บททดสอบเวทไร้ธาตุ

"สูตรโครงสร้างวงแหวนเวทของเธอมันผิดเพี้ยนตั้งแต่จุดเชื่อมต่อรากฐานแล้วครับ คุณชายลูเซียน ถ้าขืนร่ายออกไปแบบนั้น แรงดันมานาสะสมในแกนกลางจะตีกลับจนแผงวงจรเวทในร่างกายระเบิดเป็นจุลแน่นอน" น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าจริงจังดังขึ้น ท่าศิลาฝึกซ้อมเวทมนตร์สนามที่สามของหอคอยทิศเหนืออวลไปด้วยกลิ่นไอความร้อนระอุของมานาธาตุไฟที่อัดแน่นจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น ลูเซียนชะงักมือที่กำลังวาดอักขระเพลิงสีชาดกลางอากาศ ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองเด็กหนุ่มเรือนผมสีเงินยวงที่ยืนกอดอกพิงเสาหินด้วยท่าทีสบายอารมณ์ มุมปากของทายาทตระกูลดยุกกระตุกขึ้นเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่ประกายความฉียวชาญในแววตานั้นกลับปฏิเสธคำเตือนของเรย์ไม่ลง "สามวินาที..." ลูเซียนพึมพำกับตัวเองขณะทบทวนกระบวนการร่ายเวท "ถ้าปรับจุดเชื่อมต่อตามที่นายว่า แรงเสียดทานของมานาจะลดลงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์จริงด้วย... นายมองเห็นโครงสร้างซับซ้อนขนาดนั้นในพริบตาเดียวได้ยังไง ทั้งที่ไม่มีวงแหวนธาตุอยู่ในร่างกายเลยแท้ๆ" เรย์เพียงแต่คลี่ยิ้มบางๆ เป็นคำตอบ เขานิยมชมชอบความสมบูรณ์แบบทางตรรกะมากกว่าการพึ่งพาพรสวรรค์ดิบเถื่อน สำหรับเขาแล้ว เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของปาฏิหาริย์หรือความยิ่งใหญ่ของสายเลือด แต่เป็นภาษาคณิตศาสตร์ชั้นสูงที่มีกฎตายตัว ทุกอักขระ ทุกทิศทางการไหลเวียนของมานา ล้วนมีสมการรองรับ และในฐานะคนที่มองเห็น "รหัสโครงสร้าง" เหล่านี้เป็นเส้นแสงดิจิทัลเรืองแสง การหาข้อบกพร่องจึงเป็นเรื่องง่ายยิ่งกว่าการอ่านหนังสือพิมพ์เสียอีก ก๊อง! เสียงระฆังเวทมนตร์กังวานสะท้อนไปทั่วลานประลอง สัญญาณเตือนการเริ่มต้น "บททดสอบเวทไร้ธาตุ" การประเมินภาคปฏิบัติรอบแรกที่เหล่าอาจารย์อาวุโสแห่งหอคอยทิศเหนือใช้คัดกรองนักเรียนปีหนึ่งได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว โจทย์เบื้องหน้าคือแท่นหินอัคนีโบราณ น้ำหนักหตันที่เคลือบด้วยสนามพลังป้องกันระดับสาม หน้าที่ของผู้เข้าสอบคือการทำลายหรือเจาะทะลวงแท่นหินนั้นโดยห้ามใช้เวทมนตร์ธาตุใดๆ ทั้งสิ้น ห้ามใช้อาวุธเคลือบมานา และห้ามใช้อุปกรณ์เวทมนตร์เสริมพลัง นักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะการใช้ "พลังกายเปล่าๆ" กับหินอัคนีที่มีสนามพลังเวทคุ้มครองนั้น เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้สำหรับเด็กอายุสิบห้าปี เสียงซุบซิบและเสียงหัวเราะเยาะดังระงมมาจากกลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงที่ยืนออกันอยู่รอบสนาม "ดูเจ้าเด็กไร้ธาตุคนนั้นสิ หน้าตาเฉยเมยเสียจริง สงสัยคงคิดว่าตัวเองเป็นนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่กระมัง ถึงได้กล้ามาลงสอบภาคปฏิบัติหอคอยทิศเหนือ" "ไร้ธาตุแล้วยังอวดดี เดี๋ยวก็คงโดนแรงสะท้อนจากแท่นหินดีดกระเด็นตกสนามไปตามระเบียบ..." ฟีโอน่าที่ยืนถือสมุดบันทึกพฤกษศาสตร์เวทมนตร์อยู่ข้างสนาม ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เธอหันไปมองกลุ่มคนที่ส่งเสียงดูถูกด้วยแววตาตำหนิ ก่อนจะรีบหันมาส่งยิ้มให้กำลังใจเรย์ พร้อมกับกระซิบเบาๆ "เรย์... ระวังตัวด้วยนะ แท่นหินนั่นมีกลไกดูดซับแรงกระแทก ฉันสังเกตเห็นรากของมอสเวทมนตร์ที่พันอยู่รอบฐาน มันน่าจะใช้ดูดกลืนมานาที่กระแทกเข้ามาเพื่อเพิ่มความหนาแน่นให้กับเกราะ..." เรย์หันไปพยักหน้ารับให้ฟีโอน่า รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ขอบคุณมากครับฟีโอน่า ข้อมูลเรื่องมอสเวทมนตร์นั่นช่วยชีวิตผมไว้เลยนะ... ทำให้รู้ว่าจุดอ่อนของเกราะไม่ได้อยู่ตรงกลาง แต่เป็นรอยต่อด้านซ้ายล่างที่พืชพวกนั้นดูดสารอาหารไปใช้มากที่สุด" คำพูดของเรย์ทำให้ลูเซียนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับเลิกคิ้วสูงอย่างทึ่งในความใส่ใจรายละเอียด ขณะที่เรย์ก้าวเท้าเดินเข้าสู่เขตสนามประลอง ร่างเพรียวบางหยุดยืนเบื้องหน้าแท่นหินอัคนีมหึมา บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงบลง สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่เด็กหนุ่มไร้ธาตุเป็นตาเดียว เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาสองข้างสะท้อนแสงสีฟ้าจางๆ ของระบบวิเคราะห์อักขระที่รันข้อมูลอยู่ในห้วงความคิด เขายกมือขึ้นช้าๆ ไม่มีการร่ายคาถา ไม่มีการเปล่งเสียงอัญเชิญ มีเพียงการคำนวณมุมองศา แรงเหวี่ยง และจุดตัดของคลื่นความถี่มานาในอากาศ *วิเคราะห์โครงสร้างเป้าหมาย... สำเร็จ* *ตรวจพบจุดบกพร่องเชิงกลศาสตร์เวท... พิกัด (X: -45, Y: 12)* *คำนวณแรงกดที่เหมาะสมเพื่อสร้างปฏิกิริยาลูกโซ่: 340 นิวตันที่จุดศูนย์กลางแรงโน้มถ่วง* เรย์ย่อตัวลงเล็กน้อย ทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดไปที่ปลายเท้า ก่อนจะสะบัดฝ่ามือออกไปกระทบกับผิวเนื้อหินอัคนีด้วยความเร็วสูง ทว่า... มันไม่ใช่การชกที่ใช้พละกำลังดิบเอน แต่เป็นการถ่าย เทแรงกระแทกผ่าน "คลื่นความถี่สะท้อน" ที่ตรงกับความถี่ธรรมชาติของสนามพลังพอดี เปรี้ยง! เสียงระเบิดก้องกังวานราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แรงสั่นสะเทือนแผ่ขยายเป็นวงกว้างจนพื้นสนามศิลาถึงกับสั่นไหว แท่นหินอัคนีมหึหาที่ถูกเคลือบด้วยสนามพลังป้องกันระดับสามเกิดรอยร้าวรานสีทองสว่างวาบขึ้นในพริบตา ก่อนที่มันจะแตกละเอียดสลายกลายเป็นผุยผงต่อหน้าต่อตาเหล่าอาจารย์และนักเรียนอึ้งงันจนอ้าปากค้าง ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วลานประลองชั่วขณะ ไม่มีใครส่งเสียงพูดอะไรออกมาสักคน แม้กระทั่งอาจารย์ผู้คุมสอบที่ยืนถือคัมภีร์ประเมินคะแนนยังทำปากพะงาบๆ พูดไม่ออก เรย์ปัดฝุ่นตามมือเบาๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ลูเซียนและฟีโอน่าที่กำลังส่งเสียงเชียร์เบาๆ ด้วยความโล่งอก ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ที่ความเงียบสงบถูกทำลายลงด้วยเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์—ไม่ใช่เสียงของระบบปกติที่เขาคุ้นเคย แต่มันเป็นเสียงก้องกังวานที่เย็นเยียบและทรงพลังจนขนลุกซู่ [ตรวจพบการแทรกแซงระบบแกนกลางหอคอยทศเหนือ] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้ใช้อัจฉริยะเวทไร้ธาตุผู้ก้าวล่วงเขตหวงห้าม] [คำเตือนระดับ SSS: มี "บางสิ่ง" กำลังตื่นขึ้นจากชั้นใต้ดินใต้สนามประลอง... และมันกำลังจ้องมองคุณอยู่] พื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าของเรย์เริ่มยุบตัวลงพร้อมกับรอยแยกสีดำสนิทที่แผ่ขยายออกราวกับใยแมงมุม กลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวพวยพุ่งขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมเสมอนะครับ