนอนอยู่แค่เตียงเดียว... เอ้ย หมายถึงมีพื้นที่จำกัด และเราต้องแชร์มันร่วมกันครับ" ฟีโอน่าที่กำลังจัดเตรียมขวดแก้วบรรจุสมุนไพรเวทมนตร์อยู่มุมห้อง ถึงกับหลุดหัวเราะคิกออกมาเบื้องหลังกองตำรา เธอเหลือบมองทั้งสองคนด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "ฉันว่ามันก็ยุติธรรมดีออกนะ ลูเซียน นายได้ใช้พลังไฟช่วยปกป้องทีม ส่วนเรย์ก็ใช้สมองแก้ปัญหา ไม่แน่ว่าการอยู่ห้องเดียวกันอาจจะทำให้นายเข้าใจความสำคัญของคนไร้ธาตุมากขึ้นก็ได้นะ" "ฉันไม่มีทางญาติดีกับคนที่ชอบทำตัวลึกลับและขัดคำสั่งฉันหรอกนะ ฟีโอน่า" ลูเซียนสะบัดหน้าหนี พลางเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวริมหน้าต่างที่มองออกไปเห็นสนามฝึกซ้อมด้านล่าง แม้ปากจะปฏิเสธ แต่หูของเขากลับคอยเงี่ยฟังเสียงขีดเขียนปากกาขนนกของเรย์ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เรย์ไม่ได้ใส่ใจกับท่าทีแง่งอนของคุณชายตระกูลใหญ่ เขากลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ นิ้วเรียวแตะลงบนแผ่นกระดานชนวนพร้อมกับพึมพำคาถาวิเคราะห์เบาๆ ในใจ ระบบภายในจิตสำนึกของเขาเริ่มทำงาน ข้อมูลโครงสร้างของหอคอยทิศเหนือค่อยๆ ถูกถอดรหัสออกมาทีละชั้น และนั่นทำให้เขาค้นพบความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ในห้องพักหมายเลข 04 นี้ มันไม่ใช่แค่ห้องพักธรรมดา... แต่มันคือจุดเชื่อมต่อของวงจรเวทลับที่ควบคุมอาณาเขตทั้งหมดของหอคอย ขณะที่บรรยากาศกำลังเริ่มผ่อนคลายลง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—เป็นจังหวะที่หนักแน่นและไร้ซึ่งความลังเล ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีผู้มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ เนื่องจากประตูทางเข้าหอคอยทิศเหนือเพิ่งจะถูกปลดล็อกจากการทดสอบเมื่อครู่ ลูเซียนลุกขึ้นยืนช้าๆ เปลวไฟสีฟ้าครามลุกวาบขึ้นที่ปลายนิ้วอีกครั้งเพื่อเตรียมพร้อมรับมือ ขณะที่ฟีโอน่าขยับเข้าไปหลบหลังชั้นหนังสือ พร้อมกับหยิบผงสปอร์พืชมีพิษขึ้นมาถือไว้ในมือ เรย์วางปากกาขนนกกลงอย่างแผ่วเบา ดวงตาส่อประกายความระแวดระวังแต่ก็มีความอยากรู้ระคนกัน ประตูกค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงดันลมภายนอกที่เย็นเฉียบ เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนพื้นศิลา ร่างนั้นสวมผ้าคลุมสีดำสนิทฮู้ดคลุมศีรษะมิดชิด แต่สิ่งที่ทำให้เรย์ต้องชะงักค้างไปชั่วขณะ คือกลิ่นอายมานาที่คุ้นเคยอย่างประหลาด—กลิ่นอายของเวทมนตร์โบราณที่สาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อน และรอยสักรูปเฟืองจักรสีทองที่ปรากฏขึ้นบนหลังมือของผู้มาเยือนเมื่อแสงคบเพลิงกระทบโดน "ยินดีต้อนรับสู่หอคอยทิศเหนือนะ... เด็กน้อยผู้ไขรหัส" เสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ปรากฏใต้ฮู้ดสีดำ "ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเจอห้องพักที่ถูกใจแล้วสินะ แต่รู้ไหมว่า... ห้องนี้เคยเป็นของใครมาก่อน?" เรย์หรี่ตาลง ไหวพริบในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่แขกผู้มาเยือนธรรมดา และการปรากฏตัวของเขาในยามวิกาลเช่นนี้ กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าการไขคดีในโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้ไปตลอดกาล [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนระดับภัยคุกคาม 'ผู้ดูแลเงา' เงื่อนไขการปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS เริ่มต้นขึ้นแล้ว โปรดตัดสินใจภายใน 10 วินาที...] **************** ขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันนะครับ